บทที่ 2

เขาคิดในใจ น้ำเสียงในความคิดแฝงความเย็นชา เมื่อกำนันโขงก้าวเข้ามา เขาก็หัวเราะเสียงดัง

“นายอำเภอคนใหม่ เจอกันอีกแล้วนะครับ คนเก่ง” โขง

โยยิ้มสุภาพแต่สายตานิ่ง

“ยินดีที่ได้ร่วมงานครับกำนัน” โย

“อยู่พรรณนาไม่ต้องเกร็งหรอกท่าน ที่นี่ผมดูแลเองมานาน ชาวบ้านก็เชื่อฟังดีทุกคน ถ้าท่านอยากให้เรื่องในพื้นที่เดินไว ๆ ก็บอกผมได้เลย” โขง

คำพูดนั้นฟังดูเหมือนมิตร แต่สำหรับโยแล้ว... มันกลับเป็นคำประกาศอำนาจในรูปแบบสุภาพ เขาพยักหน้าเล็กน้อย

“ขอบคุณครับ ผมเชื่อว่าถ้าเราทำตามกฎหมาย ทุกอย่างก็จะราบรื่นดี” โย

กำนันโขงยิ้มมุมปากอย่างเอ็น แต่ดวงตาแฝงแววคมเฉียบ กำนันโขงนั้นตกหลุมรักนายอำเภอตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเมื่อตอนพาเข้ม ไปขมาพ่อแม่ของปลัดโจที่กรุงเทพแล้ว

หลังจากกำนันโขงกลับไปพร้อมขบวนลูกน้อง โยยืนอยู่เงียบ ๆ มองออกไปยังลานอำเภอ แสงแดดยามบ่ายส่องสะท้อนบนกระจกหน้าต่าง ทำให้ภาพรถกำนันไกลออกไปจนลับสายตา โยยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบอีกครั้ง น้ำเสียงในใจแผ่วแต่แน่วแน่

“ต่อให้มีอิทธิพลแค่ไหน... ฉันก็จะไม่ปล่อยให้กฎหมู่มาอยู่เหนือกฎหมายในอำเภอของฉันเด็ดขาด” โย

กำนันโขงแห่งอำเภอพรรณนาโยหรี่ตามองชื่อที่เห็นในแฟ้มทำเบียบกำนันผู้ใหญ่บ้าน ริมฝีปากเม้มแน่นเล็กน้อย ความทรงจำวันนั้นผุดขึ้นมาทีละภาพ...

ตอนนั้นกำนันโขงขึ้นมากรุงเทพฯ พร้อมลูกชายอย่างเข้มมาขอขมาพ่อแม่ของเขา เนื่องจากเข้มได้เสียกับโจน้องชายเขาเป็นผัวเมียกัน ตอนนั้นโยโกรธมากแต่ก็ต้องยอมรับ แต่สิ่งที่ยอมรับไม่ได้คือสายตาท้าทายจากกำนันโขงพ่อของน้องเขยเขาที่ชอบมองเขาแปลก ๆ จนไม่อยากอยู่ใกล้ ยิ่งพอมารู้ว่ามีอิทธิพลมากในอำเภอพรรณนายิ่งไม่ชอบใจเข้าไปอีก

กำนันโขง ขจรเดช ดวงธรรมา อายุ 42 ปี สถานะโสด (ภรรยาเสียชีวิต) กำนันโขงเป็นชายร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำแดดจากการทำงานกลางแจ้ง ใบหน้าคมเข้มมีร่องรอยแห่งประสบการณ์และความเข้มแข็ง ดวงตาคมกริบแต่แฝงด้วยความเศร้าลึก ๆ อยู่ในนั้น เขาเป็นชายที่พูดน้อยแต่คำพูดแต่ละคำหนักแน่นและทรงอิทธิพลจนใคร ๆ ในอำเภอต้องเกรงใจ

