บทที่ 3 ขอตบก่อนเรื่องอื่นช่างมัน

สีหน้าที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของบรรดาอาวุโสตระกูลกู้ทำให้กู้ชิงเหิงเริ่มร้อนใจ เขารู้ดีว่าด้วยชื่อเสียงที่ไม่ค่อยจะดีของซ่งอวี้หรู ทำให้บรรดาผู้อาวุโสเหล่านี้ไม่อยากให้นางได้ครองคู่กับกู้ชิงอวิ๋น

เพียงแต่คนเหล่านี้ถือดีอย่างไรจึงได้คิดจะจับคู่นางกับเขา เขาก็เป็นคุณชายในตระกูลกู้เช่นเดียวกัน แถมยังเป็นหลานชายคนโตของตระกูล แค่เพียงเขากำพร้าบิดาและมารดาตั้งแต่เด็ก แต่สตรีที่ไม่คู่ควรกับกู้ชิงอวิ๋นเหตุใดพวกเขาจึงคิดว่านางจะคู่ควรกับคุณชายใหญ่เช่นเขา

ดังนั้นวันนี้เขาจึงได้วางแผนการนี้ขึ้นมา บิดาและมารดาของเขาต้องสิ้นชีพไปเพียงเพราะการทอดทิ้งของสกุลกู้ ยามนี้คุณชายใหญ่เช่นเขายังจะต้องถูกคนในสกุลบีบบังคับให้แต่งกับซ่งอวี้หรูเพื่อชดใช้หนี้บุญคุณของจวนอัครเสนาบดีซ่งอีก

‘ในเมื่อคนในตระกูลกล้าบีบบังคับข้า ข้าจึงจำเป็นต้องโยนเผือกร้อนเหล่านี้ไปให้แก่คุณชายที่พวกเขาภาคภูมิใจหนักหนา ข้าอยากรู้ว่า หลังจากวันนี้ไปกู้ชิงอวิ๋นที่ถูกบีบให้แต่งงานกับสตรีแพศยาอย่างซ่งอวี้หรูจะสามารถใช้ชีวิตอย่างมีเกียรติต่อไปได้อย่างไร’

แน่นอนว่าไม่มีผู้ใดได้ยินความคิดของเขาสิ่งที่ทุกคนให้ความสนใจก็คือ ความคิดที่อยู่ในหัวของซ่งอวี้หรูต่างหาก ยามนี้นางกำลังกำผ้าห่มแน่น จ้องมองกู้ชิงอวิ๋นและคนสกุลกู้ทั้งคนที่อยู่หน้าประตูและคนที่ยืนอยู่ด้านนอก บานประตูเปิดกว้างถึงขั้นนี้ สภาพย่ำแย่ทั้งหมดของนางย่อมจะถูกคนเห็นจนหมดสิ้นแล้ว

“พวกท่าน ช่วยออกไปตกลงกันด้านนอกได้หรือไม่ ขอเวลาให้ข้าได้แต่งเนื้อแต่งตัวให้เข้าที่ หลังจากนี้ไม่ว่าพวกท่านจะตัดสินใจกันอย่างไรข้าก็พร้อมจะยอมรับทุกการตัดสิน”

ทันทีที่ซ่งอวี้หรูเอ่ยปาก กู้ชิงอวิ๋นก็หยิบเสื้อคลุมตัวนอกของนางที่ตกลงบนพื้นโยนไปให้นางบนเตียง ส่วนตัวเขาก้มลงเก็บเสื้อคลุมตัวนอกของตนเองมาถือเอาไว้แล้วฉวยโอกาสตอนที่นายท่านผู้เฒ่า นายท่านรองและฮูหยินผู้เฒ่ายังตั้งตัวไม่ได้อยู่ดันคนเหล่านั้นออกไปนอกประตูแล้วปิดบานประตูลงในทันที

ทันทีที่บานประตูปิดลงกู้ชิงอวิ๋นก็คุกเข่าลงแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่น

“ท่านปู่ ท่านย่า ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าจะรับผิดชอบคุณหนูใหญ่ซ่งเอง แต่รบกวนพวกท่านช่วยรีบสืบหาคนที่ลงมือทำร้ายลูกและนางด้วย”

แน่นอนว่าซ่งอวี้หรูย่อมจะได้ยินคำพูดของเขาแต่ตอนนี้นางไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ทำแค่เพียงพยายามเร่งรีบแต่งตัว ในใจก็คิดว่า

‘อีกไม่นานตาแก่ที่บ้านของข้าจะต้องถูกคนของกู้ชิงเหิงเชิญมาที่นี่แน่ๆ’

ความคิดของนางทำให้คนสกุลกู้ที่ยืนอยู่หน้าประตูนิ่งอึ้งไปอีกครั้ง

“...”

