ตอนที่ 3 ความจริงในร่างเด็ก

ความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านขึ้นมาจากพื้นดินเหนียวอัดแน่นปลุกให้สติที่ยังคงสับสนของเวยหลิงตื่นตัวเต็มที่

เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แต่กลับต้องสำลักฝุ่นละอองและกลิ่นเหม็นอับของกองฟางที่รองรับร่างเล็กจิ๋วนี้เอาไว้

หญิงสาวในร่างเด็กน้อยกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับการมองเห็นในความมืด แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านรอยแตกของผนังดินทำให้เธอมองเห็นสองมือที่ผอมเกร็งราวกับกิ่งไม้แห้งของตัวเองได้อย่างชัดเจนอีกครั้ง

มันไม่ใช่ความฝัน ไม่ใช่อาการประสาทหลอนก่อนตายจากอุบัติเหตุรถชน

เวยหลิงลองหยิกท่อนแขนที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนของตัวเองอย่างแรง ความเจ็บปวดที่แล่นแปลบขึ้นมาเป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่าเธอมีชีวิตอยู่ และกำลังหายใจอยู่ในร่างกายของคนอื่น

ร่างกายที่อ่อนแอ ขาดสารอาหาร และเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำตามจุดต่างๆ บ่งบอกถึงการถูกทารุณกรรมมาอย่างยาวนาน

"นี่ฉันหลุดเข้ามาในนิยายจริงๆ เหรอเนี่ย?" เวยหลิงพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแหบพร่าของเด็กเจ็ดขวบ

ยังไม่ทันที่เธอจะได้เรียบเรียงความคิดหรือหาคำอธิบายให้กับเรื่องเหนือธรรมชาตินี้ เสียงตวาดแหลมสูงที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังก็ดังก้องทะลุผนังบางๆ เข้ามา

มันเป็นเสียงของหญิงชราที่ทรงพลังและเปี่ยมไปด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จในบ้านหลังนี้

"แกมันก็แค่แม่ไก่ที่ออกไข่เป็นทองแดง เสิ่นหว่านหรู! แต่งเข้าบ้านหลินมาตั้งหลายปี กินข้าวสุกของตระกูลฉันไปตั้งเท่าไหร่ แต่กลับมีปัญญาเบ่งออกมาแค่นังเด็กผู้หญิงไร้ประโยชน์ตัวเดียว แกยังมีหน้ามาร้องไห้บีบน้ำตาอยู่อีกเหรอ"

คำด่าทอที่แสนคุ้นหูนั้นทำให้เวยหลิงชะงักงัน 'แม่ไก่ที่ออกไข่เป็นทองแดง' ประโยคนี้คือคำเปรียบเปรยที่ใช้ด่าทอผู้หญิงที่ไม่อาจให้กำเนิดบุตรชายได้ในยุคสมัยที่ผู้ชายเป็นใหญ่

มันคือหนึ่งในประโยคที่หลี่เถียนเขียนเอาไว้ในหน้าแรกของพล็อตนิยายเรื่องนั้น เพื่อปูพื้นฐานความรันทดของตัวละครมารดา

ด้วยสัญชาตญาณของคนที่คุ้นเคยกับการควบคุมสถานการณ์ เวยหลิงไม่ยอมนอนขดตัวด้วยความหวาดกลัวอยู่ในห้องเก็บฟางแคบๆ นี้

เธอฝืนความเจ็บปวดและอาการหน้ามืด ลอบกัดริมฝีปากตัวเองเพื่อเรียกสติ ก่อนจะใช้มือเล็กๆ ยันพื้นดินเหนียวและค่อยๆ พยุงร่างที่สั่นเทาของตัวเองลุกขึ้นยืน

ขาทั้งสองข้างของเธอไร้เรี่ยวแรงจนแทบจะทรุดลงไปอีกรอบ แต่ความอยากรู้และสัญชาตญาณการเอาตัวรอดผลักดันให้เธอก้าวเดินไปที่ประตูไม้แผ่นเก่าที่ปิดแง้มอยู่

เวยหลิงแนบใบหน้าเข้ากับช่องว่างของประตู มองลอดออกไปยังลานกว้างหน้าบ้านดินซึ่งถูกล้อมรอบด้วยรั้วไม้ไผ่ผุพัง

