บทที่ 4 ฆ่าคนปิดปาก

“กู้ชิงอวิ๋น! ซ่งอวี้หรู พวกเจ้ากล้าทำร้ายข้าหรือ”

กู้ชิงเหิงตะโกนเสียงดัง พลางใช้มือกุมท้องที่ถูกถีบจนจุกแน่น ใบหน้าหล่อเหลาในยามนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาที่เคยอ่อนโยนยามอยู่ต่อหน้าผู้อื่น ยามนี้กลับแดงก่ำราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกเหยียบหาง

เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น ก่อนจะชี้หน้าซ่งอวี้หรูด้วยนิ้วที่สั่นเทา

“ซ่งอวี้หรู! เจ้าช่างไร้ยางอายเสียจริง! ในฐานะสตรี เจ้ากล้าตบหน้าบุรุษต่อหน้าผู้อาวุโสทั้งสองตระกูล เจ้ารู้หรือไม่ว่ากิริยาเช่นนี้ต่ำช้าเพียงใด”

เขาหันไปมองกู้ชิงอวิ๋น

“ส่วนน้องรอง! เจ้าเป็นถึงคุณชายรองแห่งตระกูลกู้ แต่กลับลักลอบมีสัมพันธ์กับสตรีโดยไม่แต่งงาน แถมยังลงมือทำร้ายพี่ชายของตนเองต่อหน้าผู้อาวุโส เจ้ายังจดจำกฎของตระกูลได้อยู่หรือไม่”

น้ำเสียงของเขาดังขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีความสุขุม ไม่มีความอ่อนโยน ยิ่งพูด สีหน้าก็ยิ่งดุร้าย คนในตระกูลกู้ต่างมองหน้ากัน นี่ใช่กู้ชิงเหิงที่พวกเขารู้จักจริงหรือ

คุณชายใหญ่ที่สุภาพ อ่อนน้อม และเปี่ยมเมตตา... เหตุใดเพียงถูกตบสองฉาด จึงได้เผยธาตุแท้ออกมาเช่นนี้

นายท่านผู้เฒ่ากู้หรี่ตาลง ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น

“พอได้แล้ว”

เพียงสี่คำก็ทำให้กู้ชิงเหิงชะงักไป

“จะผิดหรือถูก เรื่องนั้นค่อยว่ากัน แต่ตอนนี้... ข้าต้องรู้ให้ได้ก่อนว่าใครเป็นคนวางยาชิงอวิ๋นและคุณหนูซ่ง”

เขาหันไปสั่งองครักษ์ประจำตระกูลทันที

“จับตัวทุกคนที่เกี่ยวข้องกับห้องนี้มาให้หมด โดยเฉพาะบ่าวรับใช้ที่ทำหน้าที่จัดเตรียมห้อง”

“ขอรับ!”

องครักษ์หลายคนรีบแยกย้ายออกไป เวลาเพียงไม่นาน... ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งก็ถูกลากเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าทุกคน ใบหน้าซีดเผือด เสื้อผ้ายับยู่ยี่ เหงื่อไหลเต็มหน้าผาก

“คุกเข่า!”

ปัง! ร่างของเขาถูกถีบจนล้มลงกับพื้น นายท่านผู้เฒ่ามองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา

“พูดมา ผู้ใดใช้ให้เจ้าวางยา”

ชายผู้นั้นตัวสั่นไปทั้งร่าง

“ข้าน้อย... ข้าน้อย...”

เขาเหลือบมองกู้ชิงเหิงเพียงเสี้ยวอึดใจ ก่อนจะรีบก้มหน้าลง

“ข้าน้อยใส่... ใส่ยาปลุกกำหนัดลงในสุรา”

คำพูดเพียงประโยคเดียวทำให้คนทั้งบริเวณตกอยู่ในความเงียบ

“แล้วหลังจากนั้นเล่า”

นายท่านผู้เฒ่าถามต่อ

“ข้าน้อย... นำคุณชายรองกับคุณหนูใหญ่ซ่งมาอยู่ในห้องเดียวกันเพื่อให้ทั้งสอง... มีความสัมพันธ์กัน”

ฮูหยินผู้เฒ่าถึงกับกำแน่นไม้เท้า ซ่งเหวินหยวนกลับมีสีหน้าเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม

ทันใดนั้น... เคร้ง! เสียงกระบี่ถูกชักออกจากฝักดังก้องไปทั่วลาน คมกระบี่สีเงินเย็นเฉียบจ่ออยู่ตรงลำคอของคนร้ายทันที ซ่งเหวินหยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ทุกถ้อยคำกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันอันน่าสะพรึง

