บทที่ 1: สลัดคราบมารร้าย กลายเป็นนางจิ้งจอกพันหน้า - 2

เสี่ยวปิงเบิกตากว้าง เงยหน้ามองนายหญิงด้วยความงุนงง ปกติหากนางร้องไห้เสียงดังเช่นนี้ ฮูหยินจะต้องตบตีหรือขว้างปาข้าวของใส่แล้ว แต่นี่... ฮูหยินกลับมาพยุงนาง?

“ฮูหยิน... ท่าน... ท่านไม่เป็นไรนะเจ้าคะ? เจ็บคอมากหรือไม่? ให้บ่าวไปตามท่านหมอ...”

“ไม่เป็นไร แค่ระบม” แพรวายกมือลูบคอตัวเองเบาๆ “เลิกร้องไห้ แล้วไปเตรียมน้ำอุ่นให้ข้าที ข้าอยากอาบน้ำ... ขัดสีฉวีวรรณเสียหน่อย ร่างกายนี้อุดอู้มาหลายวัน เหนียวตัวจะแย่”

“อะ... อาบน้ำ?” เสี่ยวปิงทำหน้าเหมือนเห็นผี “แต่... แต่นี่มันยามไฮ่ (ประมาณ 21.00-23.00 น.) แล้วนะเจ้าคะ อากาศเย็นมาก...”

“ไปเตรียมมา” แพรวาสั่งเสียงเรียบแต่เด็ดขาด แฝงอำนาจที่ทำให้คนฟังไม่กล้าขัด “แล้วก็ไปหาอะไรมาให้ข้ากินด้วย เอาแบบที่กินง่ายๆ ข้าหิวจนจะกินช้างได้ทั้งตัวแล้ว”

เสี่ยวปิงรีบรับคำ “จะ... เจ้าค่ะ! บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้” นางลนลานวิ่งออกไป ทิ้งให้แพรวาอยู่ลำพังอีกครั้ง

หญิงสาวเดินไปหยุดที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งไม้จันทน์หอม เอื้อมมือไปหยิบกระจกทองเหลืองบานใหญ่ขึ้นมาส่องดูใบหน้าชัดๆ

ภาพที่สะท้อนกลับมาทำให้แพรวาต้องนิ่วหน้า

“โอ้โห... แต่งหน้าอะไรของหล่อนเนี่ย ยายไป๋ลี่หลิน”

ใบหน้ารูปไข่ที่ควรจะงดงาม กลับถูกพอกด้วยแป้งขาววอกจนหนาเตอะ แก้มทาสีแดงจัดเป็นวงกลมเหมือนตูดลิง คิ้วเขียนโก่งและดำปื้ดจนดูดุร้าย ปากทาสีแดงสดเกินขอบปาก

“นี่มันเมคอัพสไตล์ ‘งิ้วหลงโรง’ ชัดๆ มิน่าผัวถึงไม่มองหน้า” แพรวาส่ายหัว หยิบผ้าชุบน้ำในอ่างล้างหน้ามาเช็ดเครื่องสำอางออกอย่างรุนแรง

เมื่อคราบแป้งและสีชาดหลุดออกไป ผิวหน้าที่แท้จริงก็ปรากฏ... ผิวขาวอมชมพูเนียนละเอียด ดวงตากลมโตหางตาชี้ขึ้นเล็กน้อยดูโฉบเฉี่ยว จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากสีกุหลาบระเรื่อ

“ค่อยยังชั่ว...” เธอยิ้มให้กระจก ลองโพสท่าเอียงคอ จิกตา และกัดริมฝีปากเบาๆ “หน้าสดก็รอด หุ่นก็แซ่บ ขาดแค่... อินเนอร์”

แพรวาลุกขึ้นเดินสำรวจตู้เสื้อผ้า เปิดออกดูก็พบแต่ชุดสีฉูดฉาด สีแดงเพลิง สีม่วงเข้ม สีเขียวมรกต ลวดลายปักอลังการดาวล้านดวง ซึ่งดูแล้ว ‘เยอะ’ เกินไปสำหรับใส่อยู่บ้านยั่วสามี

“รสนิยมแย่มาก...” เธอรื้อค้นไปเรื่อยๆ จนเจอชุดผ้าไหมสีขาวมุกเนื้อบางเบา และชุดคลุมตัวนอกสีพีชอ่อนๆ ที่ดูเรียบง่ายแต่เนื้อผ้าทิ้งตัวสวย

“ชุดนี้แหละ”

...

