บทที่ 2: อาหารตา... รสชาติโอชะกว่าอาหารเช้า - 1

บทที่ 2: อาหารตา... รสชาติโอชะกว่าอาหารเช้า

แสงอรุณรุ่งสาดส่องผ่านม่านหมอกจางๆ ในยามเช้าตรู่ เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วปลุกให้จวนแม่ทัพตื่นจากภวังค์

ณ เรือนปีกตะวันตกอันเป็นที่พำนักของฮูหยินเอก บรรยากาศเช้านี้กลับแปลกประหลาดไปจากทุกวัน ปกติแล้วยามนี้จะต้องมีเสียงกรีดร้องโวยวายของ 'ไป๋ลี่หลิน' ดังลั่นเรือน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องน้ำล้างหน้าไม่พออุ่น อาหารเช้าไม่ถูกปาก หรือสาวใช้หวีผมแรงเกินไป

แต่วันนี้... ทุกอย่างกลับเงียบสงบ

ภายในห้องแต่งตัว ‘แพรวา’ ในร่างไป๋ลี่หลินนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง ใบหน้างามไร้เครื่องสำอางหนาเตอะ เผยผิวพรรณที่ได้รับการดูแลและพักผ่อนอย่างเต็มที่เมื่อคืน

“เสี่ยวปิง คิ้วข้างซ้ายต่ำลงอีกนิด... นั่นแหละ ดี”

แพรวาสั่งสาวใช้คนสนิทที่กำลังเขียนคิ้วให้เธอด้วยมือสั่นเทา วันนี้เธอเลือกที่จะไม่ทาแป้งขาววอก ไม่ทาแก้มแดงเป็นตูดลิง แต่เลือกแต่งหน้าโทน ‘Natural Look’ หรือ ‘แต่งเหมือนไม่แต่ง’ เน้นงานผิวฉ่ำวาว เขียนคิ้วฟุ้งๆ ให้ดูหน้าเด็ก และทาปากด้วยสีชาดเจือจางเพียงบางเบาให้ดูระเรื่อเหมือนคนสุขภาพดี

“ฮูหยิน... ท่านงามมากเจ้าค่ะ” เสี่ยวปิงเอ่ยชมจากใจจริง นางไม่เคยเห็นนายหญิงในมุมนี้มาก่อน ดูอ่อนหวาน น่าทะนุถนอม ราวกับเป็นคนละคน

“งามแต่รูป จูบไม่หอมก็เท่านั้น...” แพรวายิ้มมุมปาก “วันนี้ข้าจะทำให้มัน ‘หอม’ ไปทั้งตัวเลยคอยดู”

เธอลุกขึ้นยืน หมุนตัวหน้ากระจก ชุดที่เลือกใส่วันนี้เป็นชุดผ้าไหมสีกลีบบัวเนื้อดี ทรงชุดตัดเย็บเข้ารูปช่วงเอวเน้นสัดส่วนโค้งเว้า ช่วงอกคอลึกเล็กน้อยพอให้เห็นเนินเนื้อขาวผ่องวับๆ แวมๆ ยามเคลื่อนไหว ทับด้วยเสื้อคลุมผ้าโปร่งบางเบาสีขาวที่พลิ้วไหวไปตามลม

“น้ำแกงที่ข้าสั่ง เตรียมเสร็จแล้วใช่ไหม?”

“เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ ตุ๋นจนเปื่อยยุ่ย ใส่โสมคนและเก๋ากี้อย่างดีตามที่ท่านสั่ง”

“ดี... ยกตามข้ามา” แพรวาสั่งพร้อมกับเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตามุ่งมั่น “เป้าหมายคือ... ลานฝึกซ้อม!”

...

ลานฝึกยุทธ์ ด้านหลังจวนแม่ทัพ

เสียงโลหะกระทบกันดัง เคร้ง! เคร้ง! สลับกับเสียงหอบหายใจหนักๆ ของเหล่าทหารกล้าที่กำลังฝึกซ้อมดาบกันอย่างขะมักเขม้น

ท่ามกลางกลุ่มทหารนับสิบ ร่างสูงใหญ่ของ ‘แม่ทัพหยางเฟย’ โดดเด่นเป็นสง่า เขาถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก เหลือเพียงกางเกงขายาวสีดำ เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อช่วงบนที่สมบูรณ์แบบราวกับรูปสลักสำริด

ผิวสีแทนจากการตากแดดตากลมขับเน้นให้กล้ามหน้าท้องที่เป็นลอนสวยดูชัดเจนขึ้นยามต้องแสงแดด เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผมและแผ่นหลังกว้าง ไหลลงมาตามร่องกล้ามเนื้อหน้าอก หยดลงสู่ขอบกางเกง...

เป็นภาพที่ทำให้สาวใช้ที่เดินผ่านไปมาต้องแอบชำเลืองมองแล้วหน้าแดงซ่าน

ฉัวะ!

หยางเฟยตวัดดาบในมือด้วยความรวดเร็วและดุดัน ตัดหุ่นฟางตรงหน้าขาดเป็นสองท่อนในดาบเดียว เรียกเสียงฮือฮาจากทหารใต้บังคับบัญชา

“ท่านแม่ทัพฝีมือล้ำเลิศ! เพลงดาบของท่านรวดเร็วจนมองไม่ทันเลยขอรับ!” รองแม่ทัพเอ่ยชม

หยางเฟยเพียงพยักหน้าหน้านิ่ง ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เขาใช้หลังมือปาดเหงื่อที่หน้าผาก สายตายังคงคมกริบดั่งพญาเหยี่ยว

“วันนี้พอแค่นี้... แยกย้ายกันไปพักผ่อนได้”

“ขอรับ!”

