หรือท่านอยากเพิ่มสิ่งตอบแทน

เพราะเมื่อครู่สอบถามมาจากฝูหยาง เขาตอบอย่างสับสนด้วยไม่รู้ว่าพี่สาวพาเดินมาไกลถึงเพียงนี้เพื่อหาสิ่งใด หากนางต้องการหาของกินประทังชีวิต หรือสมุนไพรไปขายในเมือง ภูเขาด้านหลังเรือนของนางก็มีไม่น้อยเลย

“เออ...ข้าเจอสองหัว แบ่งให้ท่านหัวหนึ่งก็ได้เจ้าค่ะ” แม้นางจะเสียดายที่ไม่ได้โสมแดงทั้งสองหัว แต่จำต้องแบ่งให้เจ้าของที่แท้จริงหนึ่งหัว ในเมื่อเขามาเห็นเข้าพอดี อีกอย่างก็เพื่อปิดปากของเถียนซีโหยว่ไม่ให้นำเรื่องที่นางเจอโสมไปบอกผู้ใดในหมู่บ้าน

"ไม่เป็นไร เจ้าพบย่อมต้องเป็นของเจ้า”

หนิงอันโบกมือรัว “ไม่ได้เจ้าค่ะ ท่านขุดเก็บไปเถิด ถึงอย่างไรท่านก็ต้องใช้เงินเพื่อรักษาอาการป่วยของท่านป้าและยังต้องเตรียมเงินที่จะใช้เดินทางไปสอบ ข้าได้มาหัวหนึ่งแล้ว คงขายได้มากพอเจ้าค่ะ”

เถียนซีโหยว่เม้มปากแน่น ต่อให้เขาอยากได้เพียงใด แต่ก็ดูเหมือนจะหน้าหนาเกินไปหากต้องแย่งมาจากนาง “มันเป็นของเจ้า ข้า...”

“รับไปเถิดเจ้าค่ะ ท่านกับท่านป้ายื่นมือเข้าช่วยเหลือพวกข้าสองพี่น้องอยู่บ่อยครั้ง อีกอย่าง...ข้ามิได้ให้ท่านโดยไม่รับสิ่งตอบแทน”

เขามองนางอย่างระวังตัว เพราะคำพูดของหนิงอันในเรือนที่นางพูดเอาไว้ว่าอยากจะครอบครองเขา เขายังจำได้ดี “เจ้าต้องการสิ่งใด”

หนิงอันแทบอยากจะหัวเราะออกมา เมื่อนางเห็นเขาถอยหลังไปก้าว ทั้งยังมองนางอย่างหวาดระแวง “ข้าอยากให้ท่านช่วยสอนตำราให้หยางเออร์ หากข้าขายโสมได้เงินมาแล้ว คงอยากให้เขาเข้าเรียนที่สำนักศึกษาเจ้าค่ะ” หนิงอันมองเขาอย่างเอ็นดู พระเอกลูกรักที่นางเขียนเอาไว้ กำลังหวาดกลัวนางจะจับเขากลืนกินกระมัง

“เพียงเท่านี้หรือ?” เขาเอ่ยถามอย่างไม่เชื่อ

“หรือท่านอยากเพิ่มสิ่งตอบแทน” นางอดที่จะหยอกล้อเขาไม่ได้

"ขะ ข้า ข้าจะช่วยสอนตำราให้หยางเออร์เอง”

“ดีเจ้าค่ะ เช่นนั้นท่านก็ค่อยๆ ขุดไป อย่าให้เสียหายเล่า มิเช่นนั้นจะขายได้ราคาไม่ดี ข้ากับหยางเออร์ขอตัวก่อน ประเดี๋ยวจะลงจากภูเขาก่อนฟ้าจะมืด”

“เจ้ากลับทางด้านนี้จะใกล้กว่า” เขาชี้นิ้วไปทางด้านหลังเรือนของเขา

“แล้วข้าจะตอบผู้อื่นเช่นใดเล่า บอกว่าแอบมาดักรอท่านเช่นนั้นหรือ ข้าไม่อยากให้ชาวบ้านหรือพี่หญิงใหญ่เข้าใจผิด แล้วท่านอย่าบอกผู้ใดเล่าว่าข้าพบโสมแดง” นางโบกมือให้เขาแล้วดึงตัวน้องชายที่มัวแต่ยืนตกตะลึงให้ออกเดิน

“เหตุใดข้าต้องกลัวพี่สาวเจ้าเข้าใจผิดด้วย” เขารู้ดีว่าพี่หญิงใหญ่ที่หนิงอันนางพูดถึงคือฝูจินเม่ย

หนิงอันอมยิ้มมองเขาอย่างหยอกล้อ “ข้ารู้เรื่องระหว่างพวกท่าน ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะเข้าไปขัดขวางหรือบอกผู้ใด ข้าไม่ทำแน่เจ้าค่ะ” นางชูกำปั้นมือให้เขา เพื่อบอกให้เขาสู้ๆ แม้เขาจะไม่รู้ว่าคือสิ่งใดก็ตาม

เถียนซีโหยว่คิดจะตอบโต้ แต่ร่างของหนิงอันและฝูหยางก็เร่งฝีเท้าออกเดินไปได้ไกลแล้ว หากเขาร้องตะโกนก็จะกลายเป็นเรียกผู้อื่นให้มาบริเวณที่เขาอยู่แทน

“อันใดของนางกัน” เขาชูกำปั้นมือเช่นเดียวกับที่หนิงอันทำ แต่ก็ยังไม่อาจเข้าใจได้อยู่ดี จึงเปลี่ยนมารีบขุดโสมแดงที่อยู่ตรงหน้าแทน

เดิมเถียนซีโหยว่จะขึ้นมาหาสมุนไพรดับพิษไข้ให้มารดา เพราะมารดาล้มป่วยอยู่ตลอด สมุนไพรที่ใช้เป็นประจำเขาขึ้นมาหาเองย่อมลดค่าใช้จ่ายไปได้ ตอนที่กำลังจะกลับเรือน ไม่คิดว่าจะเห็นสองพี่น้องเดินมาทางป่าฟากที่เขาอยู่ จึงเดินเข้ามาดูด้วยความสนใจ ไม่คิดว่านางจะมาพบเจอโสมแดง ทั้งยังใจดีแบ่งให้เขาด้วยหนึ่งหัว

หนิงอันกับฝูหยางกลับมาถึงเรือนก่อนที่ฟ้าจะมืด นางนำโสมแดงที่ได้ออกมาวางลงบนโต๊ะ พอเห็นรากของมันขาดหายไปหนึ่งเส้นก็ได้แต่มองอย่างเสียดาย

“ข้าควรจะมอบโสมหัวนี้ให้เขา” นางพึมพำออกมา

“แล้วเหตุใด ท่านต้องยกโสมให้พี่โหยว่ด้วยเล่าขอรับ” ฝูหยางมองตำหนิพี่สาว นางไม่รู้เลยหรือว่าโสมแดงมีค่ามากเพียงใด ถึงได้ยกให้เขาง่ายๆ

“เดิมมันก็เป็นของเขา...อ้อ...ข้ากลัวว่าเขาจะไปบอกคนในหมู่บ้านว่าข้าพบโสมแดง หากไปถึงหูท่านย่ากับท่านป้าสะใภ้ขึ้นมา เจ้าว่าจะเป็นเช่นใด”