แสงสว่างจากตะเกียงน้ำมันก๊าดที่แขวนอยู่หน้าประตูเรือนหลักสาดส่องให้เห็นเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นอย่างชัดเจน

ตรงกลางลานดินนั้น ร่างบอบบางของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดผ้าฝ้ายสีซีดที่มีรอยปะชุนนับไม่ถ้วนกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นดินที่เย็นเฉียบ เธอคือเสิ่นหว่านหรู มารดาผู้ให้กำเนิดร่างนี้

ใบหน้าของเธอซีดเซียวและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา เส้นผมที่เคยดำขลับหลุดลุ่ยยุ่งเหยิงจากการถูกกระชาก

หว่านหรูก้มหน้าสะอื้นไห้จนไหล่สั่นสะท้าน สองมือของเธอกำชายเสื้อที่ขาดวิ่นของตัวเองแน่นราวกับคนไร้ที่พึ่ง

เบื้องหน้าของหว่านหรูคือหญิงชราวัยหกสิบกว่าปี ย่าหลินผู้มีใบหน้าเหี่ยวย่นแต่กลับแฝงไปด้วยความดุร้าย ดวงตาของนางจ้องมองลูกสะใภ้ราวกับมองขยะชิ้นหนึ่ง มือที่เหี่ยวย่นชี้หน้าด่าทอหว่านหรูไม่หยุดพัก

ถัดไปไม่ไกลนัก มีร่างของชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งยืนกอดอกนิ่งอยู่ เขาคือหลินเจี้ยนจวิน พ่อแท้ๆ ของร่างกายนี้

หลินเจี้ยนจวินเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีสมกับที่เกิดมาในยุคแปดศูนย์ แต่ใบหน้าของเขากลับเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ

เขาทอดสายตามองภรรยาที่กำลังคุกเข่าร้องไห้แทบเท้าด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ไม่มีความสงสาร ไม่มีความเห็นใจ และไม่มีแม้แต่ความคิดที่จะก้าวเข้าไปปกป้องผู้หญิงที่ร่วมเรียงเคียงหมอนกันมา

เขาปล่อยให้ผู้เป็นแม่ดุด่าทุบตีภรรยาของตนเองราวกับเป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน

"เจี้ยนจวิน... ฉันขอร้องล่ะ คุณช่วยพูดอะไรสักคำเถอะนะ" หว่านหรูเงยหน้าขึ้นมองสามีด้วยดวงตาที่แดงก่ำและเว้าวอน น้ำเสียงของเธอสั่นเครือจนแทบจะขาดใจ

"เฟยเยว่กำลังป่วย ลูกตัวร้อนมาก คุณช่วยขอร้องคุณแม่ให้ฉันพาเฟยเยว่ไปหาหมอที่อนามัยเถอะนะ ฉันสัญญาว่าฉันจะทำงานใช้หนี้ให้ทุกบาททุกสตางค์ ขอแค่ช่วยลูกของเราด้วยเถอะ"

แทนที่หลินเจี้ยนจวินจะตอบรับ เขากลับเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ถอนหายใจออกมาอย่างรำคาญใจราวกับเสียงร้องไห้ของภรรยาเป็นมลพิษทางหู

"จะเอาเงินที่ไหนไปหาหมอ!" ย่าหลินตวาดสวนขึ้นมาทันที นางก้าวเข้าไปใกล้แล้วใช้เท้าถีบเข้าที่ไหล่ของหว่านหรูจนหญิงสาวล้มกลิ้งลงไปกับพื้นดิน

"แค่ข้าวสารจะกรอกหม้อในแต่ละวันตระกูลหลินยังต้องเจียดมาให้พวกแกสองแม่ลูกกินฟรีๆ นังเด็กตัวซวยนั่นตายไปซะได้ก็ดี จะได้ไม่เปลืองข้าวสุกตระกูลฉัน ผู้หญิงที่ไม่มีปัญญามีลูกชายอย่างแก ไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรในบ้านหลังนี้ทั้งนั้น!"

