บทที่ 1.2

ขอทานน้อยเหล่านั้นวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ทำให้ห่อของร่วงลงบนพื้นตรงหน้า ลี่ชิงหย่าก้มลงเก็บ และในช่วงจังหวะที่ยื่นห่อของคืนให้อีกฝ่าย หญิงสาวบังเอิญสัมผัสถูกมือของจอมยุทธ์หญิงผู้นั้นเข้า

ภาพที่นางเห็นแตกต่างไปจากครั้งแรกที่นางยื่นมือเข้าช่วยสาวใช้ในจวน จอมยุทธ์หญิงผู้นั้นไม่ได้มีเงาดำของความตายปกคลุมศีรษะ หากแต่ภาพที่เห็นนั้นคืออีกฝ่ายครอบครองบางอย่างที่สำคัญ กระทั่งพยายามซุกซ่อนเอาไว้ที่ไหนสักแห่ง ก่อนที่จะถูกทำร้ายและนอนหลับไม่ได้สติ บนแท่นหินในโถงถ้ำสักที่

‘แม่นางท่านนี้ ปล่อยมือเถิด’

จอมยุทธ์หญิงผู้นั้นขมวดคิ้วมองลี่ชิงหย่า

‘ขออภัย’

ลี่ชิงหย่าปล่อยมือพร้อมกับมองอีกฝ่ายจากไป ในใจเต็มไปด้วยความกังวล ใจหนึ่งอยากเอ่ยเตือนให้อีกฝ่ายระวังตัว ทว่ายังไม่ทันได้ตัดสินใจอีกฝ่ายกลับหายตัวไปเสียแล้ว

ผ่านไปหลายวันกระทั่งลี่ชิงหย่าเองก็แทบจะลืมเลือน ไม่คิดว่านางจะเริ่มฝันประหลาด หญิงสาวแปลกหน้าผู้หนึ่งร้องขอให้นางช่วยเหลือ นางยืนอยู่ข้างแท่นหิน ซึ่งจอมยุทธ์หญิงผู้นั้นนอนนิ่ง

คืนถัดมานางก็ยังคงฝันเช่นเดิม แต่สิ่งที่เพิ่มเข้ามาคือจวนใหญ่โตหรูหราแห่งหนึ่ง สตรีที่เคยมาขอความช่วยเหลือนอนป่วยอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดขาว ร่างกายอ่อนแอพร้อมกับลมหายใจรวยริน ข้างเตียงมีบุรุษผู้หนึ่งคอยป้อนยาป้อนน้ำ

‘เซียงเอ๋อร์ เจ้าต้องรีบๆ หาย อีกไม่กี่เดือนก็เป็นวันแต่งงานของเราแล้ว ตระกูลหม่าเตรียมการทุกอย่างพร้อมแล้ว ดังนั้นเจ้าไม่อาจนอนซมอยู่บนเตียงเช่นนี้เข้าใจหรือไม่’

ภาพเปลี่ยนไปมาสลับกันจนลี่ชิงหย่าสับสน วันต่อมานางยังคงฝันถึงสตรีคนเดิม เพียงแต่สถานที่ซึ่งอีกฝ่ายยืนอยู่กลับไม่ใช่หน้าแท่นหิน หากแต่เป็นหน้าหลุมศพซึ่งมีป้ายเขียนเอาไว้

...อันหรูเซียง บุตรสาวคนโตตระกูลอัน

‘ได้โปรดท่านต้องช่วย...ช่วยนาง’

ปลายนิ้วเรียวชี้ไปอีกทาง ภาพเปลี่ยนไปเป็นโถงถ้ำซึ่งมีจอมยุทธ์หญิงผู้นั้นนอนนิ่งอยู่ เห็นชัดว่าจอมยุทธ์หญิงผู้นั้นยังมีชีวิตอยู่ เพียงแต่นางนอนนิ่งไม่ได้สติเท่านั้น

