ตอนที่ 3 สะใภ้ใหญ่สะใภ้รอง 1

นอกจากสายตาจะจับจ้องอยู่ที่แก้วไวน์สองใบบนถาดกลมสีน้ำตาล เธอยังพยายามมองหน้าพนักงานคนนั้นให้ชัดอีกครั้ง แม้จะจำไม่ได้ชัดนักแต่รูปร่างท่าทางก็คลับคล้ายคลับคลากับภาพในอดีตที่ผุดขึ้นในหัว

คนที่จับเธอแอบพิงต้นไม้อยู่ด้านหลัง ก็รั้งเอวเธอให้ขยับหลบมาอีกนิด เพื่อไม่ให้คนที่กำลังเดินผ่านมาทางนี้เห็นเข้า

นลินทิพย์ยังไม่ทันจะเดินพ้นรัศมีแนวสายตา ทว่าอยู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของยายนั่นก็ดังขึ้น

เธอตกใจจนเผลอรั้งเสื้อที่เอวเขาไว้แน่น เขาเองก็ขยับตัวแนบชิดเข้าใกล้เธออีกนิด

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมที่เธอคุ้นเคยกรุ่นเข้าจมูก จังหวะที่เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคมก็ถึงกับเผลอกลั้นหายใจอย่างไม่รู้ตัว แล้วก็ต้องรีบก้มหน้าลง

"ค่ะ คุณน่าน ลินกำลังเดินไปค่ะ"

พอนลินทิพย์เดินต่อไปทางหลังบ้าน ภาพนั้นก็ยิ่งชัด

มันเป็นภาพของน่านฟ้ากับนลินทิพย์ที่แอบนัดแนะมาคุยกันตรงนั้น

เป็นภาพที่เธอเดินมาเห็น ในตอนนั้นเธอคิดอยากจะเดินไปกระชากนลินทิพย์แล้วตบสั่งสอน แต่ก็ติดกลัวจะเสียภาพพจน์ต่อหน้าน่านฟ้า เธอเดินกลับไปทางเก่าคิดจะรอเวลาที่นลินทิพย์อยู่คนเดียวค่อยจัดการ และในจังหวะนั้นเองที่เธอเดินสวนทางกับบริกรที่ถือถาดแก้วไวน์ผ่านมาพอดี

ไวน์แก้วนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ความเมาของเธอก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอีกเช่นกัน

แม้ความตั้งใจในวันนี้จะไม่ดื่มแอลกอฮอล์ แต่ถ้าเธอไม่ถูกเขารั้งมายืนแอบอยู่ตรงนี้ ยาอะไรสักอย่างที่ถูกใส่ลงไปในแก้วน้ำส้มนั่น ตอนนี้เธออาจจะกำลังดื่มมันอยู่ก็ได้

พอนลินทิพย์เดินพ้นทางเลี้ยวไปด้านหลังของบ้าน เธอก็รีบผลักคนตรงหน้าออกห่างทันที

แม้จะนึกขอบคุณที่เขามีส่วนช่วยให้เธอไม่ต้องเดินซ้ำรอยเดิม แต่ไม่พูดดีกว่า

เธอกำลังจะขยับตัวเดินหนีเขา แต่เขารั้งแขนเธอผลักเพียงนิดเธอก็เซกลับไปยืนพิงต้นไม้ในท่าเดิมเหมือนเมื่อครู่

"อะไรของคุณอีก"

"เธอสองคนพี่น้องนี่ จะแย่งไอ้น่านกันให้ได้เลยใช่ไหม"

"แย่งใครนะคะ น่านฟ้าน่ะหรือ ให้ฟรีฉันยังไม่เอา คุณคงเข้าใจอะไรผิด"

"อ๋อ...ผมคงเข้าใจผิดจริงๆ" เขาพยักหน้าช้าๆ ระหว่างพูด "ไอ้ที่เห็นคุณตามรังควานมันนั่นเรียกว่าไม่สนใจสินะ"

"แล้วแต่คุณจะคิด"

"แล้วจะทำไงต่อ จะไปดักตบญาติคุณนั่นหรือ"

"ทำไมต้องไปตบให้เสียมือ ฉันจะไปฟ้องคุณย่า"