“ข้าให้โอกาสเจ้าเพียงครั้งเดียว บอกมาว่า... ผู้ใดเป็นคนสั่งเจ้า”

ชายผู้นั้นตัวสั่นจนฟันกระทบกันซ่งเหวินหยวนก้าวเข้าไปอีกก้าว

“หากเจ้ายังไม่ยอมเอ่ยปาก คืนนี้... คนในครอบครัวของเจ้าจะไม่มีผู้ใดมีชีวิตรอด”

คำพูดของซ่งเหวินหยวนทำให้คนร้ายหน้าถอดสี เขาไม่กลัวตาย แต่กลัวครอบครัวต้องพลอยเดือดร้อน

“ข้า... ข้าจะพูด... คนที่สั่งคือ...”

ฟิ้ว! เสียงแหวกอากาศอันแผ่วเบาดังขึ้น ยังไม่ทันที่ผู้ใดจะทันตั้งตัว เข็มเงินเล่มเล็กก็พุ่งทะลุลำคอของคนร้ายจากด้านหลัง

ฉึก! ดวงตาของชายผู้นั้นเบิกกว้าง เลือดสีแดงสดไหลออกจากมุมปากร่างกายชักเกร็งอยู่เพียงครู่เดียว ก่อนจะล้มฟุบลงกับพื้น สิ้นใจทันที

“คุ้มกันนายท่าน!”

องครักษ์หลายคนรีบชักกระบี่ออกจากฝัก ทุกคนมองไปรอบด้านด้วยความตื่นตระหนกแต่กลับไม่พบแม้แต่เงาของผู้ลงมือ

ซ่งอวี้หรูหน้าซีดเผือด ร่างกายเย็นเฉียบราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง

'ตายแล้ว... ถูกฆ่าปิดปากไปเสียแล้ว วิธีใช้เข็มเงินสังหารคนจากระยะไกลเช่นนี้... ในนิยายมีเพียงคนเดียวที่ทำได้'

สายตาของนางค่อย ๆ เลื่อนไปหยุดอยู่ที่กู้ชิงเหิง ชายหนุ่มยังคงแสร้งทำเป็นตกใจไม่ต่างจากผู้อื่น

'ใช่... กู้ชิงเหิงพระเอกผู้แอบไปฝากตัวเป็นศิษย์กับยอดฝีมือในยุทธภพตั้งแต่อายุสิบสองปี เขาเชี่ยวชาญการใช้เข็มเงินมากที่สุด ในภายหลังยังใช้เข็มเงินสังหารแม่ทัพฝ่ายศัตรูได้จากระยะหลายสิบจั้ง'

'สมแล้วที่เป็นพระเอก... ฆ่าตัดตอนเสียเกลี้ยง ต่อให้สงสัยว่าเป็นเขา ก็ไม่มีหลักฐานเหลืออีกแล้ว'

ซ่งอวี้หรูค่อย ๆ กำชายเสื้อของตนเองแน่น

'จบกัน... ไม่ใช่แค่ข้าจะตาย ตระกูลกู้... จะถูกกวาดล้าง แม้แต่จวนอัครเสนาบดีของท่านพ่อของข้าก็หนีไม่พ้น ไม่มีผู้ใด... ไม่มีผู้ใดรอดจากเงื้อมมือของพระเอกผู้นี้ได้เลย'

เมื่อเสียงความคิดนั้นจบลง ทั่วทั้งลานก็เงียบงันราวกับสุสาน ทุกสายตาของคนตระกูลกู้ ค่อย ๆ หันไปมองกู้ชิงเหิงโดยไม่ได้นัดหมาย

แม้ไม่มีหลักฐาน... แต่เมล็ดพันธุ์แห่งความหวาดระแวง ได้หยั่งรากลงไปในใจของทุกคนแล้ว

ในขณะที่คนตระกูลกู้กำลังหันไปสบสายตาเพื่อปรึกษากันว่าจะทำอย่างไรดี แต่ซ่งเหวินหยวนกลับไม่คิดจะปล่อยให้เรื่องที่บุตรสาวของตนเองถูกคนวางแผนทำลายชื่อเสียงและความบริสุทธิ์ เขาหันปลายกระบี่ชี้มาที่กู้ชิงอวิ๋นในทันที

