ลงมือก่อน!!

นางเดินออกมาเผชิญหน้ากับเหล่าบรรดาญาติอย่างกล้าหาญ

“ข้าไม่คิดเลยสักนิดว่าพวกท่านรักและเป็นห่วงข้าถึงขนาดว่า…ยกขโยงกันมานั่งวางแผนเฉดข้าออกจากบ้านตัวเอง” เด็กสาวที่หน้าตาสดใสไม่เหมือนคนป่วยสักนิดทำเหล่าบรรดาญาตินิ่งอึ้ง ทั้งยังเดาไม่ออกว่านางได้ยินอะไรบ้าง

“ท่านย่า หลายวันมานี้อันหนิงทำท่านลำบากเหลือเกิน“ ท่าทางไม่ร้องห่มร้องไห้และไม่อ่อนแอทำญาติๆเริ่มซุปซิบกันไปมา

”เจ้าหายดีแล้วงั้นหรือ หะ หายได้อย่างไร“ ฮูหยินใหญ่สกุลเซี่ยทำตัวไม่ถูก

”ไม่ยากเท่าไหร่เจ้าค่ะ ข้าก็แค่…เทน้ำแกงที่ท่านป้าต้มให้กินทิ้ง ไม่ถึงสามวันอาการหายเป็นปลิดทิ้ง“ นางหันไปกวาดตามองทุกคน

”ท่านย่าอายุมากแล้ว ไม่ควรมานั่งเฝ้าคนป่วยที่นี่ แม่บ้านหลี่ยังไม่มาพยุงท่านย่าข้ากลับเรือนอีก!!“ น้ำเสียงเด็ดขาดของนางเริ่มทำคนอื่นลุกลี้ลุกลน

”นี่เป็นจดหมายยกเลิกการหมั้นหมายหรือเจ้าคะ ดีเลยข้ามีหลายเรื่องต้องจัดการ ถิงถิงส่งแขกกลับเรือน ข้ามีหลายอย่างต้องจัดการ“ สาวใช้รับคำนางก่อนเดินไปด้านหน้าญาติพี่น้องของนาง ผายมือเชิญออกไปจากเรือน

”อันหนิง เจ้าผีเข้าหรืออย่างไร ตื่นมาถึงไม่เห็นหัวข้าเช่นนี้“ ป้าหรืออาคนนึงของนางลุกขึ้นชี้หน้านางด้วยความโกรธเกรี้ยว

”ข้าหรือโดนผีเข้า ข้าก็แค่ไม่กินอาหารและยาที่พวกท่านจัดการจนหายดี ท่านร้อนรนอะไร ไม่ดีใจหรือที่หลานสาวคนโตอย่างข้าลืมตาตื่นมา หรือว่า ท่านเองต้องการสิ่งใดจากข้าหรือเจ้าคะ“ สายตารู้ทันของนางทำคนที่เต้นเร้าเริ่มถอยห่าง

”ข้าต้องไปอัญเชิญป้ายดวงวิญญานท่านพ่อมาที่นี่ เกรงว่าจะทำให้พวกท่านเหน็ดเหนื่อย ไม่สู้ให้ข้าจัดการทุกอย่างให้เสร็จแล้วให้สาวใช้ไปตามไม่ดีกว่าหรือ“ คราวนี้นางไล่สบตาทีละคน จดจำใบหน้าและน้ำเสียงให้ขึ้นใจ

”เอาหล่ะนางเองก็พูดถูก อาหมิงรอให้บุตรสาวคนเดียวไปเชิญเข้าเรือน พวกเราก็แยกย้ายเถอะ นางจะได้จัดการทำความสะอาด“ เป็นย่าของนางที่เอ่ยบอกให้ถอยกลับ ก่อนจะขยิบตาให้ทุกคนไปรวมตัวกันที่จวนของนางเอง

”เดี๋ยวเจ้าค่ะ“ นางมองดูทุกคนที่ถูกไล่ เดินออกไปทีละคน

”ลังไม้ที่ซือหานนำมาส่งที่เรือน…ไม่ทราบว่า…บัดนี้ของทั้งหมดอยู่ที่ไหนหรือเจ้าคะ“ นางเอ่ยถามนิ่งๆ

”นั่นมันเป็นลังไม่สมุนไพร พวกข้านำไปแจกจ่ายกันหมดแล้ว หรือว่าของแค่นี้เจ้าหวงกับญาติผู้ใหญ่“ คราวนี้เป็นย่านางที่ออกปาก

”มิใช่เจ้าค่ะ เพียงแต่…ข้าสงสัยว่าท่านพ่ออาจสั่งเสียอะไรไว้บ้าง“ นางยกยิ้มอ่อนหวาน คนพวกนั้นจึงสบัดหน้ากลับ

หลังทุกคนออกไปแล้วนาง สำรวจเรือนของนางนิ่งๆ

”ใบรายการอยู่ที่เจ้าใช่หรือไม่“ นางเอามือไขว้หลังมองไปยังหน้าบ้านที่มีลานกว้างใหญ่

”พาข้าไปที่ศาลไคฟง เราจะไม่รอเวลา“ สาวใช้เตรียมทุกอย่างจนพร้อมสรรพ ในขณะที่นางกำลังเดินออกประตู มีบุรุษผู้นึงที่ยืนอยู่ใกล้ๆประตูรีบออกมารายงานตัว

”ซือหานเตรียมของมาหรือไม่“ นางถามคนสนิทของบิดา ที่เคยให้สาวใช้ไปตามมาช่วงดึกเมื่อคืนก่อนหลังนางรู้ว่าหากไม่อยากตายอีกรอบนางต้องลงมือก่อน

”เรียบร้อยขอรับ ข้ายื่นให้ใต้เท้าอวี๋เรียบร้อยแล้วขอรับ“ นางพยักหน้า

”ดี!!เอาไว้ที่เจ้า เจ้าเองจะไม่ปลอดภัยรีบไปเถอะ“