8:วิศวะ vs​ สถาปัตย์​

"เหอะ! ไม่มีหมามาเลีย แต่ก็มีหมาบ้ามาเห่าแหละวะ หนวกหูชะมัดเลย!" หมอนั่นยักไหล่แล้วกระตุกยิ้มออกมาอย่างร้ายกาจ เห็นแล้วน่าหมั่นไส้ อยากจะตบให้คว่ำ!

"นายว่าใคร!" ฉันถามกลับไปด้วยสีหน้าที่เกรี้ยวกราด แต่อีกฝ่ายกลับยิ้มร่าราวกับเป็นผู้ชนะพร้อมกับเดินหันหลังให้ แบบนี้มันกวนตีนกันชัด ๆ

"ยืนอยู่กันสองคน คิดว่าว่าใครล่ะ" เขาจงใจตะโกนกลับมาให้ฉันได้ยินมัน พอได้ยินแบบนั้นกลับยิ่งทำให้ฉันเดือดพล่านหนักกว่าเก่า เด็กนี่มันปีนเกลียว ด่าฉันว่าหมา แถมยังเป็นหมาบ้าซะด้วย ใครล่ะจะยอมทนได้!

"ไอ้บ้า!"

ฉันด่ากลับ ก่อนจะก้มลงหยิบก้อนหินก้อนเล็กที่โดนเข้าไปพอให้เจ็บ ๆ คัน ๆ แล้วปาใส่ไปยังเป้าหมายตรงหน้า มีหรือที่จะพลาด มันลอยละลิ่วไปกระแทกที่หัวของเขาแบบเต็ม ๆ

โป้ก!

"โอ้ย!!!" นายนั่นหันขวับกลับมามอง

"ฮ่า ๆ สำเร็จ!"

ฉันเบ้หน้าท้าทายแลบลิ้นปลิ้นตาให้อย่างไม่กลัวเกรง ทำท่าอย่างกับเป็นเด็ก คิดแล้วก็ตลกตัวเองอยู่เหมือนกัน อายุฉันเพิ่งจะแค่ยี่สิบสองปีเท่านั้น ใครอย่ามาหาว่าฉันแก่ล่ะ

"นี่เธอ!" เขาจ้องมองมาตาเขม็ง

"สมน้ำหน้า!"

ฉันยิ้มอย่างสะใจ ทว่าอีกฝ่ายกลับชี้หน้าคาดโทษ แต่ใครจะอยู่ให้หมาบ้ามาไล่กัดล่ะ ฉันรีบชิ่งหนี ก่อนที่อิตานั่นจะตามมารังควาน ต่อไปฉันคงต้องระวังตัวให้มากขึ้น เพราะอาจจะไม่ปลอดภัย จากสามสาวกลุ่มนั้น รวมถึงผู้ชายที่ชื่อเฟิร์สนี่ด้วย

ค่ำวันนั้น

ฉันอยู่ทำรายงานกับเพื่อนจนแล้วเสร็จ เลยยังไม่มีเวลาได้บอกถึงเรื่องที่ฉันรู้มาจากเพื่อนสนิทของคนที่ยัยมิ้วต้องการอยากรู้ นางก็กลับบ้านไปแล้ว และ ฉันคิดว่าถ้าหล่อนยังไม่มาถาม ฉันก็จะเงียบเอาไว้ก่อน เพราะว่าฉันเองก็อยากพักจากเรื่องพวกนี้เต็มทน

ซ่าาาา!

ระหว่างที่ฉันวิ่งผ่านหน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ฝนห่าใหญ่ก็เทกระหน่ำลงมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย เซ็งชะมัด! มาตกอะไรกันตอนนี้เนี่ย นี่ฉันต้องนั่งรถไฟฟ้าตามด้วยโหนรถเมล์กลับบ้านทั้งที่เปียก ๆ แบบนี้เหรอเนี่ย คิดถึงชะตากรรมของตัวเองได้ ก็รีบวิ่งฝ่ากลางสายฝนไปที่หน้าประตูรั้วของมหาวิทยาลัย

ปริ๊นนนน...

เสียงแตรยาวบอกให้รู้ว่าฉันกำลังวิ่งตัดหน้ารถ พร้อมกับแสงไฟสว่างจ้าที่สาดเข้ามาที่ร่างของฉันแบบเต็ม ๆ

"กรี๊ด!!!"

ฉันกรีดร้องแล้วสะดุดขาตัวเองก่อนจะล้มลงที่พื้น ทว่ายังโชคดีที่รถคันนั้นเบรกไว้ได้ทัน เพราะการจำกัดความเร็วในรั้วของมหาวิทยาลัย และ การรักษากฏระเบียบของการจราจร ทำให้รถคันนั้นขับมาแบบไม่เร็วนัก

"เป็นอะไรไหม"

คำถามนั้นทำให้ฉันแหงนหน้าฝ่าสายฝนชุ่มฉ่ำขึ้นไปมองเห็นเจ้าของร่างสูง ใบหน้าหล่อเหลาในชุดนักศึกษาที่ลงจากรถหรูเข้ามาประคองร่างของฉันให้ยืนขึ้น

"ไปที่รถผมก่อน เดี๋ยวไม่สบาย"

ฉันเลิ่กลั่ก แต่ก็พยักหน้าตอบรับอย่างว่าง่ายเมื่อเห็นว่าผู้ชายคนนั้นคือ เป้าหมายของฉันเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา พิธ พิธา นั่นแหละเขาเลย

เวลาต่อมา

"ขึ้นไปทำแผลที่คอนโดผมก่อน เดี๋ยวผมขับรถไปส่ง"

'หืม... มันง่ายแบบนี้เลยเหรอ!'

เด็กพิธอะไรนั่นขับรถพาฉันเลี้ยวเข้ามาในคอนโดที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยนัก ก่อนจะลงจากรถ แล้วอ้อมมาเปิดประตูให้กับฉัน

"ไม่ดีกว่าค่ะ ขาพี่แค่ถลอกเท่านั้นเอง ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก" ฉันบอกออกไป พิธมองหน้าฉันแบบไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก

"ผมไม่มีพี่ กรุณาแทนตัวเองใหม่ด้วย"

"เอ่อ... ขอโทษ งั้นฉันว่าฉันขอตัวกลับเลยดีกว่า ขอบคุณมากนะที่ให้ฉันติดรถมาด้วย" ฉันบอกก่อนจะก้าวขาลงจากรถ แต่ถูกคนตัวใหญ่กว่าเข้ามาขวางทางไว้ ทำให้ฉันต้องกลับขึ้นไปนั่งลงบนเบาะอีกครั้ง

"จะขึ้นไปเอง หรือจะให้อุ้ม!" เด็กพิธนั่นบอกฉันพร้อมกับจ้องหน้า แววตาของเขาเป็นประกายแวววาว ดูมีเสน่ห์ดึงดูด ซึ่งฉันเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

พิธทอล์ก :

เจอตัวจนได้ นี่สินะ... ยัยแม่สื่อที่ไอ้ฟามันพูดถึง ดูหล่อนก็จะสวยไม่เบา ได้ข่าวว่าพวกคนในคณะจะพูดถึงแม่นี่กันทั้งนั้น ชอบเป็นแม่สื่อแม่ชักให้กับคนโน้นที...คนนี้ที หารู้ไม่ว่าตัวเองดันเข้าตาพวกเป้าหมายซะเอง