บทเรียนที่ 1 เด็กมีปัญหา [6/6]

ช่วงเวลากว่าสองสัปดาห์ที่ผ่านมาหลังจากวันนั้นที่ปิ่นไปส่งธีที่บ้านเธอเองก็พยายามทำตัวให้เป็นปกติมากที่สุดและพยายามไม่สนใจเด็กหนุ่มที่นั่งโต๊ะริมหน้าต่าง

สิ่งที่ปิ่นรับรู้ได้ในทุกคาบที่ต้องสอนห้องนี้คือ สายตาคมกริบที่คอยติดตามเธอตลอด ไม่ว่าเธอจะเดินไปทางไหนหรือทำอะไร ธีก็ยังคงเอาแต่จ้องเธอ ทว่าเขาไม่คอยวนเวียนอยู่ใกล้ๆ เหมือนเมื่อก่อน เวลาถึงคาบเรียนเขาก็เอาแต่นั่งจ้องหน้า ไม่พูดอะไรทั้งสิ้นคำถามในห้องเรียนก็ไม่ตอบ ...ดีแล้วใช่ไหมที่เป็นแบบนี้ และวันนี้กลับต่างออกไป ที่ประจำริมหน้าต่างตรงนั้นกลับไร้ร่างสูงอย่างที่ควรจะเป็น ปิ่นเช็คชื่อนักเรียนก่อนเริ่มเรียนในคาบสอนพอถึงชื่อของเด็กหนุ่ม หัวหน้าห้องกลับบอกเธอว่า...

“โดดค่ะครู”

“ห๊ะ? แล้วรู้ไหมว่าเขาไปไหน?”

ตอนแรกคิดว่าธีไม่สบายจึงไม่มาโรงเรียนเสียอีก แต่นี่เขากลับ... หนีเรียนในรายวิชาที่เธอสอน ซ้ำยังเป็นวิชาสายศิลปะอีกด้วยและที่สำคัญ... เขาเป็นคนแรกเลยที่หนีเรียนวิชาของเธอนับตั้งแต่เข้ามาสอนในโรงเรียนแห่งนี้

“ไม่ทราบครับ”

นักเรียนในห้องคนหนึ่งส่ายหัวไปมา ก่อนจะมีนักเรียนอีกคนเอ่ยสมทบ

“มันไม่ขึ้นเรียนตั้งแต่เช้าแล้วครู”

“มันก็โดดเรียนออกจะบ่อย ครูไม่ต้องสนใจมันหรอก” นักเรียนหญิงคนหนึ่งบอก

“อ่าว แล้วครูคนอื่นเขาไม่ดุ ไม่ลงโทษเหรอ?”

แต่ก็ไม่น่าถาม เพราะมันเป็นเหตุผลที่คนทั้งโรงเรียนรู้ดี

“ไอ้ธีมันเป็นลูก ผอ. ไม่มีใครกล้าทำอะไรมันหรอกครู”

ใช่... ไม่มีใครกล้าทำ แต่ก็ใช่ว่าคนเป็นครูจะปล่อยปะละเลยลูกศิษย์ที่ทำตัวไม่ดีให้เป็นแบบนี้ต่อไป ...มันต้องมีวิธีสิ

หากตัดเรื่องพ่อเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนออกไป ธีก็เป็นเด็กนักเรียนคนหนึ่งที่ครูทุกคนต้องให้ความใส่ใจ และแก้ไขพฤติกรรมไม่ดีนี้ ถ้าหากไม่ปิดหูปิดตาจนเกินไป ธีก็เป็นเด็กคนหนึ่งที่มีผลการเรียนดี และตั้งใจทำงานคนหนึ่ง ซึ่งเขาอาจจะมีปัญหาบางอย่างที่เก็บอยู่ในใจก็ได้

อ่า... ครูอย่างเธอก็มีอุดมการณ์ที่ตั้งเอาไว้เหมือนเช่นคนอื่น ๆ ที่อยากทำอาชีพนี้

“ณภัทร เธอเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกับธีระใช่ไหม?”

“ครับ”

“พอจะรู้ไหมว่าธีระอยู่ที่ไหน?”

เท่าที่สังเกตดูในห้องนี้มีเพียงธีเท่านั้นที่หายไป

เมื่อได้ข้อมูลแล้ว ปิ่นจึงให้นักเรียนทำงานที่ค้างเอาไว้เมื่อชั่วโมงที่ผ่านมา ส่วนเธอก็มายังสถานที่ที่คิดว่าเด็กหนุ่มอยู่ และก็เป็นดังคาด...กลิ่นบุหรี่ที่ยังไม่จางหายไปในอากาศยืนยันได้ว่ามีคนอยู่บนชั้นดาดฟ้าของตึกนี้

สายตาคมกริบไล้มองคนตัวเล็กที่ก้าวเท้ามายืนตรงหน้าเขาก่อนจะรีบบี้บุหรี่ที่เหลือกว่าครึ่งมวนทิ้ง ปิ่นเลื่อนสายตาตามมือหนาไปพบว่ามีก้นบุหรี่ใหม่อยู่สองมวน

...ป่านนี้ปอดของเด็กหนุ่มไม่ถูกเผาจนดำปี๋ไปแล้วหรือ

“กลับไปที่ห้องเรียน”

“หึ” เด็กหนุ่มเค้นเสียงออกมาอย่างเย้ยหยันทำให้อารมณ์ของปิ่นพุ่งสูงเช่นกัน

“ธีระ!”

“ผมจะกลับก็ได้ แต่มีข้อแลกเปลี่ยน”

ไม่รอให้คนเป็นครูถาม นักเรียนหนุ่มก็รวบเอวคอดดึงให้ร่างบางเข้ามาในอ้อมกอด และไม่ทันที่ปิ่นจะขยับตัวดิ้นหนีริมฝีปากอมชมพูก็ประกบปิดที่ปากอิ่มแสนนุ่มทันที

ธีบดขยี้กลีบปากนุ่มจนปิ่นรู้สึกเจ็บจึงเปิดปากออกมา เป็นโอกาสดีที่ลิ้นหนาจะแทรกเข้าไปเกี่ยวพันลิ้นเล็ก กลิ่นอบอวนของบุหรี่ในโพรงปากของธีได้ถ่ายทอดมายังคนตัวเล็กทำให้ใบหน้าสวยเบ้เบี้ยวด้วยความไม่ชอบใจ

...มันไม่เหมือนกับครั้งก่อน ราวกับเขาเป็นคนละคนกัน

เมื่อพอใจแล้วธีจึงยอมปล่อยร่างเล็กให้เป็นอิสระ ปิ่นหอบหายใจหนักเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าสู่ปอดทดแทนกลิ่นที่เธอไม่ชอบ ดวงตาคู่สวยมองเด็กหนุ่มที่แสยะยิ้มร้ายกาจอย่างเอาเรื่อง

“หึ”

ธีเดินลงไปแล้ว และเธอก็ควรรีบกลับไปที่ห้องเรียนเช่นกัน

การกลับมานั่งประจำที่ของธีทำให้เพื่อนในห้องให้ความสนใจไม่น้อย ธีตอบทุกคำถามในประโยคเดียวว่า...

“ครูตาม กูก็มาเรียนไง”

สุดท้ายนักเรียนในห้องก็เลิกสนใจธีและทำงานของตนเองต่อ แต่สำหรับปิ่น ประโยคนั้นมันมีอะไรมากกว่าที่จะฟังแล้วปล่อยผ่านได้

...เพราะเธอไปตามเขางั้นเหรอ? หรือธีรอเธออยู่แล้ว?