เขาเติบโตในครอบครัวชาวบ้านธรรมดา แต่ด้วยความมุ่งมั่นและความยุติธรรมในใจ ทำให้เขาก้าวขึ้นมาเป็นกำนันตั้งแต่อายุยังไม่ถึงสี่สิบ ปีแรกที่ดำรงตำแหน่งก็ได้รับความไว้วางใจจากทั้งชาวบ้านและนายอำเภอ เพราะเขาไม่เพียงเข้มแข็ง แต่ยังเป็นผู้นำที่กล้าชนกับความไม่ถูกต้อง

กำนันโขงมีบารมีและลูกน้องในพื้นที่มาก ใครทำผิดเขาไม่ละเว้น ไม่ว่าคนนั้นจะเป็นชาวบ้านหรือผู้มีอิทธิพลจากเมือง เขาเคยปราบแก๊งค้ายาในพื้นที่จนเป็นข่าวใหญ่เมื่อหลายปีก่อน ทำให้ชื่อ ขจรเดช ดวงธรรมา กลายเป็นที่รู้จักในหลายอำเภอรอบข้าง

แม้จะดูเป็นชายแข็งกระด้าง แต่ลึก ๆ แล้วเขาเป็นคนรักครอบครัวมาก ภรรยาของเขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อน ทำให้เขากลายเป็นชายที่เงียบขรึมและเก็บตัวมากขึ้น หลังจากสูญเสีย เขาไม่เคยแต่งงานใหม่ และใช้ชีวิตอยู่กับลูกชายเพียงคนเดียวเข้ม ที่ถอดแบบความดื้อรั้นและความเข้มข้นมาจากเขาเต็ม ๆ

ในหมู่บ้านไม่มีใครกล้าทำให้กำนันโขงไม่พอใจ เพราะคำพูดของเขาเหมือนคำพิพากษาที่ทุกคนต้องฟัง และแม้จะเข้มงวด แต่ก็เป็นที่รักของคนในพื้นที่ เพราะเขายุติธรรม ซื่อตรง และพร้อมยื่นมือช่วยเหลือผู้เดือดร้อนเสมอ

“กูอาจไม่ใช่คนพูดดี แต่กูไม่โกง ไม่หลอก และไม่ขายคนของกูให้ใคร... ใครอยู่ใต้ร่มกำนันโขง จะไม่อดอยากหรือถูกรังแกเด็ดขาด” โขง

ประวัติของภรรยากำนันโขง พะยอม ดวงธรรมา พะยอมเป็นหญิงสาวที่เคยเป็นดาวเด่นของอำเภอพรรณนาในสมัยสาว ๆ รูปร่างอ้อนแอ้น ผิวขาวจัด ต่างจากกำนันโขงผู้เข้มแดด ดวงตากลมใสแต่แฝงด้วยความอ่อนโยนและเด็ดเดี่ยว เธอเป็นลูกสาวของครูใหญ่โรงเรียนประถมในหมู่บ้าน และเป็นหญิงที่มีทั้งความรู้ ความอดทน และจิตใจมั่นคง

เมื่อครั้งยังสาวพะยอมเคยเป็นครูอาสาสอนหนังสือให้เด็กยากจนในหมู่บ้าน เธอเป็นที่รักของชาวบ้านทุกคน ด้วยน้ำใจและรอยยิ้มที่อบอุ่น แม้แต่ขจรเดชในสมัยยังหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นนักเลงหัวไม้แห่งตลาด ก็ยังยอมลดทิฐิเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ

ว่ากันว่ากำนันโขงในสมัยนั้นเป็นชายหนุ่มที่ดุ ห้าว และไม่เคยยอมใคร แต่เมื่อเจอพะยอม เขากลับนิ่งเงียบ พูดจาเรียบร้อยผิดปกติ จนเพื่อนฝูงแซวกันทั่วตลาดว่า ไอ้โขงนักเลงพ่ายครูสาว