หว่านหรูรีบตะเกียกตะกายกลับมาคุกเข่าที่เดิม ก้มหน้าโขกศีรษะลงกับพื้นดินซ้ำๆ จนหน้าผากเริ่มมีเลือดซึม

"คุณแม่คะ ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดเองที่ไม่มีหลานชายให้คุณแม่ แต่เฟยเยว่ก็เป็นสายเลือดของตระกูลหลินนะคะ ได้โปรดเมตตาเด็กตาดำๆ ด้วยเถอะค่ะ"

เวยหลิงที่ยืนแอบดูอยู่หลังประตูไม้กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือดในกายของเธอเดือดพล่าน ไม่ใช่เพราะความเศร้าโศกเสียใจที่เห็นแม่ถูกรังแก แต่เป็นความโกรธเกรี้ยวและรำคาญใจอย่างถึงที่สุด

ความฉลาดหลักแหลมและการคิดวิเคราะห์ของบรรณาธิการบริหารที่สั่งสมมานานทำงานอย่างรวดเร็ว

รายชื่อตัวละคร เสิ่นหว่านหรู หลินเจี้ยนจวิน ย่าหลิน และเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ชื่อหลินเฟยเยว่ บทสนทนาที่เต็มไปด้วยการกดขี่ทางเพศ ค่านิยมชายเป็นใหญ่ที่ฝังรากลึก ฉากการทารุณกรรมลูกสะใภ้ที่แสนจะคลาสสิก

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้มันคือโครงเรื่องเป๊ะๆ ของพล็อตนิยายที่เธอพึ่งอ่านและสั่งให้หลี่เถียนนำไปแก้ไขเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

"บ้าที่สุด..." เวยหลิงสบถในใจ ดวงตาของเธอหรี่ลงอย่างใช้ความคิด "นี่คือพล็อตเฮงซวยที่ฉันสั่งให้เพิ่มความรันทดเข้าไปงั้นสิ"

ภาพของหลี่เถียนที่นั่งร้องไห้สั่นเทาอยู่ในห้องทำงานผุดขึ้นมาในหัว พร้อมกับเสียงสาปแช่งที่ดังก้องในหูตอนที่รถชน

เวยหลิงตระหนักได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้วว่า สวรรค์หรือนรกก็ตามแต่ ได้ลงทัณฑ์เธอให้เข้ามาอยู่ในโลกที่เธอเป็นคนกำหนดทิศทางความโหดร้ายด้วยตัวเอง

เธอไม่ได้มาเกิดใหม่ในฐานะนางเอกที่ทรงพลัง หรือคุณหนูตระกูลร่ำรวยที่รอวันแก้แค้น แต่เธอทะลุเข้ามาในนิยายกลายเป็นตัวละครเด็กที่ถูกเขียนขึ้นมาเพื่อรองรับอารมณ์ความบีบคั้นของเนื้อเรื่อง

เป็นเหยื่อที่ต่ำต้อยที่สุดในห่วงโซ่อาหารของบ้านตระกูลหลิน เป็นตัวละครที่เธออยากให้ดูต่ำต้อยและถูกทารุณมากที่สุดเพื่อเอาใจนักอ่านสายดาร์ก

ในพล็อตเดิมที่หลี่เถียนเขียน หว่านหรูจะถูกกดขี่เช่นนี้ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งหลินเจี้ยนจวินพาเมียน้อยเข้าบ้าน จากนั้นสองแม่ลูกก็จะถูกเฉดหัวทิ้งให้ไปตกระกำลำบาก

แต่เวยหลิงจำได้ดีว่าเธอเป็นคนสั่งให้หลี่เถียนแก้ไขมัน เธอสั่งให้เพิ่มความโหดร้าย ให้แม่ถูกซ้อมจนปางตาย และให้ครอบครัวนี้วางแผนเอาตัวเด็กหญิงไปขายให้แก๊งค้ามนุษย์เพื่อหาเงินมาเป็นค่าสินสอดให้เมียใหม่ของพ่อ

ความหนาวสั่นแล่นปราดไปตามไขสันหลังของเวยหลิง ไม่ใช่เพราะอากาศที่เย็นยะเยือก แต่เป็นความหวาดกลัวต่อชะตากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้น

หากเนื้อเรื่องดำเนินไปตามสิ่งที่เธอเป็นคนออกคำสั่ง พรุ่งนี้หรือมะรืนนี้ ร่างกายที่เธอสิงสู่อยู่นี้จะต้องถูกจับไปขายเป็นทาสรับใช้หรืออะไรที่เลวร้ายกว่านั้น

