เจ้าอยากได้ข้าไปครอบครองหรือ

หนิงอันถอนหายใจออกมา เพราะความใจดีของพระเอกเช่นนี้ ทำให้ฝูหนิงอันนางยึดติดกับเขา แม้รู้ว่าเขาจะทำดีกับคนทั่วหมู่บ้าน และที่ทำดีกับนางเพราะสงสารนางสองพี่น้อง มันจึงทำให้ฝูหนิงอันอยากได้เขาเป็นสามี จนทำทุกทาง โดยไม่สนใจว่าถูกหรือผิด

“ไม่เป็นอันใดเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านมาก พวกข้าสองพี่น้องแม้จะน่าสงสารก็จริง แต่พวกข้าดูแลตนเองได้ อีกอย่าง” นางมองสบตาเขาอย่างจริงจัง “ความใจดีของท่านฆ่าคนได้ ตัวข้ายังไม่อยากจะตายเจ้าค่ะ”

เถียนซีโหยว่ไม่เข้าใจในสิ่งที่หนิงอันนางพูด เขาขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ หากเป็นเมื่อก่อนหนิงอันนางย่อมยินดีที่เขายื่นมือเข้าช่วยเหลือ แต่นางในตอนนี้กลับผลักไสเขาออกไป

“ผู้ใดจะฆ่าเจ้ากัน”

พรืดดด “หากข้าไม่รู้ว่าท่านสอบผ่านซิ่วไฉแล้ว ข้าต้องคิดว่าท่านคงไม่อาจสอบผ่านได้แน่ กลับไปเถิดเจ้าค่ะ เพียงเท่านี้พวกข้าก็รบกวนท่านมากแล้ว”

“อืม” เถียนซีโหยว่พยักหน้าเล็กน้อยแล้วกลับออกไป

ฝูหยางหลังจากส่งเถียนซีโหยว่กลับไปแล้วก็มานั่งกินข้าวเช่นเดิม เขาเองก็สงสัยกับสิ่งที่พี่สาวพูดเช่นกัน “ท่านพี่ ท่านหมายความเช่นใด ข้าเองก็ไม่เข้าใจขอรับ”

“หึหึ หยางเออร์ หากมีคนมาทำดีกับเจ้าบ่อยๆ เจ้าจะคิดเข้าข้างตนเองหรือไม่ ว่าคนผู้นั้นชมชอบเจ้า หากเขาชมชอบเจ้าก็ดีไป แต่หากไม่เป็นเช่นที่เจ้าคิดเล่า เจ้าก็ต้องยึดติดกับเขา จนอยากได้เขามาครอบครอง แล้วยอมทำทุกสิ่งอย่าง แม้จะเป็นเรื่องผิดก็ตาม และต่อไปมิใช่ว่าจุดจบสุดท้ายคือความตายหรือ” ที่นางเอ่ยพูดก็คือความนึกคิดของฝูหนิงอันตัวละครของนาง และสุดท้ายการแย่งชิงเถียนซีโหยว่กับฝูจินเม่ยก็ไม่สำเร็จ ทั้งยังต้องตายอย่างน่าอนาถ

ฝูหยางพยักหน้าอย่างเข้าใจ สายตาของเขาเหลือบมองไปด้านนอกแล้วเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หนิงอันหันไปมองตามตะเกียบในมือของนางก็หลุดมือทันที

“เจ้าอยากได้ข้าไปครอบครองหรือ” เถียนซีโหยว่ที่ไม่รู้กลับมาทำไม เอ่ยถามหนิงอันด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“บ้าไปแล้ว” นางพึมพำออกมาเบาๆ กับตัวเอง แล้วตบหน้าผากเรียกสติ “มิใช่ ท่านเข้าใจผิดแล้ว แล้วท่านย้อนกลับมาเพื่ออันใด” ไม่รู้ว่าเขาได้ยินทั้งหมดหรือไม่ แต่ดูจากสีหน้าที่เหมือนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ก็พอจะเดาได้ว่า...ได้ยินทั้งหมด

“ข้าลืมบอกเจ้า หากเจ้าไม่รู้จะทำงานอันใดเพื่อหาเงิน เจ้าไปช่วยดูแลมารดาของข้าระหว่างที่ข้าไปเรียนที่สำนักศึกษาได้ ข้าจะจ้างเจ้า”

“อ้อ...ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านไม่ต้องจ้างข้าหรอก หากข้าทำสิ่งใดเสร็จแล้ว ข้าจะแวะไปดูท่านป้าให้ ท่านจะได้ไปเรียนโดยไม่ต้องกังวล” ต่อให้นางไปแวะไป ประเดี๋ยวก็ต้องมีแม่นางน้อยพากันมาทำคะแนนอยู่ดี

มารดาของเถียนซีโหยว่ นางจินซื่อ ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงนัก สามวันดีสี่วันล้มป่วย สองแม่ลูกอยู่กันเพียงลำพัง หากวันใดที่นางจินซื่อล้มป่วย เถียนซีโหยว่จะต้องฝากคนข้างเรือนให้ช่วยดูแลมารดาของตน

เพราะเป็นเช่นนี้อยู่ตลอด เขาจึงได้ทำดีกับคนไปทั่วหมู่บ้าน เพื่อหวังฝากให้ช่วยดูแลมารดา และคนในหมู่บ้านก็ช่วยเหลือเขาอย่างเต็มใจ

“เข้าใจแล้ว ข้ากลับก่อน” หนิงอันส่งสายตาให้ฝูหยางไปดูว่าเถียนซีโหยว่กลับไปจริงหรือไม่

“กลับไปแล้วขอรับ เดินไปไกลแล้วด้วย”

“กินข้าวเถิด จะได้รีบขึ้นเขา” หนิงอันถอนหายใจยาวออกมา นางก็ไม่ได้เขียนให้เถียนซีโหยว่ให้ความสนใจกับฝูหนิงอันมากนัก เพียงแค่ทำดีด้วยเท่านั้น แต่นี่...ดูเหมือนเขาจะใส่ใจเกินกว่าบทที่นางวางเอาไว้ไปมาก

เมื่ออิ่มท้องสองพี่น้องก็จัดเตรียมข้าวของที่จะนำขึ้นเขาไปด้วย หนิงอันกับฝูหยางขึ้นเขากันอยู่บ่อยครั้ง ต่างก็พอจะรู้ว่าบริเวณตรงไหนมีของกิน แต่ครั้งนี้ไม่เป็นเช่นที่ฝูหยางคิด เมื่อหนิงอันนางพาเดินไปอีกเส้นทางหนึ่ง

“ท่านพี่ ท่านเดินผิดทางหรือไม่ขอรับ” เขาดึงแขนเสื้อพี่สาวเอาไว้ด้วยความหวาดกลัว

“ไม่ผิด ทางเดิมมีของกินข้ารู้ดี เพียงแต่ทางนี้...” นางชี้มือไปด้านหน้า “มีของทำเงินได้”

“ท่านรู้ได้อย่างไรขอรับ”