ตอนที่ 4 ไม่ใช่ผม 1

รษิกามองหน้าหลานชายคนเล็กของย่าเดือนแล้วก็แค่นหัวเราะออกมา

"ฉันไม่ได้โกรธนายนะ ฉันหวังดีจริงๆ เพราะไงเดี๋ยวนายก็..."

เธอยั้งปากไว้แค่นั้น เกือบพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดเสียแล้ว อนาคตต่อจากนี้อาจจะเปลี่ยนแปลงก็ได้ ก็ให้เป็นเรื่องของเขาสองคนเองเถอะ เธอขอลอยตัวเหนือปัญหา ยังไม่อยากตายทั้งที่ยังไม่มีผัว อ้อ...จะว่าไม่มีผัวก็ไม่ได้ ขอตายแบบที่ผัวจะร้องไห้เสียใจดีกว่า ไม่ใช่ทำสีหน้าสมเพชมองเธอเหมือนหมาถูกรถชนตายข้างถนนแบบนั้น

คิดมาถึงตรงนี้แล้วก็โมโห

"เอาเป็นว่า...เมื่อก่อนฉันจะเป็นยังไงก็ช่าง จะเคยคลั่งไคล้นายขนาดไหนก็ตาม เอาเป็นว่านะ...ต่อจากนี้นายสบายใจได้ ฉันจะไม่ชายตาแลนายสักนิดน่านฟ้า"

เห็นสีหน้าเหวอๆ ของน่านฟ้าแล้ว เธอก็อยากจะหัวเราะดังๆ ออกมา นายนี่คงคิดไม่ถึงว่าคนที่เคยตามตื๊อตัวเองจนแทบจะเหมือนผีสิงอยู่ๆ ก็มาบอกว่าจะไม่ชอบนายอีกแล้ว

น่านฟ้าทำเสียงหยันอยู่ในลำคอ ใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มในท่าแบดบอย

ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงแทบอยากกรี๊ดไอ้ท่ากร้าวใจดิบเถื่อนแบบนั้น ยิ่งไอ้ท่าแลบลิ้นเลียริมฝีปากนั่นอีก เธอคงแทบอยากฉกลิ้นลากออกมาเลีย แต่ตอนนี้เธอได้แต่ทำเสียงหยันในลำคอไม่ต่างกัน

"เธอคิดว่าตัวเองสวยตายล่ะ ยายซายน์"

'ไอ้นี่...รษิกากัดฟันกรอดด้วยความโมโห ด่าอะไรก็ด่า แต่มาด่าว่าสวยตายนี่ยอมไม่ได้เด็ดขาด'

เธอลุกขึ้นยืนในท่าทิ้งสะโพกบิดเอวอีกนิด ทรวดทรงส่วนเว้าส่วนโค้งบนร่างกายก็ยิ่งอวดชัดสายตา ฝ่ามือเล็กยกขึ้นเท้าสะเอวแล้วก็ทิ้งลงข้างตัวด้วยความหงุดหงิด

เธอขยับตัวเข้าใกล้น่านฟ้า ขยับแก้วไวน์ที่เขาวางไว้แล้วเกยสะโพกลงบนโต๊ะ โน้มตัวเข้าหาชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ แล้วใช้ปลายนิ้วชี้ช้อนคางเขาเชิดขึ้น

"ฉันว่าฉันสวย แล้วก็มั่นใจว่าสวย ถ้าไม่เชื่อนายลองมองฉันดีๆ สิ"

ดวงตาดำขลับของน่านฟ้าจ้องเธอเขม็ง รอยคิ้วก็ยิ่งขมวดมุ่นจนน่าขำ เธอโปรยยิ้มหวานพลางขยับนิ้วโป้งของตัวเองกรีดไปตามริมฝีปากของชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกัน

"ไวน์เลอะขอบปากน่ะ" เธอเช็ดเสร็จคราบไวน์ที่ติดอยู่เพียงเล็กน้อยนั่นเสร็จแล้ว ก็ดึงนิ้วโป้งตัวเองกลับ ในจังหวะเดียวกับที่เขาสะบัดหน้าหนีอย่างแรง

และยิ่งทำให้ชายหนุ่มหงุดหงิดขึ้น คงจะเป็นตอนที่เธอส่งนิ้วโป้งนั้นเข้าปากตัวเองช้าๆ สีหน้าเขาก็ยิ่งโกรธจนหน้าแดง

