บทเรียนที่ 1 เด็กมีปัญหา [4/6]

"อะไรกัน เริ่มทำตั้งนานแล้วทำไมถึงพึ่งได้แค่โครงหน้า ทำงานช้าแบบนี้จะทันบ้านเมืองเขาไหม"

ความจริงเธอไม่ได้โกรธที่ธีทำงานช้า แต่ต้องการกลบเกลื่อนความเขินอายกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้มากกว่า จึงแสดงท่าทีนี้ออกมา ซึ่งก็ไม่ได้ทำให้เด็กชายคนนี้กลัวแต่อย่างใด

"รับรองว่างานผมช้าแต่ชัวร์ มีคุณภาพคับกระดาษแน่ๆ ครูไม่ต้องห่วง" ธีพูดพร้อมกับรอยยิ้มก่อนจะถามขึ้นด้วยเสียงที่เบากว่าเมื่อครู่ "ลูกอมหวานไหม? "

ครูสาวทั้งอึ้งทั้งอายไม่คิดว่าเขาจะพูดเรื่องนี้ออกมาจึงรีบถอยหนี

...ไอ้นักเรียนบ้า

"ไม่ตอบแสดงว่าหวานใช่ไหมครู? " น้ำเสียงกวนๆ เอ่ยขึ้นอีกครั้ง

"ลูกอมอะไรของมึงวะ? " เบสถามเพื่อนอย่างสงสัย ขณะที่สายตายังจ้องอยู่ที่งานของตนเอง

"เปล่า" ธีตัดบท

ถ้ามีคนรู้ว่าเขาจูบเธอคงเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ และคนที่จะลำบากคือตัวเธอเอง ปิ่นปัดเรื่องบนดาดฟ้าออกไปก่อนจะเดินดูผลงานของนักเรียนไปเรื่อยๆ และมีบ้างที่นักเรียนเรียกเธอให้เดินไปหาเพื่อสอบถามเทคนิค ซึ่งเธอเองก็ไม่คิดจะหวงวิชาแต่อย่างใด ตรงกันข้ามกลับดีใจเสียมากกว่า

"นักเรียนคะ ถ้าใครวาดเสร็จแล้วให้นำผลงานไปวางไว้บนโต๊ะใหญ่ในห้องพักครูนะคะ ห้ามวางทับกันเด็ดขาด เพราะมันจะทำให้กระดาษเปื้อน และผลงานของเราก็จะไม่สะอาดด้วย เข้าใจนะ"

"ครับ / ค่ะ"

นักเรียนต่างขานรับ จากนั้นก็ทยอยเดินเอางานดรออิ้งที่ตนทำเสร็จแล้วไปส่งในห้องพักครู หลังจากหมดชั่วโมงก็ได้เวลาตรวจงานที่นักเรียนเอามาส่งไว้

ผลงานดรออิ้งนักเรียนในมุมต่างๆ ถูกวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะขนาดใหญ่กลางห้อง ลายเส้นของบางคนเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ บางคนเส้นที่ใช้ในงานหยาบแต่ทำให้ภาพสวยอย่างบอกไม่ถูก บางคนเกลี่ยน้ำหนักให้นุ่มซอฟ บางคนวาดเหมือนภาพที่ใช้กล้องถ่ายรูปถ่ายก็ยังมี ถือว่าฝีมือของนักเรียนสายศิลปะชั้นปีที่ 6 ของนักเรียนโรงเรียนนี้สุดยอดไปเลย สายตาชื่นชมในผลงานไล่ไปที่ผลงานแต่ละชิ้น ริมฝีปากอวบอิ่มก็คลี่ยิ้มออกมาอย่างพอใจ

...เอาล่ะ เริ่มตรวจงานได้แล้ว

ร่างบางเดินไปที่โต๊ะทำงาน ห้องนี้ถือว่าไม่เล็กไม่ใหญ่มากเป็นห้องพักครูส่วนตัวไม่ไปรวมกับคนอื่น ภายในห้องสีขาวถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ มีผลงานศิลปะของนักเรียนติดตามฝาผนังอีกด้วย มือเรียวยื่นไปหยิบใบรายชื่อเพื่อเอามาเช็คให้คะแนนก็ต้องสะดุดกับภาพดรออิ้งแผ่นหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ

