บทลงโทษเลขานอกคอก

บทนำ: กรงขังบนตึกระฟ้า

สายฝนกระหน่ำลงมากระทบกระจกใสบานใหญ่ของตึก ‘เค-กรุ๊ป’ สำนักงานใหญ่ เสียงฟ้าร้องครืนครางแว่วมาไกลๆ คล้ายเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่กำลังหิวโหย ภายในห้องทำงานกว้างขวางบนชั้นผู้บริหารสูงสุดนั้นเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแผ่วเบา และเสียงลมหายใจที่ติดขัดของหญิงสาวคนหนึ่ง

‘รินดา’ ยืนตัวตรง ขาชิด มือทั้งสองข้างประสานกันไว้ด้านหน้าอย่างสุภาพ ตามแบบฉบับของเลขานุการมืออาชีพที่เธอทำมาตลอดสองปี แว่นตากรอบหนาเตอะที่สวมอยู่ช่วยบดบังแววตาที่สั่นไหวของเธอได้เป็นอย่างดี ชุดสูทกระโปรงสีเทาเรียบกริบทำให้เธอดูเหมือน ‘ป้า’ ในสายตาพนักงานคนอื่น... แต่ไม่ใช่สำหรับคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่นั้น

‘คิน’ ท่านประธานหนุ่มผู้กุมอำนาจสูงสุดของอาณาจักรธุรกิจหมื่นล้าน ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเธอ เขากำลังจดจ่ออยู่กับเอกสารตรงหน้า ปากกาหมึกซึมราคาแพงจรดลงบนกระดาษอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ท่าทางเย่อหยิ่งและเย็นชาของเขาคือสิ่งที่คนภายนอกหวาดเกรง แต่สำหรับรินดา... ความน่ากลัวของเขาไม่ได้อยู่ที่ใบหน้านิ่งเฉยนั้น

“รายงานการประชุมสรุปเสร็จหรือยัง?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ โดยที่สายตายังไม่ละจากเอกสาร

“เรียบร้อยค่ะท่านประธาน ฉันวางไว้บนโต๊ะแล้วค่ะ” รินดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุด “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว... ดิฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ วันนี้—”

ปึง!

เสียงปิดแฟ้มเอกสารดังสนั่นจนรินดาสะดุ้งเฮือก คินค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบสีรัตติกาลจ้องมองทะลุเลนส์แว่นตาของเธอ ราวกับจะกระชากหน้ากากที่เธอสวมอยู่ออกมา

“ฉันอนุญาตให้เธอไปแล้วเหรอ?” เขาถามสั้นๆ แต่น้ำหนักของคำพูดนั้นกดทับลงบนไหล่ของเธอจนแทบทรุด

“ตะ...แต่ว่านี่มันสามทุ่มแล้วนะคะ และงานทุกอย่างก็...”

คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมบนออกเผยให้เห็นแผงอกรำไร เขาเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหาเธออย่างเชื่องช้า เหมือนเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม รินดาเผลอก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ จนแผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังกระจกเย็นเฉียบ

ไม่มีทางหนีอีกแล้ว...

เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาทำให้หัวใจของรินดาเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว... และความคุ้นเคยที่น่ารังเกียจ

มือหนาเอื้อมมาจับที่ขาแว่นของเธอ แล้วดึงมันออกอย่างถือวิสาสะ เผยให้เห็นใบหน้าสวยหวานที่ถูกซ่อนไว้ รินดารีบหลบสายตา แต่คินใช้นิ้วแกร่งเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตาเขา

“งานในหน้าที่เลขาฯ อาจจะจบแล้ว...” คินกระซิบข้างใบหู เสียงแหบพร่าของเขาทำให้ขนอ่อนตามร่างกายของเธอลุกชัน “แต่งานของ ‘รินดา’ ที่ฉันซื้อมา... มันเพิ่งจะเริ่ม”

รินดากำมือแน่น เล็บจิกเข้าไปในเนื้อจนเจ็บ เพื่อเตือนสติไม่ให้ตัวเองอ่อนแอ ในกระเป๋าสะพายที่วางอยู่บนโซฟา มีซองจดหมายสีขาวที่เธอพิมพ์เตรียมไว้เมื่อเช้า... ‘ใบลาออก’ ที่เธอตั้งใจจะยื่นให้เขาในวันนี้ เพื่อไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับผู้ชายที่รักและให้เกียรติเธอ

แต่ตอนนี้... ร่างกายของเธอกลับถูกพันธนาการด้วยสายตาและสัมผัสของซาตานร้ายตรงหน้า

“ถอดเสื้อออก” คำสั่งนั้นเรียบง่าย แต่เด็ดขาด

“ท่านประธานคะ... ได้โปรด วันนี้ฉันไม่พร้อม...” รินดาพยายามอ้อนวอน เสียงของเธอสั่นเครือ

คินหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความเมตตา เขาโน้มหน้าลงมาจนจมูกโด่งแตะกับแก้มใสของเธอ มือข้างหนึ่งเลื่อนต่ำลงไปที่สะโพกมน บีบขยำผ่านเนื้อผ้าอย่างหยาบคาย

“ฉันไม่ได้ถามความพร้อมของเธอ รินดา... ฉันกำลังสั่ง” เขาขบเม้มที่ซอกคอขาวแรงๆ จนเกิดรอยแดง “หรือต้องให้ฉันทบทวน ‘สัญญา’ ว่าร่างกายนี้เป็นสิทธิ์ของใคร?”

น้ำตาหยดใสไหลลงมาจากหางตาของรินดา เธอรู้ดีว่าไม่มีทางสู้แรงเขาได้ และไม่มีทางปฏิเสธเขาได้ตราบใดที่ ‘หนี้สิน’ ก้อนโตนั้นยังค้ำคออยู่ เธอค่อยๆ ยกมือที่สั่นเทาขึ้นปลดกระดุมเสื้อสูทของตัวเองออกทีละเม็ด... ทีละเม็ด... ท่ามกลางสายตาที่จ้องมองมาอย่างพึงพอใจของผู้ชายที่เห็นเธอเป็นเพียงวัตถุทางเพศ

ในใจของเธอกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง... ‘รออีกแค่นิดเดียวเท่านั้น... ทันทีที่ฉันก้าวออกจากห้องนี้ไปได้ ฉันจะไปจากคุณตลอดกาล คุณคิน’

แต่สิ่งที่รินดาไม่รู้ก็คือ... สำหรับคินแล้ว การปล่อยมือจากของเล่นชิ้นโปรด ไม่เคยมีอยู่ในพจนานุกรม และบทลงโทษสำหรับคนที่คิดจะโบยบินหนีจากกรงทองของเขา... มันจะเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าความตาย

เสียงฟ้าร้องคำรามขึ้นอีกครั้ง กลบเสียงสะอื้นไห้ที่กำลังจะเริ่มขึ้น... และค่ำคืนแห่งการจองจำก็เปิดฉากขึ้นอีกครา