ตอนที่ 5: รางวัลของเด็กดี

ตอนที่ 5: รางวัลของเด็กดี

ภายในห้องโดยสารกว้างขวางของลีมูซีนคันหรูที่บุด้วยหนังแท้สีดำสนิท รินดานั่งหดตัวอยู่ที่มุมหนึ่ง แสงไฟสลัวจากด้านนอกสาดส่องเข้ามาเป็นระยะ เผยให้เห็นไหล่บางที่สั่นเทาจากการสะอื้นไห้ เธอเพิ่งทำลายหัวใจของผู้ชายที่ดีที่สุดทิ้งไป... ด้วยมือของเธอเอง

ปัง!

เสียงประตูรถฝั่งตรงข้ามถูกเปิดออกและปิดลงอย่างแรง รินดาสะดุ้งเฮือก กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกลิ่นน้ำหอมเย็นยะเยือกที่ลอยเข้ามาแทนที่อากาศบริสุทธิ์ บอกให้รู้ว่าเจ้าของกรงขังนี้ก้าวเข้ามาแล้ว

“จะร้องไห้หาอะไร?” คินถามด้วยน้ำเสียงรำคาญใจ เขาปลดกระดุมเสื้อสูทออกแล้วพาดแขนไปกับพนักพิง สั่งคนขับรถผ่านอินเตอร์คอมด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ขับวนไปเรื่อยๆ จนกว่าฉันจะสั่งให้หยุด... แล้วก็ปิดฉากกั้นซะ”

“ครับนาย”

กระจกทึบแสงสีดำค่อยๆ เลื่อนขึ้นมากั้นระหว่างห้องโดยสารและคนขับ ตัดขาดโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์ ตอนนี้... เหลือเพียงเธอกับเขา

“มานี่” คินกระดิกนิ้วเรียก

รินดาปาดน้ำตา ส่ายหน้าช้าๆ “ฉันทำตามที่คุณสั่งแล้ว... ฉันเหนื่อย ขอฉันนั่งตรงนี้...”

“ฉันไม่ได้ขอร้อง รินดา” คินกดเสียงต่ำ สายตาคมกริบวาวโรจน์ในความมืด “ฉันบอกให้มานั่งตักฉัน... เดี๋ยวนี้ หรืออยากให้ฉันวนรถกลับไปรับแฟนเก่าเธอขึ้นมา?”

คำขู่นั้นได้ผลชะงัด รินดากัดฟันแน่น ค่อยๆ ขยับร่างที่อ่อนแรงเข้าไปหาเขา คินไม่รอช้า กระชากข้อมือบางให้ถลาเข้ามาปะทะอกแกร่ง ก่อนจะยกตัวเธอขึ้นนั่งคร่อมบนตักเขาโดยหันหน้าเข้าหากัน

ชุดเดรสสีแดงที่แหวกสูงรั้งขึ้นมาจนเห็นขาอ่อนขาวเนียน คินวางมือหนาลงบนสะโพกผาย บีบขยำอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

“เก่งมาก...” เขาเชยคางเธอขึ้น ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยคราบน้ำตาที่แก้ม “เลิกกับมันแล้วก็ดี ฉันไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร... โดยเฉพาะกับไอ้หมอนั่น”

“คุณมันเลว...” รินดาด่าเสียงเครือ

“จุ๊ๆ ... ปากดีๆ เก็บไว้ครางชื่อฉันดีกว่า” คินแสยะยิ้มมุมปาก ก่อนจะโน้มหน้าลงมาบดขยี้ริมฝีปากเธออย่างรุนแรงและหิวกระหาย ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาตักตวงความหวานปนรสเค็มของน้ำตา ราวกับจะลบสัมผัสของคำพูดที่เธอเคยบอกรักคนอื่นให้หมดไป

มือไม้ของเขาเริ่มไม่อยู่นิ่ง ซิปด้านหลังชุดเดรสถูกรูดลงอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้ชุดสวยร่วงลงมากองที่เอว เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามแรงหายใจ คินถอนจูบออก แล้วเลื่อนสายตาลงมองเรือนร่างตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ

“สวย...” เขาพึมพำเสียงแหบพร่า “รางวัลของเด็กดี... คือฉันจะทำให้เธอลืมมันจนหมดสมอง”

“อ๊ะ! คุณคิน... อย่า... ตรงนี้ไม่ได้...” รินดาหวีดร้องเมื่อเขาก้มลงครอบครองยอดอกสีหวาน ดูดดึงอย่างตะกละตะกลามเหมือนเด็กหิวนม มืออีกข้างสอดเข้าไปใต้กระโปรงที่เลิกขึ้นสูง ปัดป่ายผ่านแพนตี้ตัวจิ๋วที่เปียกชื้นจากเหตุการณ์ก่อนหน้า

“ตรงนี้แหละดี...” คินเงยหน้าขึ้นมองสบตาเธอ แววตาเต็มไปด้วยตัณหา “รถมันสั่น... เธอก็แค่ขยับตามจังหวะรถ... หรือไม่ก็จังหวะฉัน”

เขาเกี่ยวขอบแพนตี้ของเธอแล้วกระชากมันลงมาจนขาดวิ่นติดมือ รินดาหน้าแดงจัดด้วยความอับอาย แต่ร่างกายกลับตอบสนองสัมผัสของเขาอย่างน่ารังเกียจ

“ขยับสิ...” คินสั่งพร้อมกับปลดเข็มขัดตัวเองออก “ทำให้ฉันพอใจ... แล้วฉันจะพิจารณาลดหนี้ให้เธอ... สักห้าร้อยบาท”

มันเป็นข้อเสนอที่ฟังดูถูกเหยียดหยาม แต่รินดาไม่มีทางเลือก เธอวางมือสั่นเทาลงบนไหล่กว้าง ค่อยๆ ยกสะโพกขึ้นเพื่อรองรับตัวตนที่แข็งขึ้งของเขาที่กำลังดุนดันอยู่ภายใต้กางเกง

ทันทีที่ความร้อนผ่าวแทรกผ่านเข้ามา รินดาเชิดหน้าขึ้น กัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงคราง รถลีมูซีนเลี้ยวโค้งวูบหนึ่ง ทำให้ร่างกายของเธอเสียหลักบดเบียดลงมาแนบชิดกับเขามากยิ่งขึ้น จนส่วนลึกที่สุดแนบสนิทกัน

“ซี๊ด... นั่นแหละรินดา...” คินคำรามในลำคอ เชิดหน้าขึ้นด้วยความเสียวซ่าน สองมือยึดเอวเธอไว้แน่นแล้วเริ่มกระแทกสวนขึ้นไป

บทรักบนรถหรูดำเนินไปท่ามกลางแสงไฟข้างทางที่วูบไหว รินดาถูกเหวี่ยงไปตามแรงอารมณ์และแรงเหวี่ยงของรถ น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลลงมาปนกับเสียงครางกระเส่า... เธอเกลียดเขา แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ร่างกายนี้... เป็นทาสของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