ตอนที่7 ข่าวคราวของคุณหนูใหญ่

หลายวันต่อมาข่าวเกี่ยวกับลู่เสียน ก็ดังไปทั่วเมืองหลวงของแคว้นโจว ยามนี้ไม่มีใครไม่พูดถึงคุณหนูใหญ่ กู้เว่ยหยางเจ็บแค้นลู่เสียนเป็นอย่างมาก เขาจ้างคนปล่อยข่าว เสีย ๆ หาย ๆ เกี่ยวกับนาง

ยามนี้ลู่อันไม่สนใจเขาแล้ว ท่านหญิงก็ดูเหมือนจะหมางเมิน เขาจึงไปทำตัวตีสนิทกับ คุณหนูห้าลู่เจียว เพื่อสืบเรื่องราวความเป็นไปของลู่เสียน จากนั้นก็นำไปใส่สีตีไข่ ให้ดูเกินจริง

ประจวบเหมาะที่คุณหนูห้าลู่เจียว ไม่ชอบลู่เสียนเป็นทุนเดิม นางจึงนำทุกอย่างมาเล่า ให้เขาฟังอย่างไม่ปิดบัง ลู่เจียวที่ตกหลุมรักกู้เว่ยหยางจนหมดใจ ไม่รู้เลยว่าเขาใช้นางเป็นเครื่องมือ

โรงน้ำชา

“เจ้าได้ข่าวคุณใหญ่ตระกูลลู่หรือไม่?”

“ไม่ได้ยินก็บ้าแล้ว วันก่อนกลางถนนเลย คุณหนูรองมีเรื่องกับท่านหญิงฟู่เหลียนฮวา นางถึงกับหยิบป้ายหยกมาข่มขู่ นางบ้าอำนาจเกินไปแล้ว! ถือว่ามีป้ายทอง จึงกล้ามีเรื่องกับท่านหญิง”

สตรีอีกคนได้ยินก็เอ่ยเสริมขึ้น

“ข้าได้ข่าวว่านางไล่คนออกทั้งโลกเตี๊ยมเลย ข้าไม่อยากเชื่อว่านายท่านลู่ จะมอบทุกอย่างให้นางดูแล ข้าว่าอีกไม่นาน กิจการของตระกูลลู่คงพังไม่เป็นท่าแน่”

“ข่าวใหม่มาวันนี้ เห็นว่านางจัดระบบระเบียบในจวนใหม่หมด ใครไม่เชื่อฟังนางก็สั่งโบย อีกทั้งตัดเบี้ยหวัดของทุกคน ให้เหลือน้อยลง”

“ฟังดูแล้วนางร้ายกาจมากเลยนะ ท่าท่างบ้าอำนาจและเอาแต่ใจไม่น้อยเลย”

“สตรีเช่นนี้ คงไม่มีบุรุษใดอยากออกเรือนด้วย ถึงนางจะมีเงินก็เถอะ หากแต่งกับนาง คงกลายเป็นทาสรับใช้นางมากกว่าเป็นสามี”

เสียงผู้คนพูดคุยกันอย่างมันปาก ข่าวคุณหนูใหญ่ไม่มีข่าวดีสักเรื่อง ลู่เฉิงที่นั่งอยู่บนรถม้า ถอนใจออกมา บุตรสาวของข้า เจ้าจะต้องแกร่งเพียงใด ถึงจะฝ่าฟันคำพูดเหล่านี้ไปได้

เมื่อรถม้าจอดลงที่หน้าจวน เขาก็รีบก้าวขาลงอย่างร้อนใจ เพราะอยากรู้ว่าลู่เสียน รู้เรื่องราวด้านนอกแล้วหรือไม่

ลู่เสียนที่นั่งตรวจบัญชีอยู่เงยหน้าขึ้นมา เมื่อเห็นบิดาก้าวเข้ามา ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ด้านนอกมีแต่คนพูดถึงเรื่องเจ้า”

“ข้าเดาว่า ข้ากลายเป็นสตรีที่ร้ายกาจไปแล้ว” ลู่เสียนเอ่ยขึ้นยิ้ม ๆ ไม่ได้กังวลต่อข่าวที่เกิดขึ้น แต่อย่างใด ยังคงก้มหน้าตรวจบัญชีต่อไป