กู้ชิงอวิ๋นเงยหน้าขึ้นมองสีหน้าของผู้อาวุโสแล้วก็พลันคิดได้ว่าพวกท่านอาจจะได้ยินเสียงบ่นในใจของนางเช่นเดียวกันกับเขา

“พวกท่านก็ได้ยินเช่นเดียวกันใช่หรือไม่”

คำถามของเขาทำให้บรรดาผู้อาวุโสของตระกูลกู้พลันพยักหน้า กู้ชิงอวิ๋นนิ่งอึ้งส่วนกู้ชิงเหิงก็กำลังจ้องมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกกระวนกระวาย เขาเหลือบไปมองทิศทางที่ซ่งเหวินหยวนควรจะเดินมาตั้งหลายครั้ง แต่กลับยังไม่มีวี่แววว่าท่านอัครเสนาบดีแห่งแคว้นผู้เป็นบิดาของซ่งอวี้หรูจะเดินทางมาถึงสักที

ส่วนซ่งอวี้หรูนั้นยามนี้นางกำลังสวมใส่เสื้อผ้าโดยไม่สนใจคนด้านนอกอีก ในใจคิดแค่เพียงว่าจะต้องรีบแต่งกายให้เรียบร้อยจะปล่อยให้บิดาของนางมาเห็นสภาพย่ำแย่ของตนเองไม่ได้

‘ด้วยนิสัยที่ชอบปกป้องบุตรสาวจนเกินเหตุของตาแก่ เขาจะต้องทำให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่ จนทำให้ชื่อเสียงของข้าและกู้ชิงอวิ๋นย่อยยับตามที่ไอ้ชั่วกู้ชิงเหิงต้องการแน่ๆ’

นางคิดพลางเดินไปจัดแต่งทรงผมที่หน้ากระจก อาการปวดร้าวและความไม่สบายตัวของร่างกายทำให้นางอดด่ากู้ชิงอวิ๋นอยู่ในใจไม่ได้

‘อูย... ไม่สบายตัวเอาเสียเลย ครั้งแรกของข้าต้องสูญเสียไปทั้งอย่างนี้ ถูกจัดหนักจัดเต็มเพราะฤทธิ์ยา แต่ข้ากลับไม่มีสติรับรู้เลยสักนิด พอรู้ตัวขึ้นมาอีกทีก็หลงเหลือแค่เพียงความไม่สบายตัวเสียแล้ว คิดไม่ถึงว่า...’

“ซ่งอวี้หรู! ถ้าเสร็จแล้วก็รีบออกมา”

เสียงทุบประตูและเสียงเรียกของกู้ชิงอวิ๋นทำให้ซ่งอวี้หรูเปลี่ยนความคิดของตนเองได้ในที่สุด

‘ชิ! จะโวยวายเสียงดังไปทำไม กลัวพ่อของข้าไม่ได้ยินหรือไง ถ้าเขามาถึงแล้วเห็นว่าบุตรสาวของเขาถูกตะโกนเรียกอย่างหยาบคายเช่นนี้ เจ้าคงได้ลิ้มรสคมกระบี่ของตาแก่บ้านข้าแน่ๆ’

นางคิดอยู่ในใจแต่เสียงที่ตอบรับออกไปกลับแผ่วเบาและดูสิ้นไร้พิษสงเป็นอย่างยิ่ง

“เสร็จแล้ว ไม่ต้องตะโกนเรียกแล้วก็ไม่ต้องทุบประตูด้วย ข้ากำลังจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ”

ซ่งอวี้หรูพูดพลางดึงบานประตูให้เปิดออก พอเห็นสายตาหลายคู่จับจ้องมาที่นาง

‘โอ้... ที่แท้ไอ้ชั่วกู้ชิงเหิงก็พาคนมาตั้งมากมายถึงเพียงนี้ แถมเมื่อครู่นี้สภาพของข้าตอนอยู่บนเตียงก็ไม่น่าดูเลยสักนิด มิน่าเล่าชีวิตหลังจากนี้ของข้าจึงย่ำแย่เสียจนข้ายอมทำทุกอย่างเพื่อจะได้หลุดพ้นไปจากจวนแห่งนี้’

“หรูเอ๋อร์ ของพ่อเกิดอะไรขึ้น เหตุใดเจ้าจึงได้มาอยู่ที่นี่” เสียงของซ่งเหวินหยวนทำให้นางรีบเดินไปยืนบังร่างกายของกู้ชิงอวิ๋นเอาไว้

