จะโทษผู้ใดได้

คนทั้งหมดไม่รู้เลยว่าการล้มป่วยของฝูหนิงอันในครั้งนั้นจะทำให้นางเสียชีวิตลง เพราะรักษาช้าเกินไป จนวิญญาณของหนิงอัน เจ้าของนิยายที่นางสร้างตัวละครทั้งหมดขึ้นเข้ามาสวมร่างแทน

หนิงอันนางเขียนนิยายเรื่องนี้มาเองกับมือ นางย่อมรู้ดีว่าตอนนี้ฝูหยวนและมู่เหยียนกำลังเดินทางกลับมาที่หมู่บ้านพร้อมกับเงินทองอีกมากมายหลายหีบ ที่บอกว่าหายตัวไปเพราะทั้งสองถูกชินอ๋องรับตัวไปปักผ้าสองหน้าถวายให้ฮองเฮา ที่หายไปเกือบปีไม่อาจติดต่อกลับมาได้เป็นเพราะชินอ๋องต้องการให้ของกำนัลของพระองค์เป็นความลับที่สุด มู่เหยียนนางต้องปักฉากกั้นขนาดใหญ่ จึงใช้เวลาเกือบปี กว่าจะเสร็จสิ้น

หนิงอันลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้า เพื่อจะออกไปทำงานเรือน ฝูหยางเห็นพี่สาวจะออกไปทำงานก็ลุกขึ้นขยี้ตาอย่างงัวเงีย

“เจ้านอนต่อเถิด พี่ทำคนเดียวได้” หนิงอันลูบหัวฝูหยางอย่างเอ็นดู น้องชายคนใหม่ของนางหน้าตาน่ารัก ทั้งยังรู้ความ นางมาอยู่ได้ไม่ถึงเดือนยังรักเขาราวกับว่าอยู่ด้วยกันมานาน

“ข้าไม่ง่วงแล้วขอรับ”

“ด้านนอกหนาวนัก เจ้าไม่มีเสื้อผ้าหนาๆ จะออกไปเพื่ออันใด นอนต่ออีกหน่อยพอฟ้าสว่างเจ้าค่อยออกไป” นางดันตัวน้องชายให้ล้มลงนอน

“แต่ว่า...” ฝูหยางกลัวว่าตนจะถูกท่านย่าตี เพราะไม่ยอมตื่นไปทำงาน

“หากนางตีเจ้า ข้าจะรับไว้เอง” หนิงอันยิ้มกว้างเพื่อให้น้องชาย “เป็นเด็กดีเชื่อพี่ วันนี้พี่จะพาเจ้าขึ้นเขาไปหาของอร่อยกินกัน”

ดวงตาของฝูหยางเปล่งประกายด้วยความยินดี นับตั้งแต่พี่สาวหายป่วย ตัวเขาก็ได้กินแต่ของอิ่มท้อง โดยไม่ต้องรอว่าวันนี้ท่านย่าจะยอมแบ่งอาหารให้พวกตนกินหรือไม่ “ขอรับ” เขารับคำอย่างว่าง่ายแล้วหลับตาลงทันที

หนิงอันจะต้องรีบหุงข้าวและเตรียมอาหารให้ทุกคนในเรือน โดยที่นางถงซื่อจะเป็นผู้นำวัตถุดิบทั้งหมดออกมาวางเอาไว้ให้ เพราะกลัวว่าหนิงอันนางจะแอบทำเกินแล้วเก็บเอาไว้กินกับน้องชายของนาง

“เพราะเขียนให้เป็นเช่นนี้เอง จะโทษผู้ใดได้” นางได้แต่พึมพำออกมา

เหตุใดถึงไม่ได้เข้าไปอยู่ในร่างของฝูจินเม่ย นางเอกของเรื่องก็ไม่รู้ ถึงแม้จะทำตัวเสแสร้งเป็นแม่ดอกบัวขาวเจ้าแผนการเพียงใด ก็มีพระเอกของเรื่องปกป้องอยู่ตลอด ทั้งยังมีบุรุษอีกหลายคนที่ตกหลุมพรางใบหน้าใสซื่อของนางจนต้องยอมทำทุกอย่างเพื่อนาง คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ ในความโชคร้ายของตนเอง

หนิงอันกำลังวุ่นวายกับการเตรียมอาหารอยู่ในครัว เสียงโวยวายของนางถงซื่อดังมาจากทางห้องพักของนางและฝูหยาง ทำให้นางต้องทิ้งทุกอย่างแล้วรีบวิ่งไปดูน้องชายอย่างรวดเร็ว

ไปถึงก็เห็นนางถงซื่อกำลังกระชากตัวฝูหยางขึ้นมาจากเตียง ทั้งยังใช้ไม้ในมือตีไปที่ตัวของฝูหยางแล้วหนึ่งทีด้วย หนิงอันรีบพุ่งตัวเข้าไปขวางไม้ในมือของนางถงซื่อที่กำลังจะตีฝูหยวน “ฮึก....” นางที่โตกว่าน้องชายถึงห้าปี ยังรู้สึกเจ็บ แล้วเขาตัวเล็กเพียงนั้นจะไม่เจ็บปวดได้อย่างไร

ดวงตาของหนิงอันที่จ้องมองนางถงซื่อเผยความเกลียดชัง โกรธแค้นออกมาอย่างไม่ปิดบัง เดิมนางยังแกล้งทำเป็นเชื่อฟัง ยอมปล่อยให้นางถงซื่อดุด่าทุบตีโดยไม่สนใจสิ่งใด แต่ตอนนี้ในเมื่อถึงขั้นลงมือกับฝูหยาง หนิงอันนางไม่อาจทนได้อีกต่อไป

“จะ เจ้า...” นางถงซื่อร้องออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ เมื่อหนิงอันแย่งไม้ในมือของนางโยนทิ้งออกไปด้านนอก

“หยางเออร์ ทำสิ่งใดผิด ท่านย่าถึงได้ทุบตีเขาเช่นนี้ จะบอกว่าน้องชายข้าขี้เกียจไม่ทำสิ่งใด หรือไม่ยอมลุกขึ้นมาทำงาน ในเมื่อข้าเองก็รีบลุกไปทำงานเรือนแทนทุกคนในเรือนเรียบร้อยแล้ว จะปล่อยให้เขานอนต่ออีกครู่มิได้เลยหรือ”

“โอวโยว!!! เก่งกาจใหญ่แล้ว กล้าเถียงข้าแล้วหรือ ทุกวันนี้พวกเจ้าสองพี่น้องอาศัยข้าวน้ำเรือนของข้าประทังชีวิต ลืมแล้วหรือ อกตัญญูยิ่งนัก” นางชี้หน้าเด็กทั้งสอง