ตอนที่ 3 สะใภ้ใหญ่สะใภ้รอง 2

"พอดีซายน์เดินไปรับโทรศัพท์น่ะค่ะ แล้วเผลอคุยนานไปหน่อย" เธอรีบแก้ต่างให้น่านฟ้าเมื่อเห็นสายตาย่าเดือน

"แล้วทานอะไรหรือยัง ให้พี่เขาพาไปหาอะไรทาน"

"เรียบร้อยแล้วค่ะ" เธอโกหกคำโต

"พวกเธอเห็นไหม ยายซายน์น่ารักจะตาย ไม่เห็นเหมือนที่ยายกิ่งบ่นสักหน่อย" ย่าเดือนหันไปพูดกับเพื่อนๆ ที่นั่งอยู่ด้วยกันที่โต๊ะอาหารใหญ่

"ย่ากิ่งฟ้องอะไรย่าเดือนหรือคะ"

"โอ๊ย...เยอะแยะเลย" คนตอบหัวเราะร่วน เธอจึงได้แต่ทำหน้าเง้า และก็ทำให้เหล่าคุณย่าหัวเราะชอบใจ

"ก็ซายน์ไม่ใช่หลานคนโปรดนี่คะ" เธอแกล้งทำเสียงออดอ้อนย่าเดือน

"เพราะเรามันดื้อต่างหาก" ย่ากิ่งรีบให้ข้ออ้าง

"ไม่เป็นไร งั้นเดี๋ยวมาเป็นหลานรักของย่าแทน" ย่าเดือนโอบกอดเธอพลางเอ่ยขึ้น

"จริงหรือคะ"

"คนนี้จะหลานสะใภ้เล็ก หรือหลานสะใภ้ใหญ่ล่ะ เดือน" เธอรู้ตัวว่าพลาดก็ตอนนี้ เมื่อเพื่อนในกลุ่มของคุณย่าเอ่ยถามขึ้น

"ก็ต้องสะใภ้ใหญ่สิ" ย่าเดือนตอบทันที

"ย่าเดือนจะฮุบหลานสาวย่ากิ่งทุกคนไม่ได้นะคะ" แต่จะค้านตอนนี้ก็ไม่ได้ ปล่อยเลยตามเลยไปก่อน แต่ก็ไม่ลืมที่เธอจะเติมเชื้อไฟให้ยายนั่นได้สมหวัง

"หือ" ย่าเดือนเบิกตากว้าง ทำเสียงในลำคอเป็นคำถาม

"ก็น่านฟ้ากับนลินทิพย์ไงคะ"

ย่าเดือนทำสีหน้าแบบที่เธออ่านไม่ออก ว่าท่านแปลกใจ ดีใจ หรืออย่างไรกันแน่ แล้วสายตาของผู้มากวัยก็หันไปทางหลานชายคนเล็กของตัวเอง

"ยายซายน์...พูดอะไรน่ะ" น่านฟ้ารีบทำเสียงเล็กแกมดุใส่เธอ

"ไม่ต้องเขินหรอกน่า...แต่ซายน์ว่าย่าเดือนต้องได้สะใภ้เล็กก่อนแน่ค่ะ"

"อย่างงั้นหรือ" ย่าเดือนทำเสียงสูง พลางหัวเราะ "งั้นสะใภ้ใหญ่นี่ย่าจองตัวไว้เลยได้ไหม"

"เอ่อ...สินสอดแพงนะคะ คุณย่า ซายน์จะเรียกสักห้าร้อยล้านเป็นไงคะ" พวกคุณย่าพากันหัวเราะชอบใจ ย่าเดือนก็หัวเราะเสียงดัง

"ลองถามคนจ่ายเงินดู" ท่านโบ้ยไปทางหลานชายคนโต

"ขึ้นคานไปเหอะ ผมไม่มีเงินขนาดนั้นหรอก" คำตอบของเขายิ่งเรียกเสียงหัวเราะได้ดังยิ่งขึ้น

"ไม่เป็นไรหนูซายน์ ถ้าย่าเดือนไม่สู้ เดี๋ยวย่าแก้วให้เอง ตาพัฒน์หลานย่าเพิ่งจบดอกเตอร์จากเมืองนอก น่าจะแก่กว่าหนูสักสามหรือสี่ปีนี่แหละ เดี๋ยวย่าจะให้หกร้อยล้านเลย"

"โห...มีใครให้มากกว่านี้ไหมคะ" เธอแกล้งถามขึ้นเสียงดัง

"พอแล้ว ยายซายน์พูดอะไรไร้สาระ" เป็นย่ากิ่งที่เอ่ยปรามเธอ "เห็นไหมล่ะ น่าปวดหัวขนาดไหน ไม่มีความเป็นกุลสตรีสักนิด" แล้วท่านก็บ่นต่อ