‘ถึงอย่างไรเขาก็กำลังจะเป็นสามีของข้า จะปล่อยให้ตาแก่ทำร้ายปางตายไม่ได้ นอกจากจะทำให้คนตระกูลกู้เกลียดข้ามากยิ่งขึ้นแล้ว คนตระกูลกู้ก็จะยิ่งมองว่าตาแก่บ้านข้าเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมอำมหิต หลังจากนี้ก็จะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลเย็นชาต่อกันมากยิ่งขึ้น ไม่ส่งผลดีต่อตัวข้าเลย’

“ท่านพ่อ ข้ากับคุณชายรองกู้ถูกคนวางแผนเล่นงาน ท่านต้องช่วยมอบความเป็นธรรมให้ข้านะ”

คำพูดของซ่งอวี้หรูทำให้ซ่งเหวินหยวนจ้องมองนางด้วยความประหลาดใจในทันที

“มะ.. เมื่อกี้เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ”

เขาถามพลางทำท่าแคะหู ซ่งอวี้หรูจึงได้พ่นลมหายใจออกมาแล้วส่งเสียงเรียกเลียนแบบเจ้าของร่างเดิมในทันที

“ตาแก่... รีบส่งคนไปสืบหาตัวคนร้ายที่วางยาข้ากับคุณชายรองกู้เดี๋ยวนี้ แล้วก็จับตัวเจ้าคนนั้นเอาไว้ เขาเป็นคนไปตามท่านมาใช่ไหม ช่างเสนอหน้าเกินตัวประพฤติตนมีพิรุธอย่างเห็นได้ชัด”

เมื่อซ่งอวี้หรูเอ่ยจบนายท่านผู้เฒ่าตระกูลกู้ก็หันไปส่งสัญญาณให้คนของเขาจับตัวบ่าวรับใช้ของกู้ชิงเหิงเอาไว้ ทำให้กู้ชิงเหิงพลันร้อนใจในทันที

“ท่านปู่คนของข้าไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้นะขอรับ เขาก็แค่ไปตามท่านอัครเสนาบดีตามคำสั่งของหลานเพียงเท่านั้น”

เมื่อกู้ชิงเหิงเอ่ยเช่นนี้เขาก็ถูกสายตาของบรรดาผู้อาวุโสในตระกูลจ้องมองด้วยความเย็นชาในทันที เขาจึงรีบเอ่ยวาจาแก้ตัวออกมา

“คุณหนูซ่งเกิดเรื่องในจวนของพวกเรา เพื่อไม่ให้น้องรองต้องแบกรับความผิดเอาไว้เพียงคนเดียว ข้าจึงเชิญท่านอัครเสนาบดีมาด้วย เขาจะได้เห็นว่าน้องรองหาได้บังคับขืนใจคุณหนูซ่ง แต่เป็นคุณหนูซ่งยินยอมพร้อมใจมอบกายให้น้องรองเอง”

คำพูดของกู้ชิงเหิงทำให้ซ่งอวี้หรูโกรธเคืองจนตัวสั่น แม้จะรู้ว่าตนเองจะต้องตายเพราะคนผู้นี้ในวันหน้า แต่นางทนเก็บความแค้นใจเอาไว้ไม่ไหวแล้วจริงๆ

‘ไม่ว่าอย่างไรก็จะต้องถูกไอ้บ้านี่ฆ่าตายอยู่ดี ถ้าอย่างนั้นขอตบมันสักทีสองทีก่อนก็แล้วกัน’

ทันทีที่คิดได้นางก็สาวเท้าเข้าไปใกล้กู้ชิงเหิงแล้วยกมือขึ้นฟาดเข้าที่ใบหน้าของเขาเต็มแรง

“เพี้ยะ เพี้ยะ”

เสียงฝ่ามือกระทบเข้ากับใบหน้าถึงสองครั้งทำให้กู้ชิงเหิงทั้งตกตะลึง ทั้งอับอายและเจ็บปวด เขาเงื้อมือขึ้นตั้งใจว่าจะตบนางเพื่อเป็นการตอบโต้ แต่กู้ชิงอวิ๋นกลับเอาตัวเข้ามาขวางร่างของนางเอาไว้แล้วใช้ฝ่าเท้าถีบเข้ามาที่ท้องน้อยของเขาอย่างเต็มแรง ทำให้เขาที่ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัวเสียหลักหงายหลังลงไปนอนกองกับพื้นในทันที

“กู้ชิงอวิ๋น!”

กู้ชิงเหิงตวาดออกมาด้วยความโมโหพลางจ้องมองกู้ชิงอวิ๋นและซ่งอวี้หรูด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความดุร้าย