ตอนที่ 4 ไม่ใช่ผม 2

จริงสิ แล้วถ้าแผนของนลินทิพย์ที่คิดจะมอมเหล้าเธอกับเขาไม่สำเร็จล่ะ ยายนั่นจะทำอะไรบ้าๆ แบบนั้นอีกหรือเปล่า

"ถ้ามีอะไรอยากให้ผมช่วยก็บอก ถ้าช่วยได้ก็จะช่วย"

"ช่วยฉันหรือ" เธอชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง อย่างไม่ค่อยแน่ใจคำพูดเขา

"อืม..."

"ช่วยเร่งให้ตายเร็วขึ้นน่ะสิ พวกคุณอยู่ห่างๆ ฉันไว้ดีกว่า"

พูดจบเธอก็กระดกแชมเปญอึกใหญ่จนหมดแก้ว ไม่ได้สนใจคนตรงหน้า ตอนที่วางแก้วลงกับโต๊ะก็มองเพียงแก้วใสที่ทิ้งคราบน้ำเอาไว้อย่างคนใช้ความคิด

"ฉันว่าฉันควรรีบกลับได้แล้ว ที่จริงก็ว่าวันนี้จะไม่ดื่มแอลกอฮอล์ด้วยนะเนี่ย" เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่กำลังจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ แต่พอยืนขึ้นเธอก็ต้องทิ้งตัวนั่งลงอย่างเดิม พลางยกมือขึ้นกุมศีรษะตัวเองเอาไว้

เธอเมาอีกแล้วหรือ ทั้งที่สาวสังคมสายปาร์ตี้อย่างเธอไม่น่าจะมึนเมาง่ายๆ กับแค่แชมเปญสองแก้ว

"คุณ..."

"เฮ้ย...ผมเปล่านะ"

สายตาเป็นคำถามและมองเขาเหมือนมีความผิด ทำเอาเหนือรีบแก้ตัวขึ้นเสียงเข้ม

"คุณเมาหรือ" เหนือรีบเอ่ยถาม

"แชมเปญแค่สองแก้วเนี่ยนะจะเมา"

"งั้นคุณเป็นอะไร"

"ไม่รู้ มึนหัวมาก ร้อนด้วย"

"ผมไม่ได้วางยาคุณนะซายน์ ผมไม่เห็นเป็นอะไรเลย"

เธอยกมือขึ้นจับที่หัวใจตัวเอง เมื่อรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงจนกลัวจะช็อกเสียให้ได้ และความรู้สึกบางอย่างก็กำลังปั่นป่วนทั้งมวนท้อง ทั้งร้อนวูบวาบ และความรู้สึกนั้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้น

"ฉันต้องโดนยาปลุกเซ็กซ์แน่" เธอสรุป

"เฮ้ย...ซายน์ ไม่ใช่ผมนะ คุณไปดื่มอะไรนอกจากนี้อีกหรือเปล่า"

น้ำส้มแก้วแรก หรือไวน์ที่ปากของน่านฟ้า

"ซายน์เป็นไงมั่ง ไหวไหม จะขึ้นไปห้องผมก็..."

"ไม่ค่ะ" เธอรีบแทรกขึ้นทันที

"พาฉันกลับคอนโดทีได้ไหม"

"ได้ๆ คุณต้องไปบอกย่ากิ่งก่อนหรือเปล่า"

"เดี๋ยวโทรไปก็ได้"

เธอรีบหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าด้วยมือไม้ที่เริ่มสั่นขึ้น จนเสียงรอสายตัดไปเป็นครั้งที่สอง เธอก็ต้องถอนหายใจแรง

"สงสัยโทรศัพท์จะอยู่กับยายลิน" เธอบ่นให้เขาได้ยิน

"งั้นเดี๋ยวผมไปบอกย่าคุณให้ คุณรอตรงนี้นะ"

"ไม่เป็นไร ฉันเดินไปเองดีกว่า ขืนให้คุณไปพูด พวกท่านคงเข้าใจอะไรผิดแน่"

"งั้นเดินไหวใช่ไหม"

"อืม"

เธอฝืนเดินมาจนถึงห้องจัดเลี้ยงใหญ่ของเหล่าบรรดาคุณย่า มาถึงก็รีบตรงไปหาย่ากิ่ง

"คุณย่าขา เดี๋ยวซายน์ขอกลับก่อนนะ"

