บทนำก่อนเรียน 2

“ปล่อย!”

“ไม่ ปิ่น ฟังธีก่อน สิ่งที่ปิ่นเห็น...”

“พอสักทีเถอะนายธีระ!” ไม่รอให้เขาพูดจบเธอก็แทรกขึ้นมา

“ธีไม่หยุด จนกว่าเราจะคุยกันรู้เรื่อง”

ร่างเล็กที่แสนรักดิ้นหนีสัมผัสอบอุ่นที่ธีพยายามถ่ายทอดออกมา ร่างกายของเขาสั่นเทาไปด้วยความกลัว... แต่ถึงดิ้นอย่างไรก็ไม่เป็นผล รังแต่จะทำให้เธอเจ็บตัวเสียเปล่าๆ

“ฮึก ฮือ...”

น้ำตาที่คิดว่าหมดไปแล้วไหลพรั่งพลูออกมาอีกครั้ง พยายามกลั้นเสียงร้องไห้แต่สิ่งที่ไหลออกมาจากดวงตาคู่นั้นก็ไม่อาจปิดบังได้ ธียกมือหนาข้างหนึ่งขึ้นมาหมายจะซับธาราสีใสนั้นออกไป ทว่าครูสาวกลับเบี่ยงหลบทันที

“ฟังธีก่อน ธีไม่ได้มีอะไรกับรษา และไม่มีวันจะมีด้วย”

“หุบปาก ฮือ... ฉันไม่อยากฟัง!” เธอตะโกนออกมาอย่างสุดเสียง

“ธีรักปิ่น รักคนเดียว”

เธอพยายามกลั้นน้ำตาและตั้งสติ ค่อยๆ พูด...

“ไปตั้งใจเรียนในมหาวิทยาลัยให้จบ อย่าทำตัวเหลวไหลเหมือนก่อนหน้าที่ครูจะเข้ามา ...นั่นจะเป็นสิ่งเดียวที่จะทำให้ครูเชื่อ ว่าเธอรักครูจริง ๆ”

ปิ่นพูดด้วยรอยยิ้มดวงตาคู่สวยสะท้อนเงาของเจ้าของอ้อมกอดที่แสนอบอุ่น หัวใจของเขาเหมือนโดนควักออกมานอกร่างกายแล้วโดนกระทืบซ้ำให้แหลกสลาย ดวงตาคมกริบเอ่อนองไปด้วยน้ำใส ๆ และสรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้ธีเจ็บยิ่งกว่าโดนยิงทั่วร่าง

“ไม่ปิ่น... เรารอวันนี้มาตลอดจะเป็นแบบนี้ไม่ได้”

น้ำเสียงนุ่มทุ้มเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าหล่อเหลาซบลงกับซอกคอระหง กลิ่นกายที่เขาชอบสูดดมตอนนี้กลับทำให้จมูกของเขาตีบตันเหมือนจะขาดหายใจ แขนแกร่งกอดรัดแน่นกว่าเดิมแต่ก็ไม่ได้ทำให้ปิ่นอึดอัด ในทางตรงกันข้าม... เธอกลับอยากให้เด็กผู้ชายตรงหน้ากอดเธอไปนาน ๆ เสียด้วยซ้ำ

ใช่... รอวันนี้มาตั้งนาน แต่มันเป็นวันที่ทำให้เธอเจ็บที่สุดในชีวิต.. เจ็บยิ่งกว่าร่างกายโดนดึงทึ้งให้ขาดออกจากกัน

“ปล่อยครู ไม่อย่างงั้นเธอจะไม่มีวันได้เห็นหน้าครูอีก”

“ไม่เอาแบบนี้...” เขาออดอ้อนราวกับเด็กขอของเล่น อ้อมเเขนแกร่งกระชับแน่นขึ้น ไม่มีวันหรอกที่เขาจะปล่อยเธอไป เธอเสียใจ... แต่เขาเสียใจยิ่งกว่าที่รู้ว่าคนที่รักจะออกไปจากชีวิตเขา

“บอกให้ปล่อยไง!”

เมื่อคุยกันดี ๆ ไม่รู้เรื่องเธอก็ต้องใช้ไม้แข็งบ้างแล้ว

“ปิ่น..”

RRR RRRR~

“อีแม็ก ถ้ามึงไม่มาเดี๋ยวนี้กูจะตัดเพื่อนกับมึง!” อารมณ์ตอนนี้ส่งผลให้ปิ่นพาลโกรธเพื่อนรักของตนไปด้วยแล้ว

‘โอ๊ยยย ถึงแล้วชะนี ขึ้นรถเร็ว ถึงแล้วเนี่ย’

เมื่อปิ่นเห็นว่ารถยนต์คันหรูสีดำกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ เธอจึงเท้าเล็กกระทืบลงบนเท้าของคนที่กอดรัดเธออยู่

“โอ๊ย!”

ร่างบางเป็นอิสระในทันที เขาคว้าเธอไว้ได้เพียงสร้อยข้อมือหยกที่เคยให้เธอเอาไว้ แรงกระชากทำให้เส้นเอ็นที่ร้อยหยกขาดออก และหยกเม็ดสีเขียวก็กระจัดกระจายตกเต็มพื้น ประดุจดั่งหัวใจของทั้งสองคนที่ถูกดึงขาดออกจากกัน

ปิ่นชะงักฝีเท้าเพียงครู่ แต่เธอกลับสั่งหัวใจอย่าใจอ่อนให้เขาเด็ดขาด คิดได้เช่นนั้นหญิงสาวรีบวิ่งไปเปิดประตูรถก่อนที่แม็กม่าจะขับออกไปด้วยความเร็วสูง

“ปิ่น! ปิ่น!”

ธีรวบรวมแรงทั้งหมดพาตัวเองพุ่งไปยังจุดหมาย ความโชคร้ายก็คือ... ไม่มีทางที่ขาคนจะวิ่งทันรถยนต์ได้ ถึงแม้เขาจะวิ่งมาจนถึงด้านหน้าโรงแรมสุดท้ายขาที่อ่อนแรงก็หยัดต่อไปไม่ได้พาลให้ร่างสูงทรุดลง เธอไปแล้ว ...ทิ้งเขาไปแล้ว...

ผลัก! ผลัก! ผลัก!

หมัดหนัก ๆ ทุบระบายอารมณ์ลงกับพื้นคอนกรีตจนนิ้วยาวแตกทุกข้อ แต่มันก็ไม่สามารถที่จะดึงเธอกลับมาอยู่ตรงนี้ได้เลย

...เธอคงเกลียดเขามาก ...เธอคงไม่ให้อภัยเขาอีกแล้ว

“ธีไม่ได้ทำ ปิ่นฟังธีก่อน... ธีไม่ได้ทำ...”

ริมฝีปากหยักได้รูปพร่ำบอกเป็นพัน ๆ ครั้ง แต่เสียงนั้นไม่อาจส่งไปถึงเธอได้ ความผิดที่เขาไม่ได้ก่อไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่มีทางยอมรับมันเด็ดขาด