"สวย...แต่นิสัยแบบนี้อย่าว่าแต่ห้าร้อยล้านเลย ห้าหมื่นฉันยังเสียดายเงิน"

เธอเลิกคิ้วสูง หัวเราะใส่เขาเบาๆ ด้วยท่าทางอย่างมีจริต

"ก็ดีแล้ว เก็บเงินห้าหมื่นของนายไปขอนลินทิพย์เถอะ เพราะฉันอยากได้ห้าร้อยล้านมากกว่า ที่สำคัญฉันก็ไม่ได้อยากได้นายด้วย"

"ยายซายน์ ฉันแค่คิดว่าเธอแค่เป็นเด็กเอาแต่ใจ ไม่คิดว่าเธอจะนิสัยเสียแบบนี้ด้วย ดีนะที่ฉันไม่หลงความสวยของเธอ"

น่านฟ้าหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว เธอมองตามไปแล้วก็ได้แต่แลบลิ้นใส่

'คนอุตส่าห์อยากอยู่เงียบๆ ไม่อยากยุ่งด้วย ก็ยังมายั่วโมโห'

แต่พอเธอหมุนตัวจะกลับไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเก่า สายตาก็ไปสะดุดกับเหนือที่ยืนพิงผนังในท่าสบายๆ ทั้งที่ในมือข้างหนึ่งเขาถือแก้วแชมเปญอยู่สองใบอีกมือก็ถือขวดแชมเปญ และดูท่าทางเขาคงยืนดูเธอกับน้องชายตัวเองอยู่นานแล้วด้วย

เธอแกล้งทำไม่สนใจ แล้วก็หมุนตัวกลับไปนั่งที่เก้าอี้ เขาเดินมาถึงก็จัดการกับขวดแชมเปญไม่เอ่ยถึงเรื่องตลกที่เขาเพิ่งเห็นไปเมื่อครู่

พอเขายื่นแก้วแชมเปญให้เธอก็รีบดื่มเสียอึกใหญ่ ราวกับเมื่อครู่ที่ต่อปากต่อคำกับน่านฟ้ามันทำให้คอแห้งจนกระหาย และเขาก็รินเพิ่มให้เธอ

"เอาจริงหรือเนี่ย"

"อะไรของคุณ" เธอวางแก้วที่โต๊ะเสียงดัง แล้วก็ถามเขา

กับน่านฟ้าเมื่อครู่ดูก็รู้เธอเหนือกว่าแน่นอน แต่กับเขาทำไมรู้สึกเหมือนถูกเขาข่มอยู่ตลอดเวลา ไอ้ท่าทางวางมาดขรึมนั่นก็น่าหมั่นไส้ ไม่ว่าจะเคยเถียงกับเขายังไง เขาก็ไม่เคยหลุดอาการเหมือนน่านฟ้า มีแต่เธอเสียอีกที่ชอบเสียอาการต่อหน้าเขา

"เปล่า..." เธอเหลือบตามองคนทำเสียงสูง

"จะพูดอะไรก็พูด"

"ไม่นึกว่าคุณจะตัดใจได้ง่ายๆ แบบนี้ เห็นคุณคลั่งรักมันจะเป็นจะตาย"

"แล้วทำไมฉันต้องไปสนใจคนที่ไม่ได้ชอบฉันด้วยล่ะ ใครไม่ชอบก็ช่างเขา ฉันเอาเวลาชีวิตตัวเองไปทำอย่างอื่นดีกว่า"

"ก็จริงของคุณ คุณคิดได้แบบนี้ก็ดี ว่าแต่...ญาติคุณนั่นล่ะ"

เธอแค่อยากใช้ชีวิตตัวเองให้คุ้มค่า แต่ก็ไม่พ้นมีมารมาผจญสินะ

"ครั้งนี้คุณรอด ครั้งหน้าคุณอาจไม่รอดก็ได้" น้ำเสียงเขาจริงจังขึ้น

"งั้นก็ไปบอกน้องชายคุณให้รีบแต่งงานกับนลินทิพย์นั่นเร็วๆ เข้าสิ ยายนั่นจะได้หายบ้า"

"ง่ายขนาดนั้นก็ดีนะสิ...คุณก็ระวังตัวเอาหน่อยแล้วกัน"

"ระวังตัวหรือ" เสียงแผ่วเบาที่เอ่ยออกมาเหมือนพูดกับตัวเองเสียมากกว่า