บทเรียนที่ 1 เด็กมีปัญหา [1/6]

บทเรียนที่ 1

เด็กมีปัญหา

"นักเรียนเคารพ"

เสียงหัวหน้าห้องดังขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนทุกคนนั่งที่เรียบร้อยแล้วจากนั้นก็ตามด้วยเสียงของนักเรียนในห้องที่กล่าวทำความเคารพครูประจำวิชา

"สวัสดีค่ะ/ครับ คุณครู"

"เชิญนั่งค่ะนักเรียน"

เสียงขยับเก้าอี้ดังไม่นานก็เงียบลงเป็นการบอกว่าทุกคนได้นั่งที่เรียบร้อยแล้วครูสาวจึงเริ่มแนะนำตัว

"สวัสดีนักเรียน 6/8 ทุกคนนะคะ มารู้จักกันก่อนเนาะ ครูชื่อปิ่นเกสร รัตนหงษา หรือจะเรียกว่า ครูปิ่นก็ได้ค่ะ ครูสอนในรายวิชาจิตรกรรม และรายวิชาออกแบบของห้องเรานะคะ สอนเทอมนี้เป็นเทอมแรก ถ้านักเรียนมีข้อสงสัย หรือไม่เข้าใจในบทเรียนที่ครูสอนสามารถยกมือถามได้ตลอดเวลา ไม่ต้องรอให้ครูสอนจนจบและไม่ต้องกลัวว่าครูจะว่า มีใครสงสัยอะไรไหมคะ? "

เมื่อแนะนำตัวเป็นที่เรียบร้อยแล้วจึงเปิดโอกาสให้นักเรียนถามบ้าง เพราะห้องนี้เป็นห้องสายศิลปะโดยตรง ปิ่นจึงอยากถ่ายทอดความรู้ที่มีให้นักเรียนมากที่สุด

"คาบแรกครูสอนมั้ยคะ" นักเรียนหญิงคนหนึ่งยกมือและเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

"คาบแรกสบายๆ ครูไม่สอนค่ะ"

จริงๆ แล้วคาบแรกเธออยากมาทำความรู้จักกับนักเรียนก่อนมากกว่า และมันก็คงเป็นธรรมเนียมปฏิบัติมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

"ครูเป็นคนที่ไหนคะ" นักเรียนคนต่อไปเอ่ยถาม

"เป็นคนทุกที่ค่ะ แต่บ้านเกิดอยู่เชียงใหม่"

เสียงหัวเราะของนักเรียนดังขึ้น หลังจากนั้นก็มีอีกหลายๆ คำถามตามมา เนื่องด้วยวัยที่ใกล้เคียงกันปิ่นจึงอยากสร้างความคุ้นเคยกับนักเรียน เพื่อที่การเรียนการสอนจะได้มีประสิทธิภาพมากขึ้น อีกทั้งไม่อยากวางท่าเป็นครูสุดเฮี้ยบ เธออยากให้นักเรียนมีความสุขกับการเรียนการสอนของเธอเสียมากกว่า

ดวงตาหวานปนเซ็กซี่กวาดไปรอบห้องเพื่อจดจำใบหน้าของนักเรียนแต่ละคนให้ได้เร็วที่สุด และสายตาก็ดันไปสะดุดเข้ากับเด็กนักเรียนชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งยิ้มตาหยีอยู่หลังห้องบริเวณริมหน้าต่าง

"ทำไมครูน่ารักจังครับ" เขาเอ่ยขึ้นแทบจะทันทีที่ราวกับว่ารอให้เธอมองมาที่เขา

"เฮ้ย มึงจะจีบครูหรอวะไอ้ธี" นักเรียนคนหนึ่งตะโกนขึ้น พร้อมกับเสียงหัวเราะของนักเรียนที่ดังขึ้นอีกครั้ง

ปิ่นเพียงกระตุกยิ้มที่มุมปาก เธอได้เตรียมใจเอาไว้แล้วว่าต้องเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นจึงไม่ได้ตกใจแต่อย่างใด ...แน่สิ ก็ด้วยรูปร่างหน้าตาของเธอ แถมวัยยังใกล้เคียงกับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายแบบนี้ นับคร่าวๆ เธอก็อายุห่างจากนักเรียนในห้องเพียงหกปีเท่านั้น มันย่อมมีนักเรียนที่คิดไม่ซื่อเป็นธรรมดา แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นมันก็ขึ้นอยู่กับตัวของเธอเองด้วย เรื่องจรรยาบรรณมันสำคัญอย่างที่อาจารย์สอนมาจริงๆ เพราะหากเกิดพลาดพลั้งไปคนที่เดือดร้อนที่สุดก็คือ คนเป็นครู ไม่ใช่นักเรียน