และผู้หญิงที่เอาแต่ก้มหน้าโขกศีรษะร้องไห้อย่างเสิ่นหว่านหรูก็ไม่มีทางปกป้องเธอได้อย่างแน่นอน

เวยหลิงจ้องมองหว่านหรูที่ยังคงพร่ำขอร้องอ้อนวอนอย่างเวทนาปนสมเพช ผู้หญิงคนนี้อ่อนแอเกินไป หัวอ่อนเกินไป และถูกล้างสมองด้วยกรอบประเพณีโบราณจนสูญเสียความเป็นคนไปหมดสิ้น

เธอยอมจำนนต่อโชคชะตาและหวังเพียงเศษเสี้ยวความเมตตาจากคนที่ไม่มีหัวใจ ซึ่งในโลกของความเป็นจริงและโลกของนิยาย คนแบบนี้คือคนที่จะตายเป็นคนแรก

"ถ้าไม่รันทด คนอ่านจะอยากเห็นนางเอกเอาคืนได้ยังไง" เวยหลิงทวนคำพูดที่ตัวเองเคยตวาดใส่หน้านักเขียนสาว

ริมฝีปากแห้งผากของเด็กหญิงวัยเจ็ดขวบเหยียดยิ้มเย็นชาออกมา แววตาของเธอมืดครึ้มและเต็มไปด้วยความอันตรายแบบที่เด็กวัยนี้ไม่ควรจะมี

ในเมื่อเธอหลุดเข้ามาอยู่ในกระดานหมากรุกที่เธอเป็นคนสร้างกฎเกณฑ์ขึ้นมาเอง เธอจะไม่มีวันยอมเดินตามสคริปต์ที่กำหนดให้เธอต้องพ่ายแพ้หรือทนทุกข์ทรมานอย่างเด็ดขาด

"คิดว่าพล็อตแค่นี้จะฆ่าคนอย่างฉันได้งั้นเหรอหลี่เถียน ฉันคือนางมารหอคอยทองคำ ฉันเป็นคนปั้นนิยายพวกนี้มากับมือ ในเมื่อสวรรค์ส่งฉันมาเป็นหลินเฟยเยว่ ฉันนี่แหละจะฉีกพล็อตเฮงซวยนี้ทิ้ง แล้วเขียนตอนจบใหม่ด้วยตัวเอง"

เวยหลิงละสายตาจากฉากที่น่าหดหู่ตรงหน้า เธอค่อยๆ ปล่อยมือจากบานประตูแล้วถอยกลับเข้ามาในความมืดของห้องเก็บฟาง

สมองของเธอเริ่มทำงานอย่างหนักเพื่อประเมินสถานการณ์และวางแผนการเอาชีวิตรอด

เธอรู้ดีว่าในยุคแปดศูนย์ที่ประเทศพึ่งจะเริ่มเปิดรับเศรษฐกิจแบบใหม่ การจะออกไปใช้ชีวิตตามลำพังสำหรับผู้หญิงและเด็กนั้นยากลำบากเพียงใด

สิ่งแรกที่เธอต้องทำคือการปลุกเสิ่นหว่านหรูให้ตื่นจากฝันร้าย และทำให้ผู้หญิงคนนั้นกล้าที่จะลุกขึ้นสู้

ประการที่สอง เธอต้องเตรียมรับมือกับตัวละครใหม่ที่กำลังจะก้าวเข้ามาทำลายครอบครัวนี้ในอีกไม่ช้า

หญิงสาวผู้มีฉากหน้าแสนซื่อแต่ซ่อนความร้ายกาจเอาไว้ หวังเจียวเจียว เมียรองที่หลินเจี้ยนจวินกำลังจะพาเข้าบ้าน

เวยหลิงในร่างเฟยเยว่ทิ้งตัวลงนั่งบนกองฟางอีกครั้ง ความเจ็บปวดทางกายยังคงอยู่ แต่หัวใจของเธอกลับเต้นแรงด้วยความท้าทาย

เกมแห่งการเอาชีวิตรอดได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และบรรณาธิการสาวผู้ไร้พ่ายคนนี้พร้อมที่จะพลิกกระดานและฟาดฟันกับทุกคนที่กล้าขวางทางเธอ