7:เป้าหมายใหม่

สามวันต่อมา

พลั่ก!

"โอ๊ะ! ขอโทษค่ะ" ฉันแกล้งเดินชนกับเป้าหมาย หลังจากที่ตั้งตารอเด็กนั่นมาจนถึงช่วงบ่าย ก่อนจะสะดุดล้มไปแบบจริง ๆ จนก้นกระแทกลงกับพื้นไปแบบเต็ม ๆ

"อูยย..." 'เจ็บเหมือนกันนะเนี่ย ลงทุนเกินไปหน่อยไหม' ฉันค่อนขอดตัวเอง

"เป็นอะไรไหม" เด็กนั่นปรี่เข้ามาถามฉันเหมือนกับจะช่วยแต่ก็ดั๊นมีพวกสาว ๆ รุ่นน้องเข้ามาซะก่อน

ถ้าฉันเดาไม่ผิดคิดว่าน่าจะเป็นกลุ่มเพื่อนของเขาที่เดินตามมาด้วยกัน เพื่อจะตรงเข้าไปด้านในตึกคณะ

"ม...ไม่เป็นไรค่ะ น้องชื่อ..." ฉันยังไม่ทันถามชื่อของเป้าหมาย ยัยสามสาวก็กรูกันเข้ามาพยุงร่างของฉันแล้ว

"นายไปเหอะ เดี๋ยวพวกฉันจัดการเอง"

เป้าหมายของฉันพยักหน้าให้กับบรรดาสาว ๆ ที่ห้อมล้อมฉันอยู่ แน่นอนว่าพวกเธอไม่ได้ตั้งใจที่จะช่วยเหลือฉัน

พอลับตาเขาเท่านั้น พวกนางก็เริ่มออกอาการเขม่นฉันทันที คงจะหวงผู้ชายคนนี้น่าดู แน่ล่ะ! ก็อิตานี่ ทั้งสูง ยาว เข่าดี หล่อเหลาเอาการซะขนาดนั้น ไม่ว่าจะใครก็คงต้องหวงเป็นธรรมดา

"มาอ่อยเขาเหรอยะ!"

"นั่นผัวเพื่อนฉัน อย่าสาระแนมาจุ้น!"

"มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลย ถ้าไม่อยากเจอตบ!"

พวกหล่อนบีบแขนของฉันจนเขียว พร้อมกับตวัดตามองมาราวกับจะต้มยำทำแกงฉันลงหม้อ พวกหล่อนน่ากลัวเหมือนหมาป่าผสมกับปีศาจร้าย

ครั้งนี้ยัยมิ้วคงจะได้กินแห้ว... เพราะเป้าหมายของเธอดันมีแฟนอยู่แล้ว ฉันจะกลับไปบอกยังไง น่าเห็นใจนางอยู่เหมือนกัน

"ไปให้พ้น!"

ผู้หญิงคนหนึ่งในกลุ่มนั้นกระชากเส้นผมที่ท้ายทอยแล้วจ้องมองฉันด้วยแววตาที่ดุดัน เธอคงจะกลัวว่าใครจะมาแย่งผู้ชายของตัวเองไปถึงได้กล้าทำตัวร้ายกาจแบบนี้ในรั้วมหาวิทยาลัย ถึงแม้จะมีคนอยู่มาก แต่พวกหล่อนก็ดูจะไม่เกรงกลัวอะไรเลย พวกเธอน่ากลัว!

'แน่นอน! ขึ้นชื่อว่าผู้หญิงก็น่ากลัวทุกคน ไม่แพ้กัน!'

ฉันยอมรับว่ากลัวพวกเธอที่มีมากกว่า แต่ถ้าตัวต่อตัว ฉันก็ไม่กลัวใครหน้าไหนเหมือนกัน ทว่าหน้าที่ฉันไม่ใช่การมามีเรื่องกับคนพวกนี้

"ฉันเตือนเธอแล้วนะ!"

