ย้ายกลับไปอยู่เรือนหลังเดิม

ไม่นานหนังสือสัญญาก็ถูกเขียนออกมาเรียบร้อย ผู้นำหมู่บ้านถงส่งให้นางถงซื่อและหนิงอันคนละฉบับ นางรับไปอ่านแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ

“เจ้าอ่านหนังสือออกหรือ” เสียงทุ้มต่ำด้านหลัง ทำให้หนิงอันที่กำลังชื่นชมหนังสือสัญญาสะดุ้งสุดตัว พอหันไปก็พบว่าเป็นเถียนซีโหยว่ พระเอกของเรื่องยืนมองนางอย่างค้นหาอยู่

“มะ ไม่ ไม่เจ้าค่ะ” นางรีบก้มหน้าพับหนังสือสัญญาใส่แขนเสื้อทันที แล้วหันไปดึงตัวฝูหยางให้มาแทรกอยู่ตรงกลางแทน “หมดเรื่องของข้าแล้ว ขอบคุณท่านปู่ผู้นำหมู่บ้านมากเจ้าค่ะ ท่านปู่ ท่านย่า ท่านลุง ท่านป้าสะใภ้ ข้ากับหยางเออร์ขอตัวก่อนเจ้าค่ะ” นางดึงตัวน้องชาย ก้มหัวขอบคุณชาวบ้านแล้วออกไปจากตระกูลฝูทันที

เถียนซีโหยว่เพียงต้องการเข้ามาอ่านสัญญาให้นางฟัง ไม่คิดว่าหนิงอันจะตกใจถึงเพียงนี้ เพียงแค่หยอกล้อนางว่าอ่านออกหรือไม่

มีชาวบ้านหลานคนที่เห็นใจสองพี่น้อง เพราะเมื่อก่อนฝูหยวนและมู่เหยียนต่างก็เป็นคนมีน้ำใจกับพวกชาวบ้าน บางคนกลับไปที่เรือนของตนแล้วนำข้าวของที่ไม่ได้ใช้แล้วไปมอบให้สองพี่น้อง รวมถึงข้าวสารคนละเล็กละน้อยด้วย

“เจ้าอย่าได้รังเกียจว่ามันน้อยนิดเลย พวกข้าเองก็ไม่ได้มีเงินทองมากเช่นย่าของเจ้า รับไปเถิด” ป้าหงนำข้าวสารและแป้งมามอบให้ รวมถึงผ้าห่มที่นางไม่ได้ใช้แล้วด้วย

“ขอบคุณพวกท่านป้า ท่านลุงมากเจ้าค่ะ หากบิดามารดาข้ากลับมา ข้าจะบอกให้ตอบแทนพวกท่านทุกคนเลยเจ้าค่ะ”

คนทั้งหมดมองสองพี่น้องอย่างเห็นใจ เพราะมีความเป็นไปได้น้อยมากที่ทั้งสองจะยังมีชีวิตอยู่ แต่เมื่อเห็นสายตามีความหวังของทั้งคู่ จึงไม่กล้าที่จะพูดตัดกำลังใจ “เอาเถิด ข้าจะรอให้อาหยวนและอาเหยียนกลับมาตอบแทนข้าก็แล้วกัน” ป้าหงยิ้มแห้งออกมา

“เจ้าค่ะ”

เรือนพักของหนิงอันมิต้องเก็บกวาดมากนัก เพราะสองพี่น้องมักจะหาเวลาว่างมาทำเสมอ เรือนจึงมิได้ทรุดโทรม เพียงเก็บกวาดเล็กน้อยก็เข้าอยู่ได้แล้ว ยังดีที่นางถงซื่อยังเหลือเครื่องเรือนบางชิ้นเอาไว้ให้ อย่างน้อยก็มีโต๊ะให้นั่งกินข้าว เตียงให้นอนก็พอแล้ว

สองพี่น้องเก็บของเข้าที่เรียบร้อย หนิงอันก็เข้าครัวทำอาหารง่ายๆ ให้น้องชายกิน ระหว่างที่นั่งกินอาหารกันอยู่เสียงเคาะเรียกหน้าเรือนก็ดังขึ้น

“ข้าไปดูเองขอรับ ท่านพี่นั่งกินต่อเถิด” ฝูหยางลุกขึ้นไปดูมาผู้ใดมาเยือน

หนิงอันนั่งกินข้าวเต็มเม็ดเต็มคำครั้งแรกหลังจากที่นางมาอยู่ในนิยายของตนเอง น้ำตาก็เกือบจะไหลออกมาด้วยความดีใจ ยิ่งรู้ว่าต่อไปจะหาเงินเช่นใด นางก็ยิ่งยินดีเข้าไปใหญ่ แต่ความสุขก็ต้องหมดลง เมื่อฝูหยวนพาผู้มาเยือนเข้ามาในเรือน ข้าวที่อยู่เต็มปากแทบจะพุ่งออกมาทันที นางสำลักออกมาจนหน้าแดง ฝูหยางต้องรีบเข้ามาตบหลังให้เบาๆ

“ข้ารู้ว่าท่านได้กินข้าวหุงน้อยครั้ง แต่ก็ไม่ควรจะรีบกินเช่นนี้” ฝูหยางสอนพี่สาวไปด้วย

หนิงอันได้แต่ถลึงตามองน้องชาย แล้วหันไปมองผู้มาเยือนส่งสายตาถามว่าเขามาทำไม

เถียนซีโหยว่เหมือนจะรู้ว่านางสงสัยที่เขามาเยือน จึงได้ชูข้าวสารและเนื้อสัตว์ที่นำมาให้นางดู “ท่านแม่ข้าให้นำมาให้เจ้า แต่ข้าคงมาช้าไป” เขาบุ้ยปากไปทางอาหารที่อยู่ตรงหน้า

“ขอบคุณมากเจ้าค่ะ ข้าเก็บไว้กินมื้อเย็นก็ได้” นางย่อมยินดีอยู่แล้วที่ได้เนื้อสัตว์ เพราะของที่ชาวบ้านคนอื่นนำมาล้วนมีแต่ข้าวสาร แป้ง และผักป่า

หนิงอันรับมาของมาแล้ว แต่ยังไม่เห็นว่าเถียนซีโหยว่จะกลับออกไปเสียที นางจึงเลิกคิ้วขึ้นเป็นคำถาม “เรือนเจ้าต้องซ่อมแซมตรงใดหรือไม่”

“ไม่เจ้าค่ะ ข้ากับหยางเออร์มาดูแลตลอด ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ”

“เมื่อครู่หยางเออร์บอกข้า ว่าพวกเจ้าจะขึ้นเขากัน ด้านในอันตรายไม่น้อย ข้าจะพาไปก็แล้วกัน”