แต่แล้วคุณหนูสี่ลู่หลิน ก็ผลุนผลันเข้ามาด้วยท่างกกราดเกรี้ยว

“พี่หญิงใหญ่ ท่านพ่อ ข่าวพี่หญิงโด่งดังไปทั่วเมืองหลวง ตระกูลลู่ของเราเสื่อมเสียชื่อเสียงขนาดนี้ เป็นเพราะนางคนเดียว ต่อไปสตรีตระกูลลู่ คงไม่มีบุรุษมาชายตา”

ลู่เสียนได้ลู่หลินกล่าวเช่นนั้น ก็เงยหน้าขึ้นมามองนางนิ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาเรียบ ๆ

“เจ้ากลัวไม่ได้ออกเรือน หรือว่า กลัวอดตายมากกว่ากัน?"

“พี่หญิง! ท่านไม่อยากออกเรือน ก็เรื่องของท่าน แต่อย่ามาทำให้ชื่อเสียงของตระกูลลู่เสียหาย ปลาเน่าตัวเดียว คนก็มองว่าเน่าทั้งเข่งนั่นแหละ”

“ถ้าเช่นนั้น ข้ามีทางเลือกให้กับเจ้า” ลู่เฉิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา เพราะทนฟังไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

“เจ้าสามารถแยกตัวออกไป และไม่ใช้แซ่ลู่อีก แค่นี้ชื่อเสียงของเจ้า ก็ไม่มีสิ่งใดมัวหมองแล้ว”

“ท่านพ่อ! ท่านเข้าข้างพี่ใหญ่เกินไปแล้ว ลำเอียงที่สุด!” กล่าวจบนางก็หมุนตัวจากไปอย่างฉุนเฉียว

“คุณหนูใหญ่ นายท่านลู่ ฮูหยินรองขอเข้าพบขอรับ” พ่อบ้านตระกูลลู่รีบเข้ามาแจ้ง เพราะเห็นฮูหยินรองมายืนรอ อยู่หน้าประตู

“ให้เข้ามา”

เมื่อนางมาถึงก็รีบตีสีหน้าเศร้าและทุกข์ใจ

“ท่านพี่อีกไม่กี่วัน จะถึงวันปักปิ่นของลู่เจียว ข้าอยากจะมาเบิกค่าตัดชุดให้นางเจ้าค่ะ” ลู่เฉิงปรายตามองอย่างเบื่อหน่าย

“เรื่องนี้ ลู่เสียนได้บอกไปแล้ว เบิกได้แต่ก็ต้องตัดออกจากเบี้ยหวัด ของนางหรือไม่ก็ของเจ้า”

“ท่านพี่! 100ตำลึงมันจะไปพอใช้ได้อย่างไรเจ้าคะ เมื่อก่อนข้าได้200ตำลึง ก็ยังแทบไม่พอใช้เจ้าค่ะ”

“แม่รองตั๋วเรียกเก็บเงิน วางกองอยู่ตรงนี้ รวม ๆ แล้วหลายพันตำลึง ทั้งหมดเป็นค่าใช้จ่าย ที่ทุกคนในจวนไปสั่งของล่วงหน้า ซึ่งข้ากำลังตรวจดูว่า หากไม่จำเป็น ข้าคงต้องจัดส่งคืนไป”

“คุณหนูใหญ่ ท่านทำแบบนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ”

“แล้วทำไมจะทำไม่ได้ หากท่านยังคงโวยวาย ข้าจะหักเบี้ยหวัด 100ตำลึงของท่านเสีย”

“ท่านพี่!” ลู่เฉิงสะบัดชายผ้าเดินจากไปอย่างไม่ใส่ใจ

“ท่านพ่อบ้าน ของที่มาส่งที่จวนวันนี้ ส่งคืนไปกลับไปเจ้าคะ ต่อไปใครอยากสั่งอะไร ก็ให้จ่ายกันเอง ห้ามมายุ่งเงินในจวนเด็ดขาด” ฮูหยินรองได้ยินก็ตกใจ หน้าซีดเผือด ของที่นางสั่งมา หากส่งคืนนางคงเสียหน้าไม่น้อย

“คุณหนูใหญ่”

“หรือว่าท่านจะจ่ายเงินเอง ก็ไม่ต้องส่งคืนเจ้าค่ะ” ฮูหยินรองเจอนางเอ่ยดักออกมาเช่นนี้ ก็สะบัดหน้าเดินจากไปอย่างโมโห