บทที่ 6

ความเงียบสงัดในห้องทำงานของคุณอรรถนั้น เงียบจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน แสงแดดที่สาดส่องผ่านกระจกบานยักษ์ไม่ได้ช่วยให้ห้องที่ตกแต่งด้วยโทนสีเข้มดูอุ่นขึ้นเลย กลับกันมันยิ่งขับเน้นใบหน้าเคร่งขรึมและร่องรอยความสุขุมของชายผู้กุมอำนาจสูงสุดในเครือวิจิตรเรืองรุจให้ดูน่าเกรงขามจนธีร์ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

อรรถไม่แม้แต่จะปรายตามามองลูกชายที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างโต๊ะ เขายังคงมองออกไปเบื้องหน้า จ้องมองตึกระฟ้าของกรุงเทพฯ ราวกับกำลังมองดูอาณาจักรที่เริ่มสั่นคลอน

"พ่อครับ... เรื่องนี้ผมอธิบายได้ คือพนิตาเธอแค่โกรธ..."

"ธุรกิจของเรากับวรโชติหลุดมือไปแล้ว"

อรรถพูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่บาดลึก ราวกับใบมีดที่กรีดผ่านน้ำแข็ง เขากดรีโมตเปิดหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะ เผยให้เห็นกราฟแสดงการขยับตัวของหุ้นในตลาดหลักทรัพย์

"และหุ้นที่เหมันต์กว้านซื้อไปผ่านบริษัทนอมินีในลอนดอน ตอนนี้มันมากพอที่จะทำให้เขามีที่นั่งในบอร์ดบริหารร่วมกับเราอย่างสง่าผ่าเผย"

ธีร์ใจหายวาบ รู้สึกเหมือนพื้นเกลี่ยหายไปจากใต้เท้า

"เขาทำถึงขนาดนั้นเลยเหรอครับ เขาไปเอาทุนมาจากไหนมากมาย"

อรรถหันมาจ้องหน้าลูกชายทันที ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่า ทว่าเต็มไปด้วยรังสีความกดดัน

"จะสนใจทำไม เพราะตอนนี้ในโลกธุรกิจ เขาคือเพชฌฆาตที่กำลังจะมาเฉือนเนื้อบริษัทเราไปทีละชิ้น และเขาสั่งสอนแกไปแล้วว่าแกมันอ่อนหัด"

อรรถลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดสูทให้เข้าที่ด้วยท่าทางนิ่งสงบ

"พนิตาไม่ได้แค่เปลี่ยนผู้ชาย แต่เธอเปลี่ยนขั้วอำนาจ เธอฉลาดพอที่จะเลือกคนที่เก่งที่สุดมาเป็นโล่และเป็นดาบให้ตระกูลวรโชติ ส่วนแก... แกกลับเลือกที่จะเปิดประตูเมืองรับศัตรูเข้ามาประชิดตัว เพียงเพราะต้องการประชดประชันเรื่องผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าคนหนึ่ง"

"แต่ผมรักแพรฝัน..."

"ความรักของแกมันมีค่ากี่พันล้านล่ะ" อรรถเดินเข้ามาช้าๆ จนหยุดอยู่ตรงหน้าลูกชาย

"ความรักของแกทำให้หุ้นเราขึ้น หรือทำให้วรโชติหันมาเซ็นสัญญาฉบับเดิมไหม"

ธีร์ก้มหน้าลง กำหมัดแน่นด้วยความอับอายและโกรธแค้น

"พ่อจะให้ผมทำยังไง"

"ไปลากพนิตากลับมา"

อรรถสั่งเสียงเฉียบขาด คำพูดทุกคำหนักแน่นเหมือนคำพิพากษา

"จะด้วยวิธีไหนก็ได้ จะคุกเข่าอ้อนวอน จะแสร้งทำเป็นรักเธอจนขาดใจ หรือทำอะไรก็ได้ที่จะทำให้เธอยอมกลับมาเซ็นสัญญากับเรา และเขี่ยเหมันต์ออกไปจากวงจรนี้ซะ"

เขาวางมือบนไหล่ธีร์ แต่ไม่ได้มีร่องรอยของความอบอุ่น

"จำไว้ถ้าแกทำไม่ได้ ตำแหน่งรองประธานที่แกนั่งอยู่ พ่ออาจจะต้องพิจารณาคนที่มีความสามารถและวุฒิภาวะมากกว่านี้มาทำแทน พ่อสร้างวิจิตรเรืองรุจมาเพื่อเป็นที่หนึ่ง ไม่ได้สร้างมาเพื่อให้ลูกชายของพ่อมาเป็นตัวตลกให้ไอ้ลูกเมียน้อยมันหัวเราะเยาะ"

อรรถสะบัดมือออกแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะ ทิ้งให้ธีร์ยืนจมอยู่กับความกดดันที่ถาโถมเข้ามาอย่างมหาศาล เขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องพาพนิตากลับมาเป็น ‘ของตาย’ ของเขาให้ได้อีกครั้ง

ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!

