ตอนที่ 2 เรือนหอร้าง

ในเวลาเดียวกัน ณ จวนตระกูลหลี่

บรรยากาศในห้องหนังสือเต็มไปด้วยอึดอัดและกดดัน

"ข้าแต่งไม่ได้" เฟิงเหยียน ชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าเอ่ยขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยว พร้อมคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าบิดา

นายท่านหลี่ได้แต่ถอนหายใจกับความดื้อรั้นของบุตรชาย "ข้ารู้ปัญหาของเจ้าเฟิงเหยียน แต่สัญญากับสกุลจางมีมานานแล้ว การผิดสัญญาจะทำให้ทั้งสองตระกูลมองหน้ากันไม่ติด"

"แล้วเกียรติของบุตรีสกุลจางเล่าขอรับ" เฟิงเหยียนถามกลับ “การแต่งงานครั้งนี้ไม่ยุติธรรมกับนางเลยแม้แต่น้อย”

"ไม่มีอะไรยุติธรรมหรอก" นายท่านหลี่ตอบ “มันคือหน้าที่ของเจ้าและของข้า เตรียมตัวให้พร้อมเสีย อีกหนึ่งเดือนจะถึงวันมงคลแล้ว” บทสนทนาจบลงเพียงเท่านั้น เฟิงเหยียนรู้ดีว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับชะตากรรม

คืนวันแต่งงาน

หลานซินนั่งอยู่บนขอบเตียงในห้องหอที่ตกแต่งอย่างงดงาม หัวใจของนางเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อได้เห็นหน้าสามีที่พึ่งกราบไหว้ฟ้าดินด้วยกันไปเมื่อครู่เข้ามาในห้อง สามีที่ดูดีในทุกอิริยาบถ

ชายหนุ่มนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม มือหยิบถ้วยชาขึ้นจิบโดยไม่พูดอะไร ทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบ ได้เพียงยินเสียงลมหายใจของกันและกันเท่านั้น

หลานซินรวบรวมความกล้า ลุกขึ้นเดินไปหาชายหนุ่มแล้วนั่งลงข้าง ๆ “ท่านพี่…เรามาดื่มเหล้ามงคลเถิดเจ้าค่ะ”

เฟิงเหยียนเพียงแค่พยักหน้า โดยไม่ได้มองใบหน้าของภรรยาเลย

หลังจากดื่มเหล้ามงคลเรียบร้อยแล้ว ก็ถึงเวลาที่คนทั้งสองจะต้องทำให้การแต่งงานเสร็จสมบูรณ์ด้วยการร่วมหอ แต่เมื่อหลานซินเห็นว่าสามีไม่คิดจะทำสิ่งใด หญิงสาวจึงเป็นฝ่ายเริ่มก่อน หญิงสาวเอื้อมมือไปหมายจะสัมผัสแขนของสามีเบา ๆ

“อย่า” เฟิงเหยียนสะบัดตัวหนีอย่างแรง

คำพูดสั้น ๆ นั้นทำให้มือของหลานซินชะงักค้างกลางอากาศ ความร้อนผ่าววิ่งขึ้นมาที่ใบหน้า ความรู้สึกของการถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยทำเอาหญิงสาวทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นั่งนิ่งอยู่ที่เดิม

คืนนั้น ทั้งสองเพียงนอนอยู่บนเตียงเดียวกันเท่านั้นโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างที่ควรจะเป็น แต่สิ่งที่ได้กับเป็นเพียงระยะห่างของความรู้สึกระหว่างทั้งสองคน

ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา สถานการณ์มีแต่จะแย่ลงเรื่อย ๆ เฟิงเหยียนเอาแต่ทำงานจนดึกดื่นทุกคืน จะกลับมาที่ห้องก็เพียงเพื่อจะอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วก็หายตัวไปในห้องหนังสือข้าง ๆ จนเช้าวันใหม่

จนกระทั่งหลานเริ่มอดทนไม่ไหว ตัดสินใจไปหาสามีที่ห้องหนังสือทันที

นางเดินเข้าไปในห้องหนังสือที่สามีใช้เป็นที่หลบภัย พบเฟิงเหยียนกำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ และจดจ่ออยู่กับบัญชีตรงหน้าอย่างเคร่งเครียด

"ท่านพี่"

เขาเงยหน้าขึ้นมอง แววตาเหนื่อยล้า "มีอะไรหรือฮูหยิน"

"ข้าอยากถามอะไรท่านหน่อยเจ้าค่ะ ทำอะไรผิดไปหรือ" หลานซินถามออกไปตรง ๆ "เหตุใดท่านจึงทำกับข้าราวกับเป็นคนแปลกหน้า"

เฟิงเหยียนวางพู่กันลง เขาหลับตาลงช้า ๆ เหมือนกำลังสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่าง "ไม่เกี่ยวกับเจ้าเลยหลานซิน...ข้าแค่...ต้องทำงาน"

"ต้องทำงานอะไรมากมายขนาดนั้น" หญิงสาวก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด "หนึ่งเดือนแล้วนะท่านพี่...ท่านไม่เคยแตะต้องข้าเลยแม้แต่ปลายเล็บ ท่านรังเกียจข้าอย่างนั้นหรือ"

"มันไม่เกี่ยวกับเจ้าหรอก" เฟิงเหยียนลุกพรวดขึ้นยืน จนหลานซินสะดุ้ง "เลิกถามได้แล้ว กลับไปที่ห้องของเจ้าเสีย"

คำพูดนั้นเหมือนเป็นคำสั่งสุดท้าย จนเช้าวันรุ่งขึ้นบ่าวรับใช้ก็มาที่ห้องหอของทั้งสองพร้อมกับคำสั่งย้ายของฝ่ายชายไปยังเรือนข้าง ๆ

หลานซินมองเงาตัวเองในคันฉ่องอีกครั้ง เมื่อไม่มีอะไรเหลืออยู่ในห้องนี้แล้ว นางก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปอย่างเงียบ ๆ

“ฮูหยิน ท่านเขยทำไมทำเช่นนี้เจ้าคะ” สาวใช้ประจำตัวที่ติดตามมาจากตระกูลกระซิบเบา ๆ

“อย่างนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ” หลานซินมองบ่าวชายกำลังยกของด้วยรอยยิ้ม “ข้าจะได้มีความสุขบ้าง อดอยากมาเกือบเดือน”