"นึกว่าจะแน่ ก็อยากได้ไอ้น่านอยู่ดี"

เธอหัวเราะขันเบาๆ ได้น่าหมั่นไส้ไม่น้อย ก่อนจะเอ่ย "ฉันจะไปบอกคุณย่าว่านลินทิพย์รักกับน้องชายคุณ พวกท่านจะได้รีบจับแต่งงานซะให้จบๆ เรื่อง" พูดจบเธอก็เตรียมจะเดินหนีเขา

"ทำให้ได้อย่างที่พูดล่ะ"

"แน่นอนค่ะ"

เธอเดินหนีเขาออกมาแล้ว แต่กลิ่นน้ำหอมนั้นติดจมูกไม่หาย

เพราะมัวแต่คิดถึงเจ้าของกลิ่นน้ำหอมนั้น จนเธอไม่ทันได้สังเกตผู้ชายตรงหน้าที่ถือถาดน้ำส้มกำลังเดินตรงมาทางนี้

พอเธอกำลังจะเดินผ่าน แต่ถาดน้ำส้มนั้นก็คล้ายยื่นมาให้เธอหยิบ คนถือก้มหน้าลงน้อยๆ อย่างนอบน้อม

"ขะ...ขอบคุณค่ะ"

เธอรีบกล่าวขอบคุณ แล้วก็สาวเท้ายาวๆ เดินหนีกลับเข้าไปในงานเลี้ยง ยังไม่ทันจะถึงคนที่เธอเพิ่งหนีหน้าเขามาจากในสวนก็เดินตามมาถึง แถมในมือเขายังมีน้ำส้มอยู่สองแก้วด้วย

เขาส่งให้เธอหนึ่งแก้ว

"คุณอยากกินก็กินเองสิ"

"รับไปน่า เขาจะได้ไม่สงสัย" เธอกำลังจะหันไปมองบริกรคนนั้น แต่ถูกเขาใช้ไหล่กระแทกเบาๆ เป็นเชิงห้าม

"อย่าหันไปมองสิ"

เธอจำต้องรับน้ำส้มนั้นมา พลางมองเขาตาเขียว และพอเดินเข้ามาจนถึงตัวบ้านในมุมที่เขาคิดว่าปลอดสายตาคนแก้วน้ำส้มในมือเขาก็ถูกราดลงที่กระถางต้นไม้ตรงทางเดิน แล้วเขาก็คว้าแก้วของเธอเทลงไปด้วย

ไม่ใช่เรื่องบังเอิญจริงๆ ด้วย น้ำส้มมียานั่นเป็นของเธออย่างตั้งใจ และยังเป็นฝีมือของนลินทิพย์ งั้นเมื่ออดีตที่เธอดื่มไวน์จนเมาแล้วไปตื่นอยู่บนเตียงของเขานั่นก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญสินะ

เพราะนลินทิพย์กลัวว่าเธอจะแย่งน่านฟ้าจนถึงขนาดวางยาเธอให้ได้กับคนพี่แทนเลยหรือ

ภาพลักษณ์อ่อนหวาน เรียบร้อยของยายนั่นมันซุกซ่อนความสาระเลวได้ดีจริงๆ คิดแล้วก็แค้น แต่ก็ไม่อยากจมอยู่กับความแค้นไร้สาระบ้าบอพวกนี้

งั้นเดี๋ยวฉันจะช่วยให้พวกเธอสมหวังก็แล้วกัน

รษิกาเดินกลับมาที่ห้องจัดเลี้ยงใหญ่ ที่เหล่าบรรดาคุณย่าคุณยายรวมกลุ่มสังสรรค์กันอยู่ที่นี่

พอเธอเปิดประตูเข้ามาในห้อง ย่าเดือนก็รีบกวักมือเรียกให้เธอเข้าไปหา

"หนูซายน์ มานี่เร็ว"

เธอเดินเข้าไปหาย่าเดือน โดยมีคนตัวสูงที่ยังเดินตามมาด้วย

"อ๋อ...เหนืออยู่กับน้องนี่เอง ย่าก็นึกว่าไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนน้อง" ย่าเดือนปรายตามองหลานชายคนเล็กอย่างตำหนิทันทีที่เห็นน่านฟ้าเพิ่งเปิดประตูตามเข้ามาถึงพอดี