Chapter 5

ภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดกว้าง ด้านในถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สีเทาอ่อนแต่เน้นไปโทนดำ ให้ความรู้สึกดิบเท่มีเสน่ห์แปลกตา หน้าต่างเป็นกระจกใสเข้ากับผ้าม่านโปร่งสีขาว ร่างเล็กถูกวางลงบนเตียงกว้างซึ่งเป็นที่นอนของเจ้าของบ้าน เวลาถัดมาไม่นานเด็กสาวก็เดินเข้ามาพร้อมเสื้อผ้าชุดใหม่ ใหญ่ยืนคิดครู่หนึ่งก่อนจะมองสำรวจเรือนร่างของคนบนเตียง

ใบหน้าสวยหวานเห่อแดงขึ้นเพราะฤทธิ์ไข้ เนื้อตัวสั่นเทาราวกับลูกหมาตกน้ำ เขาถอนหายใจรากยาวสาวเท้าตรงไปที่เตียงทิ้งน้ำหนักนั่งลงข้างๆ ก่อนจะเริ่มถอดเสื้อผ้า เพียงแค่ปลายนิ้วมือดึงปลายเสื้อขึ้น เผยหน้าท้องราบผิวขาวเนียนเตะตาก็ทำให้เขาต้องหยุดชะงัก

"เธอไปพักเถอะ พรุ่งนี้มีเรียนไม่ใช่เหรอ" เขาบอกลูกคนงานด้วยน้ำเสียงโทนปกติ เด็กสาวพยักหน้ารับก่อนจะหันหลังและเดินออกจากห้องไป

เจ้าของสายตามคมคายจับจ้องที่เรือนร่างของคนตรงหน้าที่อายุเข้าสิบเจ็ดปีเต็มไปเมื่อวานนี้ ผิวพรรณอิ่มน้ำ ใบหน้าจิ้มลิ้มน่าเอ็นดู ต่างจากวันแรกๆ ที่พบเจอ ริมฝีปากเรียวเล็กแดงเห่อเพราะฤทธิ์ไข้

เวลา 01:25น.

เสียงประตูดังขึ้นสองสามทีและถูกเปิดออกโดยเอก เขาสาวเท้าไปหยุดที่หน้าโต๊ะของเจ้านาย ติณและบิ๊กนั่งที่โซฟามองมาที่เขาเป็นตาเดียว

"นะ...นายใหญ่ อันเป็นยังไงบ้างครับ?" เอกเอ่ยถามขึ้นทันทีเมื่อเข้ามาในห้อง

"กูให้กินยาหลับไปแล้ว ไหนมึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังหน่อย ทำไมหลานมึงถึงได้มีสภาพแบบนั้น"

เอกเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้กับผู้เป็นนายฟังอย่างละเอียด กรพี่ชายต่างแม่เป็นพ่อแท้ๆ ของอันดาและดาวเมียผู้เป็นที่รักของเขาได้จากไปในวันที่ให้กำเนิดอันดาเพราะเรื่องนี้ที่ทำให้กรเสียศูนย์และกล่าวโทษลูกตัวเองว่าเป็นคนทำให้เมียตาย ที่ผ่านมาอันดาไม่เคยได้รับความรักจากพ่อเหมือนคนอื่นๆ อ้อมกอดสักครั้งก็ไม่เคย หากถามว่าอันดาโตมาได้อย่างไรในเมื่อพ่อแท้ๆ ไม่เคยสนใจ ความโชคดีของเจ้าหล่อนคือมีเอกเป็นอา ถึงเอกจะขี้เมาแต่ทุกย่างก้าวของหลานจะมีเขาคอยภูมิใจอยู่ห่างๆ

"เมียตายแล้วโทษลูกได้ยังไงวะ! ถ้ามันรักเมียมันมากทำไมมันไม่ตายไปตามเมียมัน!" ใหญ่หงุดหงิดจนแทบอยากจะเอาชายขี้เมาคนนั้นมานั่งด่าต่อหน้าเสียให้รู้แล้วรู้รอด "แล้วหลานมึงไม่ได้เรียนหรือไง?"