ในคืนนั้น ธีร์จอดรถสปอร์ตคันหรูขวางทางเข้าเพนท์เฮาส์ของพนิตา เขาไม่ได้มาเพื่ออ้อนวอน แต่มาเพื่อทวงสิทธิ์ที่เขาคิดว่าเขายังมีอยู่

ทันทีที่พนิตาก้าวลงจากรถเบนซ์ส่วนตัวโดยมีพนักงานคอยเปิดประตูให้ ธีร์ก็พุ่งเข้าไปคว้าข้อมือเธอไว้ทันที แรงบีบนั้นเต็มไปด้วยอารมณ์หึงหวงที่เจ้าตัวก็ยังไม่ยอมรับ

"นิตา! นี่คุณจะเล่นตลกไปถึงเมื่อไหร่!" ธีร์ตวาดฉุนเฉียว

"ประกาศถอนหมั้นหน้าตาเฉยแบบนั้น คิดว่าผมจะยอมให้คุณทำลายหน้าตาตระกูลวิจิตรเรืองรุจเล่นๆ งั้นเหรอ"

พนิตาไม่ตกใจต่อการปรากฏตัวอย่างหยาบคายเพราะคาดไว้แล้วว่าคนอย่างเขาต้องมาหาเธอแน่นอน เธอมองข้อมือที่ถูกกำไว้ด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะสะบัดออกอย่างแรงจนอีกฝ่ายชะงัก

"ตระกูลของคุณจะเสียหน้าเพราะการกระทำของคุณเองค่ะธีร์ ไม่ใช่เพราะฉัน เราจบกันแล้ว รบกวนกลับไปด้วยค่ะ"

"จบงั้นเหรอ ใครอนุญาตให้จบ!"

ธีร์ก้าวเข้ามาประชิดตัว แววตาแดงก่ำ ความฉุนเฉียว ความกดดัน ความรู้สึกที่ประดังประเดเข้ามาระเบิดออกมาใส่หญิงสาว

เมื่อตลอดห้าปี ผู้หญิงคนนี้วิ่งตามอ้อนวอนเขาทุกลมหายใจ ไม่มีทางที่เธอจะเปลี่ยนไปกะทันหันแบบนี้ได้ มันต้องมีสาเหตุ หรือมีใครที่ทำให้พนิตาเปลี่ยนไป

ภาพใบหน้าเย่อหยิ่งเย็นชาของเหมันต์ผุดขึ้นมาทันที

"ที่คุณรีบถอนหมั้น เพราะจะรีบไปประเคนตัวให้เหมันต์ใช่ไหม! นี่คุณแอบคบกับมันลับหลังผมมานานแค่ไหนแล้ว!"

โห ปากแบบนี้มีชีวิตรอดมาได้ทุกวันนี้เพราะบารมีเงินกับบารมีพ่อใช่ไหม พนิตาด่าในใจ

"อย่าเอาสันดานตัวเองมาตัดสินคนอื่นค่ะ"

หญิงสาวตอบกลับด้วยเสียงนิ่งสงบ ยิ่งทำให้คนโวยวายดูเสียสติกว่าเดิม

"ฉันกับคุณเหมันต์เราคุยเรื่องธุรกิจ และต่อให้เราจะคบกันมากกว่านั้น มันก็เป็นสิทธิ์ของฉัน ในเมื่อฉันโสดแล้ว"

คำว่าโสด เหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ธีร์หัวเราะในลำคออย่างดูแคลน ความรู้สึกแสบในอกที่มองดวงตาคู่สวยที่เคยมีแววตารักใคร่เขามากล้น อ้อนวอนให้เขาสนใจ มาตอนนี้มีแต่ความเย็นชาจับจิต