“เจ้าคนชั่ว! แม้ว่าเจ้าจะถูกคนวางยา แต่เจ้าที่เป็นความภาคภูมิใจของคนสกุลกู้ ได้รับฉายาว่าเป็นกุนซือน้อยของกองทัพสกุลกู้ แต่แค่ถูกยาปลุกกำหนัดเพียงเท่านี้เจ้าก็ควบคุมเจ้าสิ่งที่อยู่ในกางเกงของตนเองไม่ได้เชียวหรือ”

“แม้ว่าบุตรสาวของข้าจะมีชื่อเสียงไม่ดี นิสัยก็ไม่ดี ไม่มีความเป็นกุลสตรีเลยสักนิด แต่นางก็เป็นบุตรสาวที่ดีของข้า เจ้านับเป็นตัวอะไรจึงได้กล้าทำตัวเป็นหมูชั้นต่ำมากินหัวผักกาดขาวที่ข้าฟูมฟักเลี้ยงดูมาอย่างดี”

เสียงของซ่งเหวินหยวนไม่เบาเลยซ่งอวี้หรูพ้นลมหายใจอีกครั้งแล้วก้าวเท้ามายืนบังกู้ชิงอวิ๋นเอาไว้

“เอาเลย! ตะโกนให้ดังกว่านี้อีกสิ แขกเหรื่อที่ยังกลับไม่หมดของจวนตระกูลกู้จะได้รู้ว่าบุตรสาวของท่านนอกจากจะมีชื่อเสียงไม่ดี นิสัยไม่ดี ไม่มีความเป็นกุลสตรีแล้ว วันนี้นางยังถูกหมู่ชั้นต่ำทำลายความบริสุทธิ์อีกด้วย”

คำพูดของซ่งอวี้หรูทำให้ซ่งเหวินหยวนนิ่งงันไปครู่หนึ่ง สุดท้ายเขาก็เก็บงำท่าทีคลุ้มคลั่งกลับคืนไป เผยให้ผู้อื่นได้เห็นแค่เพียงท่าทีของท่านอัครเสนาบดีผู้สุขุมนุ่มลึก ท่วงท่าสง่างามไร้ที่ติซึ่งเป็นภาพลักษณ์ที่ผู้คนภายนอกมักจะได้เห็นในยามปกติ แต่ทันทีที่สายตาของเขาตวัดไปจ้องมองกู้ชิงอวิ๋นท่วงท่าอันสง่างามของเขาก็พลันจางหายไปในทันที

“ข้าไม่สนใจว่าวันนี้ตระกูลก็ของพวกเจ้าจะจับตัวคนร้ายที่คิดทำลายชื่อเสียงของบุตรสาวของข้าได้หรือไม่ แต่สิ่งที่ข้าสนใจก็คือคนตระกูลกู้อย่างพวกเจ้าจะรับผิดชอบเรื่องความบริสุทธิ์ของบุตรสาวของข้าอย่างไร”

คำพูดของซ่งเหวินหยวนทำให้นายท่านผู้เฒ่ากู้ค้อมเอวลงมาคารวะขออภัยคนรุ่นหลังอย่างซ่งเหวินหยวนทำให้เขาต้องรีบเข้าเดินเข้าไปประคองนายท่านผู้เฒ่ากู้เอาไว้

“เรื่องนี้ข้าไม่ได้คิดจะกล่าวโทษท่านลุงกู้ แต่คนที่ข้าพูดถึงก็คือครอบครัวของบุตรชายคนรองของท่าน พวกเขาจะรับผิดชอบเรื่องความบริสุทธิ์ของบุตรสาวของข้าอย่างไร”

คำพูดของซ่งเหวินหยวนทำให้นายท่านรองตระกูลกู้ กู้จิ่งเหยารีบก้าวมาเบื้องหน้าค้อมกายลงแล้วเอ่ยวาจาขออภัยในทันที

“ในฐานะที่เป็นบิดาของกู้ชิงอวิ๋น ข้าขอออกหน้าขอรับผิดแทนบุตรชาย ไม่ว่าท่านอัครเสนาบดีมีข้อเรียกร้องใด ข้าและครอบครัวยินดีที่จะทำตามข้อเรียกร้องของท่านทุกประการ”

คำพูดของนายท่านรองกู้จิ่งเหยาทำให้ซ่งเหวินหยวนทอดถอนใจออกมา

“ไม่ว่าอย่างไรเรื่องนี้ก็เกิดขึ้นภายในจวนตระกูลกู้ คนทำผิดก็คือบุตรชายของท่านกู้ชิงอวิ๋น ดังนั้นไม่ว่าใครจะเป็นคนวางแผนปองร้าย พวกท่านคนตระกูลกู้ล้วนปัดความรับผิดชอบไม่พ้น”