"ไม่แล้วครับ มันจบแค่ ม.3 ผมให้มันเรียนต่อแต่มันก็ไม่ยอมเรียน บอกว่าไม่อยากให้ผมลำบาก"

"อืม" ใหญ่เงียบไปครู่หนึ่งหลังจากได้ยินประโยคเมื่อครู่ เขาลูบไล้ปลายคางอย่างใช้ความคิด "มันได้เงินที่ไหนใช้ในแต่ละวัน"

"เงินรับจ้างครับ อันมันเป็นเด็กขยันใครใช้อะไรมันก็ไปไม่เกี่ยงงานเลย บางทีมันอาจจะดื้อไปบ้างแต่จริงๆ มันเป็นเด็กน่ารักครับ" เอกได้แต่ยืนกุมมือนิ่ง ใบหน้าของเขามีความกังวลอย่างมากจนอีกฝ่ายจับได้

"มึงมีอะไร?"

"นะ...นายใหญ่จะไล่มันออกมั้ยครับ จะ...ให้มันอยู่ต่อมั้ยครับ"

ใหญ่หัวเราะดังเหอะ!"หลานมึงทำงานได้ไม่นาน แต่ทำเอาคนทั้งไร่ต้องแหกขี้ตาตื่นมาตามหากันให้ควัก!"

"ขอโทษครับ ผมก็ไม่คิดว่าพ่อมันจะทำกับลูกแท้ๆ ตัวเองได้ขนาดนี้ ผมไม่คิดจริงๆ ว่าพี่กรจะเป็นได้ขนาดนี้"

"กูได้ยินอันบอกว่าไม่อยากถูกขาย…" ใหญ่เอ่ยขึ้นพลางเอียงศีรษะรอให้อีกฝ่ายเสริมประโยคเมื่อครู่

"พี่กรติดหนี้ที่บ่อนของเสี่ยอ้วน คงคิดจะเอาลูกไปขายใช้หนี้มั้งครับ เฮ้อ~~~" เอกพูดไปก็เศร้าไป ที่ผ่านมาก็รู้อยู่หรอกว่าพี่ชายติดการพนัน ติดเหล้าแต่ไม่คิดว่าจะถึงขั้นเอาลูกไปขาย

เสี่ยอ้วนเจ้าของบ่อนกาสิโนและปล่อยเงินกู้นอกระบบดอกโหดไม่พอ ลูกน้องของเสี่ยอ้วนแต่ละคนยังโหดมากอีกด้วย เรื่องเลวๆ ก็มีให้ได้ยินเรื่อยๆ ในตอนนั้นเสี่ยอ้วนเข้ามาหาใหญ่หวังจะติดสินบนเพื่อแลกกับเส้นทางลัดและต้องการคนหนุนหลังเพื่อทำธุรกิจ

'กูไม่ใช่คนดีอะไร แต่ธุรกิจของมึงก็ไม่ใช่ทางเลือกกู ส่วนเรื่องทางที่มึงเคยขอ กูยกให้วัดไปแล้ว มึงใช้เส้นทางอื่นเถอะ กูรับปากจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจของมึง แต่มึงก็ห้ามล้ำเส้นกู'

ทว่าในวันเดียวกันหลังจากที่เสี่ยอ้วนเข้ามาคุยกับใหญ่ ในช่วงค่ำเวลาเกือบเที่ยงคืนกว่า จึงได้ข่าวของเจ้าหน้าที่ตำรวจรวบตัวพ่อค้าค้ายาล็อตใหญ่ได้

'มันจะเป็นใครได้ ถ้าไม่ใช่ไอ้ใหญ่ กูพึ่งไปคุยกับมันมาวันนี้ เรื่องขนยากูก็พูดแค่กับมัน'

'ทำยังไงดีครับเสี่ย ตำรวจจับได้แล้ว อีกไม่นานคงสาวมาถึงตัวเสี่ยแน่'

'มึงก็รีบไปจัดการสิวะ! รอให้พ่อมึงมาจับกูก่อนหรือไง! ไอ้ใหญ่...มึงกับกูเป็นศัตรูกันนับตั้งแต่วันนี้"