5:ลูกใครหว่า ?

คำเตือน : นิยายเรื่องนี้อาจมีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสมด้านพฤติกรรม ความรุนแรง เพศ และการใช้ภาษา โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ผู้มีอายุต่ำกว่าสิบแปดปีควรได้รับคำแนะนำ

"อ๊ะอ๊า~ ยะ...อย่า อื้อ!..."

ร่างบางสั่นสะท้านวูบวาบบิดเร่า ๆ ร้อนแรงเผลอส่งเสียงครางหวาน ขณะที่ผมลอบยิ้มมุมปากอย่างพอใจในท่าทีที่เธอแสดงออกมาถึงความซ่านเสียวที่ผมปรนเปรอให้ในรอบสี่ปีเต็ม

"ยะ...หยุดนะ! ยะ...อย่าทำฉะ อื้อ~ฉัน!"

"อะไรนะ หยุด...หรือว่าอย่าหยุดนะ ผมฟังไม่ค่อยถนัดเลยที่รัก" ผมถาม ระหว่างที่เธอพยายามควานหาอะไรบางอย่างทว่ากลับไม่พบ

"อื้อ~ ยะ...หยุด ฉันบอกว่า...อ๊า~ หยุด!"

"จริงเหรอ...แต่ของคุณมันแฉะไปหมดแล้วนะ ไม่ลองให้เสียบเข้าไปหน่อยเหรอ จะได้หายอยากไง ไม่อยากให้ผมช่วยปลดปล่อยให้คุณรึไง"

ผมพูดพลางถอนปลายนิ้วร้ายที่เปียกชุ่มไปด้วยคราบเหนียวเหนอะหนะออกมายื่นให้เธอดู หากแต่เธอก็กลับสะบัดหน้าหนีไปทางอื่น

"ไม่! อย่า มา ยุ่ง กับ ฉัน"

เธอปฏิเสธผมพลางควานหาของบางอย่างจนเจอ นั่นคือโทรศัพท์มือถือของเธอเอง เพื่อติดต่อหาใครบางคนที่เธอพยายามเรียกหาอยู่ตลอดเวลาไม่ว่าจะเป็นไอ้อนาคิน หรือ ทัพศึก อยากรู้นักว่าหน้าตามันจะเป็นยังไงหล่อสู้ผมถึงครึ่งหนึ่งรึเปล่า เมียผมถึงได้เรียกร้องหามันซะเหลือเกิน

"เอาของฉันคืนมานะ!"

ผมแย่งโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้นมาจากอุ้งมือบาง เธอคว้าหมับ! แต่ก็ได้รับเพียงแค่อากาศ เพราะผมไม่มีทางยอมให้เธอขอความช่วยเหลือจากใครหน้าไหนแน่

"ผัวอยู่นี่ทั้งคน ยังจะติดต่อหาผู้ชายคนอื่นอีกเหรอ" ผมถามกลับ

"ไอ้บ้า! เอาของฉันคืนมานะ"

"เสียวให้เสร็จก่อน แล้วค่อยโทร!"

"อื้อ...ยะ อย่ามายุ่ง!"

"หึ~"

คนบอกปัดผมครางกระเส่าไม่รู้เนื้อรู้ตัว เพราะถูกเล้าโลมจากปลายนิ้วร้ายที่ขยับเข้าออกครั้งแล้วครั้งเล่านานหลายนาทีจนเปียกแฉะไปทั้งร่องนุ่ม ๆ ร่างของเธอก็อ่อนปวกเปียก ไม่ว่าผมจะขยับเขยื้อนเคลื่อนย้ายให้ไปไหน คนแสนดื้อรั้นก็ดูจะยอมตามใจผมไปหมดทุกอย่าง

แถมยังถ่างขาอ้ากว้างราวกับสมยอมให้ผมปรนเปรอเธอได้ลิ้มรสความเสียวจนสุขสมไปแล้วไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบเธอยังร่านร้อนสำหรับผมเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย

'ปากก็ว่าไม่ แต่น้ำออกมาเยอะอย่างกับคนละเรื่อง...ปากแข็งเสียจริงเลยนะ แม่คุณทูนหัวของผม'

"ให้ผมใส่เข้าไปไหม"

ผมถามกระเส่า ขณะที่สบตากับดวงตาหวานเยิ้มที่จ้องมองดูผมราวกับเชิญชวน สี่ปีที่ผมอดทนรอมานาน มันควรจะถึงคราวที่ผมได้ปลดปล่อยสักทีกับผู้หญิงคนแรก และ คนเดียวของผม ทว่าเธอกลับปฏิเสธ

"ยะ...อย่านะเฟิร์ส อย่าทำฉัน"

"ผัวเมียเอากัน ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร อย่าฝืนตัวเองเลยนะที่รัก ผมรู้ว่าสี่ปีมานี้คุณเองก็โหยหาความสุขจากผมอยู่เหมือนกัน ผมเดาถูกใช่ไหม"

"ปละ...ปล่อยนะ ฉันไม่เคยต้องการสิ่งเหล่านั้นจากคุณเลย ถอยไป"

พลั่ก!!!

ตุ้บ!

เธอผลักร่างผมแล้วกระโดดลงจากโต๊ะ แต่โชคไม่ดีทำให้ข้อเท้าพลิก จนล้มนั่งลงกับพื้น

"โอ๊ะ!"

"เจ็บไหม"

"อย่ามายุ่งกับฉัน!"

ผมพยายามจะเข้าไปประคองร่างที่ล้มลง ทว่าเธอก็กลับผลักไสผมให้ไกลห่าง แถมยังจ้องมองผมด้วยสายตาที่นึกรังเกียจ!

"แต่ดรีม...ผม"

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

ทันใดนั้นมีเสียงเคาะดังขึ้นจากประตูด้านนอก ผมเดาว่าคนของเธอคงจะพากันมาที่นี่แล้ว

"คุณหนูครับ คุณหนู!"

"เปิดได้ไหม ไปเอากุญแจมา"

"นี่ค่ะ คุณอนาคิน คุณทัพศึก เกิดอะไรขึ้นคะ พอดีต้นหลิวปวดท้องกะทันหันเลยไปเข้าห้องน้ำมา"

"ไม่รู้เหมือนกัน แต่พวกผมเคาะเท่าไหร่ก็ไม่มีใครออกมาเปิด"

เสียงจากพวกข้างนอกคุยกัน ไม่รู้ใครเป็นใคร ได้ยินแต่แค่ชื่อต้นหลิว... คงจะเป็นเลขาฯหรือไม่ก็ผู้ช่วยเมียผม เพราะผมเจอเธอเป็นคนแรกที่ผมมาถึงที่นี่

"อคิน! ฉันอยู่ในนี้"

พอได้ยินพวกข้างนอกเท่านั้น เสียงหวานก็ตะโกนข้ามหัวออกไปโดยไม่เกรงใจผมเลย หวังว่าข้างนอกคงจะไม่มีชู้รักของเธอมารออยู่ด้วยหรอกนะ