ในขณะที่หยางเฟยกำลังจะเดินไปหยิบผ้าเช็ดหน้าและเสื้อคลุมที่วางไว้บนโต๊ะหินอ่อน จู่ๆ บรรยากาศรอบข้างก็เงียบกริบลงอย่างกะทันหัน เหล่าทหารที่กำลังจะแยกย้ายต่างพากันหยุดชะงัก สายตาจับจ้องไปที่ทางเข้าลานฝึกเป็นตาเดียว

หยางเฟยขมวดคิ้ว หันไปมองตามสายตาลูกน้อง และนั่น... ทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดกึก

สตรีร่างระหงในชุดสีกลีบบัวอ่อนหวานกำลังเดินเยื้องย่างเข้ามาในสนามฝึกที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อไคลและผู้ชายดิบเถื่อน แสงแดดยามเช้าส่องกระทบผิวขาวจัดของนางจนดูเหมือนจะเรืองแสงได้ เส้นผมสีดำขลับที่เกล้าขึ้นหลวมๆ ปล่อยปอยผมลงมาเคลียแก้มนวลเนียน พลิ้วไหวไปตามแรงลม

ที่สำคัญ... นางเดินมาด้วยท่วงท่าที่แปลกประหลาด ไม่ได้เดินก้มหน้าเขินอายเหมือนสตรีในห้องหอ ไม่ได้เดินกระแทกกระทั้นเหมือนนางมารร้ายที่เขาคุ้นเคย แต่เดิน... นวยนาด

สะโพกกลมกลึงภายใต้กระโปรงผ้าไหมส่ายไหวเล็กน้อยในจังหวะที่ชวนมอง อกอวบอิ่มกระเพื่อมเบาๆ ตามจังหวะการก้าวเดิน ทุกย่างก้าวดูมั่นใจและดึงดูดสายตาจนทหารหนุ่มกลัดมันทั้งหลายต้องกลืนน้ำลายลงคอ

‘ไป๋ลี่หลิน’

“นางมาทำบ้าอะไรที่นี่?” หยางเฟยพึมพำกับตัวเองด้วยความหงุดหงิด เขาจำได้แม่นว่าสั่งห้ามนางเข้ามาวุ่นวายในเขตพื้นที่ส่วนตัวของเขาเด็ดขาด

ทหารยามหน้าประตูทำท่าจะเข้ามาขวาง แต่แพรวาเพียงแค่ปรายตามองพร้อมรอยยิ้มเย็นๆ ที่มุมปาก ทหารพวกนั้นก็พากันถอยกรูด (คงเพราะจำกิตติศัพท์ความร้ายกาจของนางได้)

แพรวาเดินตรงดิ่งมาหาเขา ไม่สนใจสายตาแทะโลมของทหารคนอื่น (หรือจริงๆ แล้วนางอาจจะชอบ?) ในมือของสาวใช้ด้านหลังถือถาดใส่อาหารส่งกลิ่นหอมฉุย

“ท่านพี่...”

เสียงหวานใสเอ่ยเรียกเมื่อนางมายืนอยู่ตรงหน้าเขาในระยะประชิด หยางเฟยมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า คิ้วเข้มขมวดมุ่น วันนี้นางดู... แปลกไปจริงๆ ไม่มีหน้าขาววอก ไม่มีแก้มแดงเถือก ไม่มีเครื่องประดับรุงรังเหมือนตู้เคลื่อนที่ นางดู... สบายตา และ... สวยจนน่าตกใจ

“เจ้าเข้ามาในนี้ทำไม?” หยางเฟยถามเสียงแข็ง พยายามไม่มองรอยแยกของเสื้อที่เผยเนินเนื้อขาวๆ นั่น “ข้าเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าที่นี่ไม่ใช่ที่เดินเล่นของสตรี”

แพรวาไม่ตอบคำถาม แต่กลับใช้ดวงตากลมโตสุกใสไล่มองเรือนร่างท่อนบนของเขาอย่างเปิดเผย สายตาของนางลากไล้ตั้งแต่ไหปลาร้า แผงอก ไหล่กว้าง ลงไปถึงกล้ามหน้าท้องที่เป็นลอนสวย และต่ำลงไป... ต่ำลงไปจนถึงขอบกางเกงที่เกาะหมิ่นเหม่

หยางเฟยรู้สึกร้อนวูบวาบเหมือนถูกไฟลน เขาเคยถูกสตรีลอบมองมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีใครกล้ามองด้วยสายตา ‘หิวโหย’ และ ‘จาบจ้วง’ ขนาดนี้มาก่อน ราวกับนางกำลังใช้สายตาเปลื้องผ้าเขาทั้งที่เขาถอดเสื้ออยู่แล้ว!

“มองอะไรของเจ้า!” เขารีบคว้าเสื้อคลุมมาตั้งท่าจะสวมปิดบังร่างกาย

“เดี๋ยวก่อนสิเจ้าคะ...”