"โสดเหรอ นิตา คุณไม่มีทางลืมผมได้หรอก ผู้หญิงที่ยอมผมมาตลอดห้าปีอย่างคุณ จะไปรักไอ้พยัคฆ์ หน้าตายอย่างเหมันต์ได้ยังไง มันก็แค่หลอกใช้คุณเพื่อข่มผมเท่านั้นแหละ มันไม่ได้มีดีอะไรเลย"

เขาคว้าไหล่เธอทั้งสองข้าง เขย่าเบาๆ ราวกับจะเรียกสติ สองตาพยายามค้นหาความอ่อนหวานที่เธอเคยมีให้ แต่แววตาพนิตาก็ยังมีแค่ความรำคาญใจ

"กลับมาหาผมซะ ผมจะยอมยกโทษเรื่องที่คุณทำขายหน้า แล้วผมจะยอมเขี่ยแพรฝันออกไปให้ไกลๆ ก็ได้ เห็นไหมว่าผมให้เกียรติคุณขนาดไหน"

เขายอมเธอขนาดนี้ ยอมมากที่สุดที่เคยให้มา พนิตาจะต้องเลิกดื้อรั้นแน่นอน และกลับมาเป็นของตายที่เจียมเนื้อเจียมตัวอีกครั้ง

หารู้ไม่ว่ามันเป็นถ้อยคำที่กระชากความอดทนของพนิตาทิ้งไป เปิดโหมดพนิตาผู้ฟาดฟันออกมาทันที

หญิงสาวสะบัดตัวออกจากมือทั้งสอง ยกมือเรียวปัดไหล่ตัวเองแสดงความรังเกียจด้วยกริยา ก่อนจะมองธีร์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความสมเพชเวทนา ที่ร้ายแรงกว่าหลายเท่า

"คุณไม่ได้ให้เกียรติฉันหรอกธีร์ คุณแค่ให้เกียรติอีโก้ของตัวเอง คุณรับไม่ได้ที่ถูกผู้หญิงทิ้ง รับไม่ได้ที่คนๆ นั้นเป็นฉัน คนที่คุณคิดว่าไร้ค่ามาตลอด เป็นไงละคะ ความรู้สึกเสียหน้าที่คนทั้งสังคมมองว่าถูกคนคลั่งรักมาตลอดอย่างฉันทิ้งไป อายมากไหม"

"นิตา!"

เออ ฉันรู้ว่าตัวเองชื่ออะไร เรียกหาพ่อแม่หรือไง คำด่าดังในหัว พนิตาพยายามไม่ให้หลุดออกมา ตอนนี้เธอต้องอยู่ในมาดนางพญาที่เหนือกว่าผู้ชายงี่เง่าตรงหน้า แต่ถ้าให้เปิดปากด่า รับรองว่าแม่จะด่าให้คนฟังอกแตกตายตรงนั้นเลยละ

"กลับไปหาแพรฝันเถอะค่ะ ผู้หญิงที่ยอมรับเศษเสี้ยวความสนใจจากคุณได้น่ะมีแค่เธอ"

ร่างระหงถอยห่างออกมาหนึ่งก้าว ด้านหลังเธอมีพนักงานชายที่คอยมองเพื่อป้องกันการเกิดอันตรายต่อหญิงสาว

"ส่วนฉัน... เกินเอื้อมสำหรับคนอย่างคุณไปนานแล้ว" พูดพร้อมรอยยิ้มบนหน้าสวย รอยยิ้มของผู้ชนะที่เหนือกว่า เป็นการขยี้ดับอีโก้ง่อยๆ ทิ้งท้าย

ธีร์ยืนนิ่งงัน มองดูพนิตาเดินเข้าตึกไปโดยไม่หันกลับมามอง มือของเขากำแน่นจนสั่นสะท้อนด้วยความโกรธแค้นและเสียหน้า

"คิดว่าเหมันต์มันจะปกป้องคุณได้ตลอดไปงั้นเหรอพนิตา!" ธีร์ตะโกนไล่หลังอย่างคนเสียสติ

"ผมจะขยี้มัน! ผมจะทำให้คุณเห็นว่าไอ้คนที่คุณเลือก มันไม่มีค่าเท่าเส้นผมของผมด้วยซ้ำ!"

เขาสตาร์ทรถและออกตัวอย่างแรงออกไปบนถนน กับความรู้สึกเจ็บแค้นใจ ความรู้สึกขมปร่าของความพ่ายแพ้มันกัดกินกลางอกชายหนุ่มที่ไม่อยากยอมรับในสิ่งนี้