"เอาน่า เด็กสมัยนี้อย่าไปหาความเป็นกุลสตรีเลย แค่เก่งก็พอแล้ว"

"จริงด้วยค่ะ"

"ไปเถอะ ไป๊...วุ่นวาย" ย่ากิ่งเอ่ยไล่อย่างไม่จริงจังนัก

"งั้นซายน์ไปหาอะไรทานก่อนนะคะ ย่ากิ่งอย่าเรียกสินสอดของนลินทิพย์แพงเกินนะคะ เดี๋ยวจะขึ้นคานแบบซายน์" ก่อนเธอจะลุกออกมา ก็ไม่ลืมที่จะหยอกเย้าย่ากิ่งของตัวเองอีกรอบ

"เหนือ พาน้องไปหาอะไรทานหน่อยลูก"

เธอหันไปยิ้มหวานให้ย่าเดือน แต่พอหันมาเห็นหน้าคนที่ถูกใช้ให้ต้องดูแลตัวเอง เธอกลับกลอกตาใส่เขา

เธอออกมาเลือกอาหารที่ไลน์บุฟเฟต์แถวริมสระว่ายน้ำ เพราะขืนยังอยู่ในห้องจัดเลี้ยงที่มีแต่บรรดาคุณย่าคงต้องแกล้งยิ้มจนเหงือกแห้งแน่

คนตัวสูงเดินตามเธอราวกับบอดี้การ์ด เขาใช้แผงไหล่กว้างพิงผนังยืนเซ็งๆ รอเธอเลือกอาหารชิ้นเล็กชิ้นน้อยน่าทานนั้นอย่างใจเย็น

และเธอก็เลือกอาหารมาได้สองสามอย่าง เดินไปนั่งที่โต๊ะมุมสระว่ายน้ำ

"จะดื่มอะไร" เขาเอ่ยถาม

"บ้านคุณมีอะไรที่กินแล้วปลอดภัยมั่ง" เธอหยิบอาหารคาวที่เป็นกุ้งเสียบไม้เล็กเข้าปาก

"บ้านผมปลอดภัยทุกอย่าง ที่ไม่ปลอดภัยน่ะ คนบ้านคุณ" เมื่อถูกย้อนเธอก็ไม่ตอบเขา

เจ้าของบ้านก็เดินหายเข้าไปในบ้าน เธอไม่แน่ใจว่าเขาจะไปหาเครื่องดื่มให้เธอ หรือหายไปเลยกันแน่ เธอจึงได้แต่ไหวไหล่ด้วยท่าทางไม่ยี่หระ ก่อนจะหันมาสนใจอาหารในจานตรงหน้า

"ยายซายน์...รู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกไปน่ะ"

กุ้งตัวที่สองกำลังจะเข้าปาก เธอก็ต้องอ้าค้างไว้อย่างนั้นพลางเหลือบสายตาไปทางเจ้าของเสียงขุ่นๆ นั่น

"อะไรของนายอีก" เธอส่งกุ้งเข้าปากแล้วก็กลอกตาใส่น้องชายเขา

"ก็เธอพูดอะไร เรากับลินไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย"

"ก็เห็นทำลับๆ ล่อๆ ไปแอบเจอกันนี่"

"บ้าหรือไง คิดอะไรแบบนั้น เมื่อกี้ย่ากิ่งจะเอายาดมในกระเป๋าลินแล้วหาลินไม่เจอ เราก็แค่ไปช่วยตามให้ แค่นั้น ไม่ได้ทำลับๆ ล่อๆ อย่างที่เธอพูด"

"เอ้า ใครจะไปรู้"

"ไม่รู้ก็อย่าพูด"

"พูดไปแล้ว"

"จะแกล้งเราใช่ไหม"

"แกล้งนาย เรื่อง"

"ก็เรื่องที่เราปฏิเสธซายน์ไปน่ะ ซายน์เลยโกรธเราเรื่องนี้ใช่ไหม"

จริงสิ เธอเกือบลืมไปเลยว่าเคยถูกน่านฟ้าปฏิเสธมาสองครั้งแล้ว ถึงตอนนั้นจะถามแบบทีเล่นทีจริงก็เถอะ

วันนี้พอเธอแหงนหน้ามองน่านฟ้าชัดๆ เธอก็แทบอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ

'อุตส่าห์ช่วยให้สมหวังพวกนายจะได้ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน หวังดีแท้ๆ'