ในกระดาษแผ่นนั้นเป็นภาพใบหน้าเอียงหกสิบองศา ดวงตาหลุบต่ำมองไปด้านล่าง จมูกโด่งรั้น ปากอิ่มกำลังเผยอเหมือนพูดอะไรบางอย่าง ผมยาวถูกรวบไว้อย่างลวกๆ ด้านล่างมุมขาวของกระดาษมีข้อความเขียนว่า

'ผมมีปัญหาตรงหัวใจ ครูช่วยได้ไหม ธีระ'

...อ๋อ ที่งานที่สั่งล่าช้าเพราะมัวแต่วาดภาพคุณครูคนสวยนี้เอง ในภาพถือว่าลงน้ำหนักได้ดี ถึงจะไม่ละเอียดมาก แต่ด้วยเวลาที่จำกัดถือว่าเขาทำออกมาได้ดีทีเดียว

ปิ่นเขียนอักษร A และเครื่องหมายบวกพร้อมกับเซ็นลายมือลงใบบนผลงานของธี จากนั้นก็เก็บผลงานลงในแฟ้มเอกสาร แล้วเดินไปที่โต๊ะกลางห้องเพื่อตรวจงาน

A+ ถือว่าเป็นคะแนนสูงสุด ถ้าแปลผลเป็นคะแนนก็คือ สิบคะแนนนั่นเอง

…อ๊อด…

เสียงออดหมดเวลาเรียนคาบสุดท้ายดึงความสนใจจากคนที่กำลังตรวจงานของนักเรียนอยู่ เธอเขียนคอมเมนต์ลงบนผลงานของนักเรียนทุกคนเพื่อให้เอาไปปรับปรุงในครั้งหน้าถือเป็นการใส่ใจอย่างมาก

ประตูกระจกถูกผลักให้เปิดออก ใบหน้าขาวเนียนยิ้มจนตาหยีในแบบฉบับของธีชะโงกเข้ามาในห้อง

"มีอะไรคะนักเรียน" ปิ่นละความสนใจจากภาระงานตรงหน้า

"วันนี้ครูไปส่งผมที่บ้านหน่อยนะ"

มันคือ ประโยคบอกเล่ากึ่งสั่ง ขาเรียวยาวก้าวเข้ามาในห้องแล้วทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาอย่างไม่คำนึงถึงมารยาท

"นี่ครูมีหน้าที่นี้ตั้งแต่เมื่อไร" ปิ่นปรายตามองเด็กตัวโตด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ธีเพียงระบายยิ้มกว้าง แต่ไม่ให้คำตอบ

"แล้วปกติมาโรงเรียนยังไง" เธอไม่ยอมลดละความพยายาม

"มอ'ไซค์ วันนี้มันเสีย เลยจะจอดไว้ที่นี่" เขาตอบแต่มือกลับเขี่ยโทรศัพท์ไปด้วย

"ไม่ได้" เธอตอบสั้นๆ

"ก็คอนโดครูมันอยู่ทางเดียวกับบ้านผม นะ นะๆ น้า..." เขาทำหน้าออดอ้อน ทำตาปริบๆ อย่างน่าสงสาร

"ไม่ได้ ยังไงก็ไม่ได้ แล้วรู้ได้ยังไงว่าคอนโดครูไปทางเดียวกับบ้านเธอ"

ปิ่นเก็บของเสร็จกำลังจะเดินออกจากห้องพักครู แต่เด็กร่างสูงก็ดันมาขวางไว้ เขากอดเธออย่างรวดเร็วจนไม่ได้ตั้งตัวเอาหน้าซุกกับซอกคอแล้วถูไถไปมาปากก็ออดอ้อนไม่หยุด

"นะ นะคร้าบ... คุณครูปิ่นคนสวย นะ"