"อ้าว ทำไมล่ะ จะกลับแล้วหรือ" แต่เป็นย่าเดือนที่เอ่ยถามขึ้นก่อน

"เอ่อ...ซายน์นัดเพื่อนไว้น่ะค่ะ"

"อีกแล้วหรือเรา...เห็นไหมล่ะแม่นี่มันดื้อขนาดไหน" ย่ากิ่งบ่น แล้วก็ถือโอกาสฟ้องพรรคพวกด้วยเลย

"ไม่ได้เอารถมาไม่ใช่หรือ แล้วจะไปยังไงลูก" ย่าเดือนถามขึ้นด้วยความห่วงใย

"เอ่อ...เดี๋ยวเพื่อนมารับค่ะ"

"งั้นเดี๋ยวให้พี่เหนือเขาไปส่งดีกว่า จะได้รู้ว่าไปเที่ยวที่ไหนด้วย ย่ากิ่งเขาจะได้ไม่ห่วง"

"ผมหรือครับ"

"ก็เราน่ะสิ" ย่าเดือนย้ำเสียงเข้ม

"ครับๆ งั้นก็เร็วหน่อย ผมมีธุระต่อเหมือนกัน"

เธอหันหน้าไปมองเขาอย่างขอบคุณ แล้วก็รีบหันไปร่ำลาคุณย่าทุกคน

พอเดินพ้นห้องจัดเลี้ยงปลอดสายตาผู้คน เขาก็ช่วยประคองแขนเธอ เหนือเลือกที่จะไม่เดินออกทางหน้าบ้าน แต่เลือกที่จะออกทางข้างบ้านอีกฝั่งใกล้โรงจอดรถกว่าด้วย

เดินมาได้เพียงนิด เขาก็ต้องรีบรั้งเธอให้ไปแอบหลังต้นไม้ใหญ่แถวนั้น เมื่อเห็นน้องชายตัวเองที่เดินโซซัดโซเซอยู่ตรงหน้าและถ้าน่านฟ้าไม่ได้เพื่อนช่วยประคองไว้คงจะก้าวขาแทบไม่ตรงทาง

"อะไรคะ"

"เดี๋ยว ไอ้น่านเพิ่งออกจากบ้านมาเหมือนกัน สงสัยจะอาการเดียวกับคุณ"

เธอแอบเอี้ยวหน้าไปมอง "แล้วนลินทิพย์ล่ะคะ"

"คุณเก็บความสงสัยไว้ก่อนเถอะ เอาตัวเองให้รอดก่อน" เขาก็สงสัยไม่ต่างจากเธอนั่นแหละ

รอจนน่านฟ้ากับเพื่อนขับรถออกจากบ้านไปแล้ว เหนือก็รีบรั้งเธอให้เดินเร็วขึ้นอีกนิด ระหว่างทางก็คอยกวาดสายตามองราวกับคนทั้งคู่หลบๆ ซ่อนๆ ทำอะไรผิดอย่างนั้นแหละ

ถึงจะไม่ใช่เรื่องผิด แต่เดี๋ยวอีกนิดอาการของเธอก็คงจะชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ และร่างกายของเธอก็คงจะยิ่งต่อต้านกับฤทธิ์ยานั้นอย่างรุนแรง มันคงเป็นภาพที่ไม่น่ามองสักเท่าไร ดีไม่ดีคนจะเข้าใจผิดคิดว่าเป็นเพราะเขาเองอีกด้วย

จับเธอยัดใส่รถคันหรูได้ เหนือก็รีบเหยียบคันเร่งออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว แต่พอพ้นซอยออกมาได้เขาก็หันไปถามเธอ โดยเอ่ยชื่อคอนโดที่เธออยู่ เธอไม่ได้มีเวลาสงสัยว่าเขารู้ได้อย่างไร

"งั้นเดี๋ยวไปคอนโดผมก่อนดีกว่า หรืออยากไปโรงพยาบาล" เขาคำนวณระยะทางและเห็นว่ามันไกลกว่าคอนโดของตัวเองมากทีเดียว

"ไม่ไปโรงพยาบาล"

และนั่นก็คงเป็นคำตอบของเธอ เหนือจึงรีบขับรถไปทางคอนโดของตัวเอง