ตอนที่ 2 ลับๆล่อๆ 1

พอรถตู้คันหรูมาจอดที่คฤหาสน์หลังใหญ่กลางกรุง ย่าเดือนก็รีบเดินออกมาต้อนรับเพื่อนรักที่คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนวิทยาลัยการบัญชีด้วยกัน จนกระทั่งแยกกันไปมีครอบครัวก็ยังติดต่อกันมาตลอด

ท่านสองคนรักกันถึงขนาดที่เคยสัญญาว่าถ้ามีลูกสาวลูกชายจะให้แต่งงานกัน แต่สุดท้ายท่านก็ได้ลูกชายทั้งคู่ ความหวังนั้นจึงถูกส่งมาถึงรุ่นหลาน เพียงแต่คนที่ท่านอยากให้แต่งงานกับเธอไม่ใช่น่านฟ้า แต่เป็น เหนือ

ภาพของงานเลี้ยงในวันนี้ ทุกอย่างดูไม่ต่างจากภาพในความทรงจำของเธอ ราวกับมันเป็นภาพเดียวกัน

เธอก้มลงมองชุดราตรีสีเทาของตัวเอง อย่างน้อยเธอก็ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของภาพในอดีต และเธอก็ไม่มีวันที่จะเดินซ้ำรอยอดีตอันน่าสมเพชนั้นอีกแล้ว

หลานชายคนเล็กของคุณย่าเดือนเป็นคนช่วยพยุงแขนผู้มากวัยออกมาต้อนรับ

คุณย่าทั้งสองคนก็แทบจะโผเข้าหากันเหมือนไม่เคยเจอกันมาแสนนาน ทั้งที่เมื่อเดือนก่อนย่าของเธอยังมากินขนมจีนน้ำยากะทิฝีมือย่าเดือนอยู่เลย

เธอแหงนหน้ามองน่านฟ้าแล้วก็เพียงพยักหน้าน้อยๆ เป็นการทักทาย แล้วก็ต้องหัวเราะหยันตัวเองเบาๆ อยู่ในลำคอ เพราะเท่าที่เธอจำได้ในวันนั้นพอเห็นน่านฟ้าเธอก็รีบเดินไปเกาะแขนเขาอย่างกับปลิงเลยทีเดียว

พอเธอละสายตาจากหลานชายคนเล็กของย่าเดือน ดวงตาคู่นั้นก็รีบหันไปมองคนที่ช่วยพยุงย่ากิ่ง จึงได้ทันเห็นสายตาของน่านฟ้าที่สบกับนลินทิพย์พอดี

"ไหนยายซายน์มาให้ย่าดูหน้าหน่อยซิ ช่วงนี้ไม่เห็นหน้าเห็นตาเลยนะ"

เธอรีบกางแขนแล้วก็โอบกอดย่าเดือน วางคางเกยไว้ที่หัวไหล่ท่าน

"เห็นหน้าแล้วสวยไหมคะ" เธอแกล้งถาม

"สวยสิ ซายน์ของย่าสวยที่สุดอยู่แล้ว"

ไม่ว่าจะเป็นตอนไหน ย่าเดือนก็ยังคงเอ็นดูเธออยู่ตลอด ยิ่งช่วงเวลาหลังแต่งงานก็ได้ย่าเดือนนี่แหละที่คอยอยู่เคียงข้างเธอ วงแขนที่กอดหญิงสูงวัยจึงยิ่งกระชับขึ้นราวกับซึมซับความอบอุ่นที่เกือบจะไม่ได้กลับมาสัมผัสอีกครั้งเสียแล้ว

"ย่าเดือนก็สวยที่สุดค่ะ"

"เรามันปากหวานแบบนี้แหละ...มีหลานสาวมันดีแบบนี้เองสินะ ฉันล่ะอิจฉาเธอจริงๆ กิ่ง" ในท้ายประโยคท่านหันไปพูดกับเพื่อนรัก

"หนูลินก็สวยเชียววันนี้" ย่าเดือนหันมาทักทายหญิงสาวที่ยืนนิ่งเงียบอีกคน นลินทิพย์ก็เพียงยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณ

"เข้าไปนั่งในบ้านกันเถอะ ให้พวกเด็กๆ เขาปาร์ตี้กันที่ริมสระน้ำนั่น...น่านฟ้าช่วยดูน้องด้วยนะ"

"ครับคุณย่า"

"ไปเถอะ"

เสียงย่ากิ่งเอ่ยบอกนลินทิพย์ พลางพยักพเยิด ส่วนเธอไม่ต้องรอให้ใครบอกและก็ไม่รอใคร เธอเดินแยกจากคุณย่าไปทางสระว่ายน้ำในร่มที่อยู่ภายในตัวบ้านยาวตลอดทางเดิน

นอกจากห้องรับรองใหญ่ในตัวบ้านที่จุคนได้มากกว่าห้าสิบที่ ในห้องนั้นก็จัดตกแต่งไว้ราวกับงานเลี้ยงในโรงแรมหกดาว เธอนึกภาพออกโดยที่ไม่ต้องเดินเข้าไปเลยด้วยซ้ำ

ส่วนสระว่ายน้ำก็จะเป็นจุดรวมพวกลูกๆ หลานๆ บ้างก็นั่งคุย นั่งดื่ม

เธอกวาดตามองแล้วก็พยายามนึกว่าวันนั้นเธอนั่งอยู่ตรงไหนกันนะ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าเธอมัวแต่เดินตามหาน่านฟ้าไปทั่วบ้าน รษิกาก็ทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ริมสระว่ายน้ำในมุมที่ค่อนข้างสงบ

พอเธอหย่อนตัวนั่งลง พนักงานบริกรก็ถือถาดเครื่องดื่มมาทางเธอ เธอชะงักมือที่กำลังจะคว้าแก้วไวน์เลื่อนไปหยิบแก้วน้ำส้มคั้นแทน

วันนั้นแค่ไวน์สองแก้วเธอก็เมาจนจำอะไรไม่ได้ รู้ตัวอีกทีตอนเช้าก็เห็นตัวเองนอนอยู่บนเตียงนอนของหลานย่าเดือนแล้ว

วันนี้มันจะต้องไม่ซ้ำรอยเดิม

น้ำส้มคั้นรสชาติดียังพร่องไม่ทันครึ่งแก้ว คนที่เธอรีบเดินแยกหนีมาก่อน ก็กำลังตรงมาทางนี้ ในมือของน่านฟ้าถือจานอาหารมาด้วยสองจาน คงจะเป็นของเธอจานหนึ่งกับของนลินทิพย์อีกจานหนึ่ง

"ทานอะไรรองท้องก่อนสิซายน์"

น่านฟ้าวางจานอาหารนั้นให้ตรงหน้าเธอ และก็วางอีกจานที่เก้าอี้ว่างข้างๆ เสร็จแล้วก็ขยับตัวไปช่วยจับเก้าอี้ให้นลินทิพย์นั่ง

ถ้าเป็นอดีตเธอคงจะไม่สบอารมณ์กับภาพตรงหน้า แต่ตอนนี้เธอมองน่านฟ้ากับนลินทิพย์แล้วก็เหมือนจะเห็นใจคนทั้งคู่ขึ้นมา

สองคนนี้คงแอบคบหากันอยู่ แต่เธอก็ไม่คิดจะสนใจหรืออยากรู้ว่าไปกันถึงขั้นไหนแล้ว