ตอนที่ 2 กระชับความสัมพันธ์3

ตอนที่ 2 กระชับความสัมพันธ์3

สองแม่ลูกกลับมาถึงบ้านก็เกือบเย็นแล้ว เจียงหว่านหนิงเดินเข้าครัวที่ยังไม่เคยย่างกรายเข้าไป แต่เมื่อเข้ามาแล้วถึงกับต้องกุมขมับ เมื่อเครื่องใช้ต่างๆนั้นทั้งเก่าทั้งแตก ไม่มีชิ้นไหนเลยที่พอจะนำมาหุงหาอาหารได้ แม้แต่เตาไฟและการจุดไฟนางก็ทำไม่เป็นเลยสักอย่าง ดังนั้น...

“ระบบข้าต้องการซื้อของ!” หน้าต่างสีฟ้าเปิดขึ้นพร้อมกับร้านค้าที่มีของมากมายหลายหมวดหมู่

เจียงหว่านหนิงกดซื้อน้ำพุวิญญาณเป็นอย่างแรก เพราะตอนนี้แผลตามตัวของนางยังคงปวดตุบๆ แต่เพียงราดน้ำพุวิญญาณลงไป บาดแผลถลอกแดงก็พลันหายไปอย่างไร้ร่องรอย มันเป็นความมหัศจรรย์ที่คนในยุคเทคโนโลยีอย่างนางแทบจะไม่อยากจะเชื่อ หากไม่พบเจอกับตัวนางไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด

“เอาหล่ะ แผลหายแล้ว ดังนั้นก็...เครื่องใช้ในครัว ข้าว แป้ง น้ำตาล เกลือ น้ำมัน ซอสปรุงรส เนื้อ ผัก ไข่ อ่อ...แล้วก็ที่จุดไฟ” ของต่างๆปรากฏขึ้นบนโต๊ะภายในห้องครัว ตั้งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ซึ่งกว่าจะได้ของทั้งหมดมาก็แลกกับเหรียญสะสมที่มีจนเกือบหมด ปวดใจจริงๆ

“ช่างมัน วันนี้มีกินก็พอแล้ว” เจียงหว่านหนิงกำหมัดทั้งสองข้าง ไม่ทดท้อใจกับเหรียญที่สูญเสียไป เพราะอย่างไรนางก็เชื่อว่ายังสามารถหาได้อีก ตราบใดที่ที่นี่ยังคงเป็นนิยายพีเรียดยุคอดีตหลายพันปีก่อน

เจียงหว่านหนิงเริ่มลงมือจัดการกับข้าวของมากมาย เริ่มที่พวกเครื่องครัวเครื่องใช้ที่นางเลือกมาเป็นแบบโบราณไม่สะดุดตาเกินไป เมื่อจัดเก็บเข้าที่ก็ลงมือกับอาหารมื้อเย็นและที่ขาดไม่ได้คือ...น้ำพุวิญญาณที่นางแอบเทใส่ในโอ่งน้ำกินเป็นที่เรียบร้อย ดังนั้นอาหารทุกมื้อของครอบครัวนางก็จะบำรุงร่างกายไปในตัว

หญิงสาวขยับมือคล่องแคล่วทั้งหั่นเนื้อ หั่นผัก หุงข้าว ควันจากเตาลอยกรุ่นออกไปนอกบ้านไม่แตกต่างจากบ้านหลังอื่น มีเพียงสิ่งหนึ่งที่ต่างออกไปคือกลิ่นเนื้อหอมกรุ่นที่ไม่มีบ้านใดในหมู่บ้านแห่งนี้ ที่จะหาเนื้อมากินได้ในช่วงกลางฤดูใบไม้ร่วงเช่นนี้

เสียงฉ่าในกระทะตามด้วยกลิ่นเนื้อผัดเปรี้ยวหวาน กลิ่นของมันเรียกร่างเล็กที่ออกไปตักน้ำมาใส่โอ่งหลังบ้าน ศีรษะเล็กๆโผล่เข้ามาในห้องครัว สูดกลิ่นเนื้อที่เขาเพิ่งเคยได้กลิ่นแบบนี้เป็นครั้งแรก

“ท่านแม่ไม่ได้โกหกจริงๆ วันนี้มีเนื้อให้กินด้วย” เสี่ยวเป่าพูดพึมพำ เลียริมฝีปากพลางสูดกลิ่นหอมจนเต็มปอด

เจียงหว่านหนิงเหลือบตามองเจ้าตัวเล็ก ด้วยนางระวังการใช้ระบบมากจึงคอยสังเกตกลัวความลับจะรั่วไหลออกไป หากมีใครรู้เข้านางคงโดนจับไปเผาไฟ ข้อหาเป็นนางปีศาจชั่วอย่างแน่นอน ดังนั้นการมีอยู่ของระบบนั้นควรมีเพียงนางเท่านั้นที่รู้