หนึ่งเดือน...ลี่ชิงหย่าฝันเช่นเดิมซ้ำๆ กระทั่งนางไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้ ดังนั้นนางจึงตัดสินใจจ่ายเงินให้หอข่าว ทั้งนี้ก็เพื่อสืบหาตัวตนของคนที่นางฝันถึง

และนี่คือเหตุผลที่นางเดินทางมายังหานซาน

ไม่รู้ว่านี่คือโชคชะตา ความบังเอิญ หรือมีผู้ใดจงใจให้เกิดขึ้น พี่สาวคนเดียวของนางแต่งให้กับเสิ่นซี บุตรชายคนโตของเสิ่นอิง ซึ่งมีฐานะเป็นถึงจ้าวยุทธจักรและเจ้าสำนักเมฆหวน

“หานซานดินแดนแห่งยอดฝีมือ” ลี่ชิงหย่าพึมพำในยามที่ก้าวลงจากรถม้า

เงยหน้าขึ้นมองหอสูงตระหง่านตรงหน้า ความน่าเกรงขามของตระกูลเสิ่นทำให้นางลอบสูดปาก รู้สึกเหมือนตัวเองเล็กกระจ้อยร่อยและอยู่ผิดที่ผิดทาง

นางเป็นเพียงบุตรีคหบดีแห่งจีชาง แม้บิดาทำการค้าจนมั่งคั่งและมีชื่อเสียง หากแต่ในดินแดนที่มีเหล่ายอดฝีมือมากมาย พวกเขาล้วนให้ความสำคัญกับกระบี่และวรยุทธ์

โลกของนางและหานซานไม่เคยบรรจบราวกับเส้นขนานสองเส้น แม้พี่สาวของนางแต่งให้กับทายาทหนึ่งในสามสำนักใหญ่ แต่นางกลับไม่เคยมาเยือนหานซานสักครั้ง

“ชิงชิง”

ลี่หลันเยว่รั้งน้องสาวเข้าสู่อ้อมกอด “เจ้ามาถึงแล้วดียิ่งนัก พี่ใหญ่ยังห่วงว่าเหตุใดช้าเช่นนี้ เดินทางเป็นอย่างไรบ้าง”

เห็นใบหน้าห่วงกังวลของพี่สาวลี่ชิงหย่าก็ยิ้มกว้าง “ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ พี่ใหญ่เล่าไม่ได้พบท่านหลายเดือนท่านสบายดีอยู่หรือ”

“สบายดี มาเถิดเราเข้าไปสนทนากันด้านใน เจ้าเดินทางมาเหนื่อยๆ สมควรได้พัก”

“ไม่ต้องเข้าไปคารวะท่านเจ้าสำนักก่อนหรือเจ้าคะ”

“ไม่ต้องหรอก ช่วงนี้สำนักเมฆหวนกำลังวุ่นวายเพราะงานชุมนุมชาวยุทธ์ เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องพวกนี้ เจ้าเพิ่งหายป่วยเรื่องนี้ทุกคนเองก็ตระหนักดี อีกอย่างมีงานเลี้ยงและเรื่องสนุกๆ ให้เจ้าได้เปิดหูเปิดตาด้วย เจ้าอาจจะชอบ”

“เจ้าค่ะ” นางยิ้มรับก่อนเดิมตามผู้เป็นพี่สาวเข้าไปในหอสูง

มองไปรอบๆ นางตระหนักได้ถึงความยิ่งใหญ่มั่งคั่งของสำนักเมฆหวน บ่าวไพร่และศิษย์ในสำนัก ต่างก็ให้ความเคารพพี่สาวของนาง และดูไม่คล้ายพวกเขาทำแบบขอไปที

เห็นเช่นนั้นหญิงสาวก็วางใจ เพราะนี่แสดงให้เห็นว่าเสิ่นซีรักและให้ความสำคัญต่อพี่สาวของนางมาก