นางร้ายเลิกคลั่งรักกลับได้พยัคฆ์มา

วินาทีที่ความทรงจำจาก ‘ชาติก่อน’ ไหลย้อนกลับมาเหมือนทำนองเพลงที่คุ้นเคย พนิตาถึงกับเข่าอ่อนจนต้องทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มือเรียวสวยที่กำลังถือหวีอยู่ ก็สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

เมื่อภาพในหัวไม่ใช่แค่ความทรงจำธรรมดา

แต่เป็นภาพที่เธอเคยนั่งกินหมูกระทะอยู่กับ ยัยน้ำหวานเพื่อนสนิทที่เป็นนักเขียนนิยายออนไลน์สาย ดราม่าในโลกก่อน เธอยังจำเสียงหัวเราะคิกคักของเพื่อนตอนที่บอกว่า

“แก ฉันขอยืมชื่อแกไปเป็นนางร้ายหน่อยนะ หน้าแกมันได้ พลังความวีนมันถึงสะใจคนอ่านดี!”

“อะไรยะ มาขอกันได้ง่ายๆ ได้ไง ความสวยฉันมีค่ามากนะ” น้ำเสียงเธอวีนขึ้นทันที ทำน้ำหวานหัวเราะชอบใจชี้นิ้วเลยว่าต้องแบบนี้แหละ

“เอาน่า เดี๋ยวฉันเลี้ยงบุฟเฟ่ต์แกมื้อหนึ่ง รับรองความวีนแกทำคนหมั่นไส้สุดๆ ชัวร์”

เพราะเห็นแก่บุฟเฟ่ต์ พนิตาเลยรับดีล ปกติเธอก็เป็นพวกนานๆ อ่านนิยายที ชอบดูซีรี่ย์มากกว่า เลยไม่ได้สนใจว่าน้ำหวานเขียนเนื้อหาแบบไหน จนวันที่ยัยนั่นมาวี้ดว้ายดีใจว่านิยายติดTOP10 พนิตาเลยขอให้น้ำหวานเล่าเรื่องราวให้ฟัง

ในนิยายเรื่องนั้น พนิตา คือตัวละครที่ถูกสร้างมาเพื่อเป็นแท่นเหยียบให้ความรักของธีร์และแพรฝันดูศักดิ์สิทธิ์ขึ้น เธอถูกขีดเขียนให้คลั่งรักจนหน้ามืดตามัว ใช้ทุกกลเม็ดสกปรกเพื่อรั้งธีร์ไว้ จนถึงขั้นสุดท้ายที่นิยายระบุไว้ว่า

เธอกลายเป็นคนบ้าที่ถือปืนบุกไปในงานแต่งงานของทั้งคู่ พยายามจะปลิดชีพแพรฝันเพียงเพราะ

'ถ้าฉันไม่ได้ แกก็ต้องไม่ได้!'

แต่บทสรุปของนางร้ายในหน้ากระดาษคือความตาย

เธอถูกธีร์ ผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจ เหนี่ยวไกปืนยิงทะลุหัวใจ ตายคาที่ต่อหน้าแขกเหรื่อทั้งงาน เพื่อปกป้อง ‘นางเอก’ ของเขา

"ยัยน้ำหวานตัวแสบ..." พนิตาพึมพำลอดไรฟัน

"แกเขียนให้ฉันตายอนาถขนาดนั้นเลยเหรอ!"

หญิงสาวกำหมัดทุบโต๊ะด้วยความหัวเสีย ตอนนั้นยังหัวเราะขบขันเพราะไม่รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้พอเข้ามาอยู่ร่างพนิตาในนิยาย มันต้องรู้สึกสิ! อยากบีบคอคนเขียนชะมัด!!

"ยิงทิ้งงั้นเหรอ หึ ฝันไปเถอะธีร์" พนิตาเหยียดยิ้มเย็น

"ในเมื่อฉันรู้ตอนจบแล้ว ฉันจะไม่เดินไปตามเส้นบรรทัดที่น้ำหวานเขียนไว้แม้แต่ก้าวเดียว"

หญิงสาวเริ่มวิเคราะห์เรื่องราวของนิยายน้ำเน่าเรื่องนี้ทันที แน่นอนว่าอาจมีอคตินิดๆ หน่อยๆ

พระเอก (ธีร์): โง่และหลงตัวเอง คิดว่าตัวเองคือศูนย์กลางจักรวาล

นางเอก (แพรฝัน): จอมแอ๊บแบ๊วที่ใช้มารยา แย่งของคนอื่นด้วยน้ำตา

จุดจบของนางร้าย: การเข้าไปขวางทางรัก ทำให้พระเอกมีเหตุผลในการกำจัดเธอ

"ถ้าฉันอยากรอด ฉันต้องไม่ใช่คนขวางทาง..."

พนิตาเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ เธอหลับตาลงแล้วเริ่มดึงข้อมูลจากความทรงจำทั้งหมดว่าตอนนี้เรื่องราวในนิยายถึงตอนไหนแล้ว นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อวานที่เธอเพิ่งจะกรีดร้องอาละวาดใส่คุณอรรถ (พ่อของธีร์) เพื่อบีบบังคับให้ประกาศวันแต่งงานให้เร็วที่สุด ทั้งที่การได้หมั้นกัน ก็มาจากที่พนิตาอ้อนวอนขอให้พ่อตัวเองใช้อำนาจทางธุรกิจบีบบังคับบ้านธีร์ให้จำยอมรับการหมั้นนี้

สถานะตอนนี้ ธีร์กำลังอึดอัดถึงขีดสุด เขาเริ่มมองว่าพนิตาคือโซ่ตรวนเส้นใหญ่ และนั่นคือเหตุผลที่เขาหันไปซบหาแพรฝันที่ทำตัวเป็นนางฟ้าแสนอ่อนหวานคอยปลอบประโลม

ตามบทเดิม พนิตาจะต้องเริ่มส่งคนไปข่มขู่แพรฝัน หรือบุกไปตบหน้าแพรฝันที่ที่ทำงาน ซึ่งนั่นจะเป็นการผลักให้ธีร์ตัดสินใจปกป้องแพรฝันอย่างเต็มตัวและประกาศสงครามกับเธอ ทำให้เธอคลั่งกว่าเดิม จนเรื่องเลวร้ายลงเรื่อยๆ

แค่คิด พนิตาก็ขนลุกจนเสียวสันหลังวาบ ดีนะที่เธอระลึกความทรงจำได้ก่อนที่เรื่องจะสายไปกว่านี้

"ขั้นตอนแรกสุด ฉันต้องหยุดเป็นตัวตลกในสายตาพวกมันก่อน"

พนิตาพึมพำ เธอต้องยกเลิกคำสั่งแต่งงาน ต้องเลิกตามหึงหวง แต่การจะถอนหมั้นดื้อๆ พ่อของเธอ ที่มองว่าการดองกับวิจิตรเรืองรุจคือผลประโยชน์ไม่มีวันยอมแน่ๆ แล้วถึงธีร์จะเกลียดเธอ แต่ตระกูลวิจิตรเรืองรุจก็คอยหาทางสูบเลือดสูบเนื้อจากตระกูลเธอเหมือนปลิงมาตลอด เธอต้องการสลัดปลิงพวกนี้ออกไปพร้อมกับกอบกู้เกียรติยศคืนมา

สถานะพนิตาตอนนี้ยังไม่แกร่งพอจะจัดการปัญหาทั้งหมดได้

ใครกัน คนที่สามารถทำให้บ้านวิจิตรเรืองรุจไม่กล้าหือ และทำให้พ่อของเธอยอมรับได้ว่าการเลิกกับธีร์คือกำไรมากกว่าขาดทุน

"ใครกันที่บ้านนั้นเกลียดที่สุด... และกลัวที่สุด"

ภาพของชายหนุ่มนัยน์ตาเย็นชาผู้เป็น ‘พยัคฆ์พลัดถิ่น’ ผุดขึ้นมาในหัว ‘เหมันต์’ ในนิยาย ธีร์มักจะสบถออกมาทุกครั้งที่ได้ยินชื่อนี้ เขาทั้งอิจฉาและหวาดระแวงเหมันต์ เพราะเหมันต์คือลูกเมียน้อยที่ถูกขับไล่แต่กลับไปสร้างอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่กว่าได้ด้วยตัวเอง บทบาทของเขามีแค่การถูกพูดถึงเพื่อกระตุ้นความรู้สึกของพระเอก ไม่เคยแสดงตัวตนเลยสักครั้ง

พนิตาคลี่ยิ้ม แผนการในหัวเริ่มชัดเจน

เหมันต์ บุตรชายคนโต บุตรนอกสมรสที่ถูกลืมของตระกูลวิจิตรเรืองรุจ เขาคือนักธุรกิจหนุ่มที่แยกตัวออกไปสร้างอาณาจักรของตัวเองในต่างแดนจนยิ่งใหญ่กว่าบริษัทแม่ เขาคือคนที่ธีร์หวาดกลัวที่สุด และเป็นคนเดียวที่กุมความลับเรื่องความฉ้อฉลของพ่อธีร์ไว้ในมือ

"ถ้าฉันอยากได้โล่ที่แข็งแกร่งที่สุด ฉันก็ต้องได้คนที่มีอำนาจเหนือกว่าธีร์ และเกลียดตระกูลนั้นพอๆ กับฉัน"

พนิตาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา นิ้วเรียวพิมพ์ค้นหาชื่อของชายหนุ่มที่แทบไม่เคยปรากฏตัวในสื่อสังคมออนไลน์ เพียงไม่นานก็ปรากฏใบหน้าคมสันและนัยน์ตาเย็นเยียบของเขาในรูปถ่ายสีขาวดำทำให้เธอรู้สึกขนลุกวูบหนึ่ง ทว่ากลับยิ้มด้วยความมั่นใจเพิ่มขึ้น

“คุณจะต้องสนใจข้อตกลงนี้แน่นอน คุณเหมันต์”

หลังจากตระเตรียมทุกอย่างเสร็จสรรพ อารมณ์ดีขึ้นมากโข หญิงสาวก็หันกลับมาสนใจตัวเองอีกครั้ง