พวกเธอผลักร่างของฉันจนเซแทบจะล้ม ก่อนจะสะบัดก้นแล้วเดินเข้าไปด้านในของตึกคณะ แต่โชคดีที่มีมือคู่แกร่งของใครคนหนึ่งเข้ามาประคองร่างของฉันเอาไว้ จังหวะที่คล้ายกับบทละคร เล่นเอาฉันถึงกับหน้าเหวอ อึ้งกิมกี่ไปชั่วขณะ

หมับ!

"เป็นอะไรรึเปล่า" เสียงทุ้มเอ่ย ก่อนที่ฉันได้สติแล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา

"มะ... ไม่ค่ะ ขอบคุณมาก" ฉันตอบกลับไป ด้วยใบหน้าที่ฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย ฉันจำได้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใครจึงได้เอ่ยถาม หลังจากที่เขาปล่อยร่างฉันเป็นอิสระ เมื่อเห็นว่าฉันยืนได้ด้วยขาของตัวเองโดยไม่น่าจะล้มแล้ว

"น้องชื่อฟาใช่ไหมคะ นั่นเพื่อนน้องรึเปล่า เขาชื่ออะไรเหรอ" ฉันถามทันที เพราะคิดว่าเขาน่าจะมองเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นี้

"ครับ มันชื่อพิธ พิธ พิธาเพื่อนผมเอง"

"แล้วผู้หญิงที่เดินไปเมื่อกี้ เป็นแฟนกับเพื่อนของน้องเหรอ"

"เปล่า! พิธมันยังไม่มีแฟน มีแต่พวกผู้หญิงมารุมจีบ... ทำไม คิดจะจีบมันเหรอ"

"มะ... ไม่ใช่! แต่มีคนเขาสนใจ... ขอเบอร์หน่อยได้ไหม"

"เบอร์ผมแทนไหม ถ้าเบอร์มัน... ใครก็เอาไปไม่ได้ มันหวงซะยิ่งกว่าจงอางหวงไข่อีกนะ"

"ถึงว่า... ทำไมถึงยังไม่มีแฟน"

"ถ้ามีมันคงจีบเองแหละ ไม่รอให้พวกผู้หญิงเข้ามาหาหรอก มันโคตรจะไม่ชอบ"

"แล้วพอจะมีเฟซบุ๊กไหม ไอจีก็ได้ หรือไลน์ก็ดี"

"ไม่มีหรอก ถึงมีก็ไม่ให้ ขอตัวก่อนครับ พอดีผมมีเรียน" พูดจบ เด็กนั่นก็เดินหายไปในด้านในตึกคณะฯ ก่อนที่ฉันจะได้ยินเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังมาจากด้านหลัง

"หึ ๆ"

"...เฟิร์ส"

ฉันหันกลับไปมอง เห็นอิตาพี่ชายของเด็กรุ่นน้องที่ชื่อฟาโรห์นั่น หน้าตาก็ดูหล่อดี แต่ท่าทางกวนประสาทชะมัด! จำไม่ได้เลยว่าไปเป็นอริด้วยตอนไหน ถึงได้มายิ้มเยาะใส่ฉันแบบนี้

"ยังไม่เลิกทำอาชีพนี้อีกเหรอเจ๊ นี่ถ้าจีบเองนะ คงได้ผัวไปหลายคนละ มัวแต่หาให้คนอื่น ตัวเองถึงได้แห้งเหี่ยวอยู่แบบนี้ไง" อิตาเฟิร์สนั่นเริ่มพูดจาถากถางฉัน

"แล้วนายมายุ่งไรด้วย" ฉันถามกลับ

"เปล๊า! ก็แค่อยากมาเตือนว่าอย่ายุ่งเรื่องคู่ครองของคนอื่นให้มากนัก เพราะทุกวันนี้อ้อมันยังบ่นอยู่เลยนะว่าเธอ...มันแส่ไม่เข้าเรื่อง!"

"ทำไม! อิจฉาเหรอที่เพื่อนในกลุ่มของนายต่างก็มีสาวมารุมจีบ แต่ตัวเอง... หมาสักคงตัวก็ยังไม่มาเลียแข้งเลียขา... น่าสมเพช!" ฉันต่อว่า แต่ทว่าเขากลับไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไร