บทเรียนที่ 1 เด็กมีปัญหา [2/6]

สัปดาห์ต่อมา..

กลิ่นบุหรี่คละคลุ้งไปทั่วบริเวณดาดฟ้าของตึกเรียน ใบหน้าหล่อเหลาที่ทุกเวลาชอบยกปากยิ้มตอนนี้กลับเรียบเฉย สายตาเย็นชาสายตาคมกริบทอดมองไปยังเส้นขอบฟ้าที่มีภูเขาสลับซับซ้อนตัดแบ่ง มือขาวยกบุหรี่ขึ้นดูดอีกครั้ง แล้วพ่นควันสีเทาออกทางจมูกโด่งจากนั้นก็บดบี้บุหรี่ที่เหลือเพียงน้อยนิดลงกระถางต้นไม้ใกล้ๆ

"เฮ้อ.."

เด็กหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาอย่างหนัก ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นราวกับคนอ่อนแรงก่อนจะปิดเปลือกตาลง ในสมองครุ่นคิดเรื่องที่ผู้เป็นบิดาพูดกรอกหูเขาทุกวัน

‘หัดทำตัวให้เหมือนลูกชาวบ้านเขาบ้าง พ่อไม่ได้อยากให้เห็นแกตายอยู่ข้างถนนนะเจ้าธี หรือถ้าสร้างความภูมิใจให้พ่อกับแม่ไม่ได้ก็ไม่ควรก่อเรื่องทุกวันแบบนี้’

ขณะเดียวกันนั้นเท้าเล็กพาร่างสูงสง่าของปิ่นเดินขึ้นมาบนดาดฟ้าของตึกศิลปะเพื่อหาที่เงียบๆ สำหรับนั่งทำงาน ตอนนี้เป็นเวลาพักเที่ยง เสียงจอแจของนักเรียนจึงทำให้เธอไม่สามารถนั่งทำงานที่ห้องพักครูได้ แต่เมื่อเหยียบย่างขึ้นมาจนสุดขั้นบันได จมูกโด่งรั้นก็ต้องยู่ย่นเมื่อพบกว่ามีกลิ่นแปลกปลอมคลุ้งทั่วบริเวณ

"ใครมาดูดบุหรี่ในโรงเรียนนะไม่รู้หรือไงว่าที่นี่มันโรงเรียน"

ครูสาวบ่นอุบอิบพรางใช้มือบางยกขึ้นมาปิดจมูกแล้วเดินไปหาต้นเหตุของกลิ่นนั้น ร่างบางหยุดยืนตรงหน้าเด็กหนุ่มที่ดวงตาปิดสนิท คิ้วดำเข้มแต่ได้รูปรับกับจมูกโด่งเป็นสัน ปากหยักสีชมพูระเรื่อ ใบหน้าขาวเนียนแบบผิวเด็ก เธอปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเด็กคนหนี้หล่อกระชากใจ และตรงตามสเปกของเธอมาก หลังจากวันนั้น เธอพอจะทราบประวัติของนักเรียนชายคนนี้มาบ้างแล้ว

เขาเป็นลูกชายผู้อำนวยการสถานศึกษาแห่งนี้ เรียนดี กีฬาเด่น ความสามารถรอบด้าน อีกทั้งยังมีดีกรีการโหวตจากสาวๆ ในโรงเรียนให้เป็น king of school เรียกได้ว่าครบจบในคนเดียว แต่ไม่รู้ด้วยเหตุใด พฤติกรรมที่ธีแสดงออกมามักสวนทางกับสิ่งที่เขาเป็น หรืออาจเพราะมีพ่อเป็นผู้อำนวยการแล้วคิดว่าจะได้อภิสิทธ์เหนือนักเรียนคนอื่นๆ

"ธีระ ทำไมมานอนอยู่ตรงนี้"

เด็กหนุ่มเปิดเปลือกตาขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงหวาน เขาจ้องไปยังร่างบางที่ยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตาตำหนิ แทบจะในทันทีเขายิ้มกว้างออกมาจนตาหยี