"มีกฎในโรงเรียนห้ามด้วยหรอวะ" เด็กผู้ชายคนนั้นถามด้วยน้ำเสียงกวนๆ

ประโยคนั้นมันทำให้นักเรียนในห้องแสดงความคิดเห็นกันอย่างออกรสออกชาติ

ครูสาวไม่แน่ใจว่าเขาชื่ออะไร แต่จากการกระทำ และคำพูดแล้ว.. ไม่น่าจะเป็นเด็กดีสักเท่าไร แต่ก็คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะสอนเด็กคนนี้

"เอ้า หยุดคุยได้แล้วค่ะนักเรียน อยากจีบครูหรอ? ไม่ได้หรอกนะคะหนูน้อย ครูมีแฟนแล้วจ๊ะ"

ครูสาวตัดบทสนทนาที่สร้างความสนใจให้นักเรียนทั้งห้องอีกครั้ง

"จะหมดเวลาแล้ว หัวหน้าบอกเคารพค่ะ จะได้ไปเรียนวิชาต่อไป"

“นักเรียนเคารพ!”

“ขอบคุณค่ะ / ขอบคุณครับ”

ไม่นานนักเรียนก็ทยอยเดินออกจากห้อง แต่นักเรียนชายที่ประกาศว่าจะจีบเธอคนนั้นกลับเดินมาหาปิ่นที่หน้าห้อง

ดวงตาหวานปนเซ็กซี่กวาดมองประเมินคนตรงหน้าอย่างไม่ปิดบัง ...ถุงเท้านักเรียนข้อสั้น กางเกงนักเรียนที่สั้นเหนือเข่า ชายเสื้อที่ไม่ได้สอดเข้าไปในกางเกงเดาได้ไม่ยากว่าเข็มขัดนักเรียนก็คงไม่มี และชื่อของเด็กหนุ่มก็ดึงความสนใจของเธอเป็นอย่างมาก

'ธีระ เพชรสุวรรณบุตร'

คิ้วเรียวยาวเลิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อพบว่านามสกุลของเขาดันเป็นนามสกุลเดียวกับผู้อำนวยการโรงเรียน ...แบบนี้นี่เอง

"มีอะไรคะนักเรียน"

"มีใจมาให้ครู ครูจะรับหรือเปล่าครับ" ธีพูดพร้อมกับยิ้มจนตาหยี แต่รอยยิ้มนั้นกลับไม่ทำให้ปิ่นรู้สึกอยากยิ้มตาม

"จะ เอากองไว้ตรงนั้นแหล่ะ แล้วไปเล่นไกลๆ เลย" หญิงสาวบอกอย่างเอือมระอาพร้อมกับเดินหนี

"แล้วครูเอาใจครูมาแลกกับผมนะครับ" ธีตะโกนไล่หลัง

แต่ปิ่นหาได้สนใจคำพูดของเด็กหนุ่ม

...อยากพูดอะไรก็เชิญ มันก็เป็นเพียงแค่คำแซวของเด็กแค่นั้น แม้จะเตรียมใจมาบ้างแล้ว แต่เมื่อเจอสถานการณ์จริงกลับทำให้เธอหงุดหงิดกว่าที่คิดเสียอีก

หลังจากเรียนจบคณะศึกษาศาสตร์ ภาควิชาศิลปศึกษา หญิงสาวก็ตั้งเป้าหมายไว้ว่าต้องสอบเข้าบรรจุเป็นครูให้ได้ ด้วยความที่สอบได้อันดับ 1 จึงมีสิทธิ์เลือกโรงเรียนก่อนคนอื่น และแน่นอนเมื่อมีโอกาสเลือกก็ต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดอยู่แล้ว

ที่นี่ คือ โรงเรียนมัธยมอันดับ1 ในจังหวัด และยังติดหนึ่งใน 10 ของโรงเรียนดีระดับประเทศด้วย โรงเรียนดี นักเรียนมารยาทดี เพื่อนครูเป็นมิตร บรรยากาศในการทำงานดี สิ่งอำนวยความสะดวกครบ ไหนเลยจะทำงานอย่างไม่มีความสุข ถึงจะมีเด็กส่วนหนึ่งที่ยังเป็นปลาเน่าของโรงเรียนก็เถอะ แต่ด้วยชื่อเสียงมันกลบชื่อเสียเอาไว้หมดเลยทำให้ภาพลักษณ์ของโรงเรียนดูดี

และปิ่นก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่า ชีวิตการทำงานของเธอจากนี้ไปจนถึงวันเกษียณอายุราชการจะราบรื่น ...และเป็นสุข