“เสี่ยวเป่ามาเตรียมจานให้แม่หน่อย” นางส่งเสียงเรียกให้เจ้าตัวเล็กได้มีส่วนร่วมเป็นการฝึกให้เขาเคยชิน และยอมรับนางโดยเร็ว

“ขะ...ขอรับ” เสี่ยวเป่าพาร่างเล็กไปเปิดตู้ไม้ในครัว ก่อนจะขยี้ตามองของด้านในที่ไม่ใช่ชามบิ่นแตก แต่กลับเป็นชามกระเบื้องใหม่สีน้ำตาลที่เขาเคยเห็นในบ้านท่านปู่ท่านย่า

“ชามพวกนี้...” เด็กชายพึมพำ มองของภายในตู้ที่ดูเหมือนจะเป็นของที่เพิ่งมีใหม่ทั้งนั้น ส่วนของเก่านั้นไม่มีให้เห็นเลย

“เสี่ยวเป่าได้รึยัง เดี๋ยวแม่จะใช้กระทะผัดผักอีก” เจียงหว่านหนิงเอ่ยเร่งไม่ปล่อยให้เด็กชายตั้งคำถามใดๆ เพราะนางเองก็ไม่มีคำตอบเช่นกัน ดังนั้นของเหล่านั้นก็ให้มันโผล่ขึ้นมาเองก็แล้วกัน ส่วนของแตกบิ่นนั้นนางเอาไปขายในระบบเรียบร้อยแล้ว

“ดะ...ได้แล้วขอรับ” ร่างเล็กวิ่งดุ๊กดิ๊กพาชามกระเบื้องมารองรับเนื้อผัดเปรี้ยวหวานสีแดงมันวาว เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่มองอาหารน่ากินที่ไม่รู้ว่าเขาจะมีโอกาสได้ลิ้มรสมันสักคำหรือไม่

‘หากข้าลองขอท่านแม่กินสักคำ ท่านแม่จะดุข้าอีกมั้ยนะ’ เด็กชายยังคงมีความกลัว แม้เจียงหว่านหนิงจะบอกว่าไม่ดุด่าว่ากล่าวแล้วก็ตาม แต่ไหนแต่ไรมามารดาก็เปลี่ยนแปลงอารมณ์ได้ตลอดเวลา

“เอาหล่ะ เจ้ายกชามออกไปรอที่โต๊ะกินข้าว อีกเดี๋ยวแม่จะยกผัดผักออกไปเอง” เจียงหว่านหนิงโบกมือไล่บุตรชาย และลงมือผัดผักกับไข่

มือบางตอกไข่ลงในกระทะที่ตั้งน้ำมันจนร้อน นางผัดไข่ที่ตอกลงไปจนสุกตามด้วยผักที่หั่นและล้างด้วยน้ำพุวิญญาณ เสียงฉ่าของน้ำมันที่โดนเข้ากับน้ำ นางตักซอสปรุงรส น้ำตาลใส่ลงไป กวนจนทุกอย่างเข้ากันและรอจนผักเหี่ยวกลายเป็นสีเขียวสวย

“ใช้เสร็จก็ต้องเขี่ยออกใส่ไหสินะ” เจียงหว่านหนิงตักผักผัดไข่ใส่ชาม ยกกระทะออกคีบถ่านไฟใส่ในไหจนหมดเตาและปิดฝาไหให้สนิท ไม้ที่กำลังติดไฟค่อยๆมอดลงเมื่อไร้อากาศออกซิเจน

ชามผัดผักถูกยกออกไปพร้อมกับข้าวขาวหอมกรุ่นสองชาม นางมองร่างเล็กของบุตรชายที่กำลังยืนรออยู่ข้างโต๊ะ ไม่เอาเก้าอี้มานั่ง ก่อนจะนึกย้อนไปว่าเหตุการณ์เช่นนี้เคยเกิดขึ้นในทุกๆวัน

‘เจียงหว่านหนิงช่างใจดำอำมหิตจริงๆ แม้แต่บุตรชายตัวเองยังทำลง’

“เสี่ยวเป่ามานั่งเร็ว กินข้าวกัน” เจียงหว่านหนิงเลื่อนเก้าอี้ให้บุตรสาวและตบบนเก้าอี้เบาๆ นางสบตาพยักหน้ากับเขา ร่างเล็กค่อยๆเข้ามาอย่างกล้าๆกลัวๆ นางสอดแขนยกร่างเล็กขึ้นนั่งไม่มองหน้าเหวอของบุตรชายที่ตกใจกับการกระทำนั้น

“เอาล่ะ กินข้าวเย็นกัน”