"อะไรคือการแอบดูดบุหรี่ในโรงเรียน"

ร่างสูงหยัดยืนเต็มความสูงก่อนจะหยิบลูกอมจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาแกะและส่งมันเข้าปากอย่างไม่ทุกข์ร้อน

"ครูถามได้ยินไหม? " เธอถามอย่างอดกลั้น และพยายามความคุมความหงุดหงิดไปด้วย

"ก็ไม่มีอะไร"

"กรุณาตอบให้ตรงคำถามด้วยค่ะนักเรียน แล้วอะไรคือการอัดบุหรี่เข้าไปถึงสองมวน" ...ให้ตายเถอะ

ปิ่นเหลือบมองก้นบุหรี่ในกระถางต้นไม้ ซึ่งมันยังใหม่ และเธอคาดว่าเจ้าของบุหรี่ทั้งสองมวนต้องเป็นเด็กผู้ชายตรงหน้าแน่ๆ

ธีก้มตัวให้อยู่ในระดับสายตาของปิ่น ทำให้หน้าของเธอกับเขาห่างกันไม่กี่นิ้วร่างบางต้องถอยหลังหนึ่งก้าวด้วยความประหม่า แต่ร่างสูงยังยิ้มอย่างอารมณ์ดี มีแต่คนเป็นครูนั่นแหล่ะที่คิ้วผูกติดเป็นโบว์

"ไม่เอาน่า ทำหน้าแบบนี้แล้วไม่สวยเลย เดี๋ยวแก่เร็วนะ"

เด็กหนุ่มรั้งร่างบางของครูสาวเข้ามากอดเอื้อมมือมานวดระหว่างคิ้วให้คนตัวเล็กได้คลายความเครียดลง แต่ผลลัพธ์มันกลับตรงกันข้าม

"นี่ ธีระ หยุด! "

แม้ปิ่นจะพยายามดิ้นให้หลุดจากพันธนาการ นอกจากจะไม่เป็นผลแล้ว อ้อมแขนแกร่งก็ยิ่งกอดรัดเธอแน่นกว่าเดิม และรังแต่จะทำให้ตัวของเขาและเธอเบียดเสียดกันมากขึ้น

"ครูน่ารักจัง ถ้าครูเป็นแฟนผม...” เขากระตุกยิ้มชวนฝันก่อนจะเอ่ยต่อ “ผมต้องหลงครูแบบหัวปักหัวปำแน่ๆ เลย"

เด็กหนุ่มพูดพร้อมกับใบหน้าซุกไซร้ที่ซอกคอระหง กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยเข้าจมูกทำให้เขายิ่งอยากสูดกลิ่นนั้นมากขึ้น

"ธีระ ปล่อย"

สัมผัสเมื่อครู่ทำให้ร่างบางตัวแข็งทื่อไม่ขยับ มันทำให้หัวใจสาวเจ้าเต้นแรงด้วยความไม่เคยชินกับการใกล้ชิดผู้ชายคนไหนมากเท่านี้มาก่อนจะมีก็แต่เพื่อนเกย์หนุ่มของเธอเท่านั้น แต่เพื่อนหล่อนคงไม่ได้เรียกว่า ผู้ชายหรอก

"ขออยู่อย่างนี้สักพักนะครู" น้ำเสียงนุ่มทุ้มเต็มไปด้วยความออดอ้อนเจือแววน่าสงสารอยู่เต็มไปหมด

ปิ่นถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจในความเอาแต่ใจของนักเรียนชายคนนี้ แม้จะบอกตัวเองว่าแบบนี้มันมากเกินไป แล้วทำไมเธอยังยอมให้นักเรียนคนนี้กอดก็ไม่รู้ ...อาจเป็นเพราะเธออยากช่วยเหลือเขาให้พ้นจากปัญหาที่เขากำลังเผชิญอยู่

"มีปัญหาอะไรหรือเปล่า? "