พนิตาจ้องลึกลงไปในดวงตาของหญิงสาวที่อยู่ในกระจก พลางหยิบสำลีชุบคลีนซิ่งขึ้นมาเช็ดคราบเครื่องสำอางหนาเตอะที่เธอมักจะแต่งเพื่อเอาใจธีร์ออกทีละนิด ยิ่งลบออกเธอก็ยิ่งเห็นใบหน้าที่แท้จริงที่ถูกบดบังด้วยความหลงมัวเมามาตลอดห้าปี

"ห้าปี... ห้าปีที่ฉันยอมเป็นยัยหน้าโง่ให้คนทั้งประเทศ หัวเราะเยาะ"

เธอพึมพำเสียงแผ่ว พลางนึกถึงวีรกรรมความคลั่งรักที่ผ่านมา ทั้งการตามหึงหวงอย่างไร้สติ การคอยประเคนเงินทองและคอนเนกชันของพ่อให้บริษัทวิจิตรเรืองรุจเพื่อหวังให้ธีร์หันมามอง แค่คำหวานคำเดียวสั้นๆ ก็ดีใจจนแทบบ้า

ความรู้สึกสมเพชก่อตัวขึ้นในอกจนเธออยากจะหัวเราะเยาะตัวเองดังๆ

ในชาติก่อนเธอเป็นผู้หญิงเก่งที่ยืนด้วยขาตัวเองได้ ทำงานตำแหน่งใหญ่ ฟาดฟันกับผู้ชายที่หัวโบราณคร่ำครึ เป็นสาวทำงานตัวแม่ที่แท้จริง แต่พอเข้ามาอยู่ในร่างนางร้ายนิยายน้ำเน่า เธอกลับถูก ‘บทประพันธ์’ บังคับให้ลดเกียรติศรีกลายเป็นทาสรักของคนเห็นแก่ตัวอย่างธีร์

ทว่า ความสมเพชตัวเองยังไม่เท่ากับความเดือดที่เริ่มพลุ่งพล่านเมื่อนึกถึงใบหน้าหวานล้ำของแพรฝัน

ในสายตาคนนอกและในบทนิยายต้นฉบับ แพรฝันคือดอกไม้ป่าที่แสนบริสุทธิ์ เป็นเพื่อนรักที่ยอมถูกพนิตาโขกสับเพื่อรักษาความมิตรภาพ และในความทรงจำของ พนิตา แพรฝันคือเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่เธอไว้ใจที่สุด เธอเล่าทุกความลับให้ฟัง แบ่งปันทุกความทุกข์ แล้วที่เจ็บปวดที่สุดคือ

เธอเป็นคนพาแพรฝันเข้ามาแนะนำให้ธีร์รู้จักเองกับมือ เพราะอยากให้เพื่อนสนิทมีงานทำในบริษัทที่ดี

"ที่แท้รอยยิ้มซื่อๆ และคำพูดปลอบใจว่า 'ใจเย็นๆ นะนิตา ธีร์เขาแค่เหนื่อยงาน' มันคือการวางยาพิษดีๆ นี่เอง" พนิตากำสำลีในมือแน่น

หญิงสาวเริ่มนึกเนื้อเรื่องได้ชัดเจนขึ้นทีละหน่อย ไม่ว่าจะเป็นตอนที่แพรฝันแสร้งทำเป็นถูกพนักงานคนอื่นรังแก เพื่อให้ธีร์ออกหน้าปกป้อง หรือตอนที่แพรฝันแอบเอาข้อมูลที่พนิตาระบายความในใจ ไปบอกธีร์ในมุมที่ทำให้ พนิตาดูเป็นนางมารร้ายยิ่งขึ้น และตอนที่แพรฝันยอมเป็นที่พักใจให้ธีร์ ในยามที่พนิตาอาละวาดตามแผนที่แพรฝันวางหมากไว้

ซ้ำร้ายที่สุด แพรฝันยังใช้ความใจดีของพนิตาเป็นบันได และใช้ธีร์เป็นเครื่องมือทำลายตระกูลของเธอจนล้มละลาย

"เธออยากได้บทนางเอกผู้น่าสงสารนักใช่ไหมแพรฝัน ฉันจะจัดให้... แต่คราวนี้บทสรุปมันจะไม่เหมือนเดิม"

พนิตายิ้มร้ายกาจ แววตาคมโตวาวโรจน์

"พอดีฉันอ่านสปอยล์มาหมดแล้ว และฉันก็ไม่ได้อยากเป็นนางร้ายที่ต้องไปนั่งตบแกกลางห้างให้เสียเวลาหรอก"

หญิงสาวโยนสำลีทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ใยดี เหมือนกับที่เธอกำลังโยนความรู้สึกที่มีต่อธีร์ทิ้งไป

"ในเมื่ออยากได้ธีร์นัก ฉันก็จะประเคนใส่พานให้ แต่แกต้องรับไปพร้อมกับหนี้สินและความล่มจมที่ฉันกำลังจะจัดเตรียมไว้ให้พวกแกทั้งคู่นะเพื่อนรัก"