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม (1 ชั่วโมง)

ห้องอาบน้ำส่วนตัวของเรือนฮูหยิน อบอวลไปด้วยไอน้ำและกลิ่นหอมของกลีบกุหลาบแห้งที่เสี่ยวปิงโรยไว้ตามคำสั่ง

แพรวานอนแช่อยู่ในถังไม้ขนาดใหญ่ ปล่อยให้น้ำอุ่นโอบอุ้มร่างกายที่ปวดเมื่อย มือเรียววักน้ำขึ้นลูบไล้ไปตามลำคอระหง ไหล่ลาด และเนินอกอวบอิ่ม ผิวพรรณของร่างนี้ดีมากจริงๆ สัมผัสแล้วลื่นมือไปหมด

สมองของเธอเริ่มวางแผนการรบขั้นต่อไป

‘เป้าหมายคือ หยางเฟย... ผู้ชายประเภทเสือยิ้มยาก เคร่งกฎระเบียบ’ ‘จุดอ่อน... น่าจะเป็นความขี้รำคาญ และแพ้มารยาหญิง (แบบเนียนๆ) ’ ‘อาวุธที่มี... ร่างกายนี้ และเทคนิคการปรนนิบัติระดับ Pro’

เสี่ยวปิงนั่งคุกเข่าอยู่ข้างถัง คอยเติมน้ำอุ่นและขัดหลังให้อย่างเก้ๆ กังๆ “ฮูหยินเจ้าคะ... ผิวท่านนุ่มเหลือเกิน” สาวใช้เอ่ยชมด้วยความจริงใจ “แต่... รอยที่คอ...”

“ช่างมันเถอะเสี่ยวปิง มันเป็นเครื่องเตือนใจ” แพรวาตอบสบายๆ “เตือนว่าข้าเคยโง่แค่ไหนที่ทำร้ายตัวเองเพื่อผู้ชายที่ไม่สนใจ”

“ฮูหยิน...” เสี่ยวปิงน้ำตาคลออีกแล้ว

“หยุดดราม่า” แพรวาดักคอ “ฟังนะเสี่ยวปิง ตั้งแต่วันนี้ไป ข้าจะเป็นคนใหม่ ข้าจะไม่วิ่งไล่ตามท่านแม่ทัพเหมือนคนบ้าอีกแล้ว”

“จะ... จริงหรือเจ้าคะ!” เสี่ยวปิงตาเป็นประกาย “ท่านตัดใจจากท่านแม่ทัพแล้ว?”

แพรวายกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์

“ใครบอกว่าข้าจะตัดใจ?”

เธอยกขาเรียวงามขึ้นพาดขอบถังไม้ หยดน้ำเกาะพราวบนผิวขาวเนียนราวกับไข่มุก “ข้าแค่จะเปลี่ยนวิธี... จากที่เคย ‘วิ่งไล่จับ’ ข้าจะเปลี่ยนมาเป็น ‘วางกับดัก’ ให้เขาเดินมาตกหลุมเองต่างหาก”

เสี่ยวปิงทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก “กับดัก? กับดักอะไรเจ้าคะ?”

แพรวาหัวเราะเสียงใส กวักน้ำขึ้นมาล้างหน้า “กับดักที่เรียกว่า... ความอยากรู้อยากเห็น และ ราคะ ยังไงล่ะ”

“เสี่ยวปิง พรุ่งนี้เช้าเจ้าไปสืบมาว่าปกติท่านแม่ทัพรับมื้อเช้าที่ไหน และตอนสายเขาอยู่ที่ใด”

“ปกติท่านแม่ทัพรับมื้อเช้าที่เรือนใหญ่เจ้าค่ะ แล้วก็จะไปฝึกทหารที่ลานฝึกซ้อมด้านหลังจวน ไม่ค่อยออกไปไหนหากไม่มีราชการด่วน”

“ดี...” แพรวาลุกขึ้นจากน้ำ ร่างกายเปลือยเปล่าต้องแสงเทียนดูงดงามราวกับเทพธิดาจำแลง เธอหยิบผ้าเช็ดตัวมาซับน้ำอย่างแผ่วเบา

“พรุ่งนี้เช้า เตรียมชุดสีขาวมุกที่ข้าเลือกไว้ แล้วก็... เตรียมน้ำแกงบำรุงกำลังสูตรพิเศษ เดี๋ยวข้าจะลงมือทำเอง”

“ฮูหยินจะทำกับข้าวหรือเจ้าคะ!?” เสี่ยวปิงร้องเสียงหลง ปกติแค่จับตะเกียบนายหญิงยังบ่นว่าหนัก

“ใช่... ข้าจะทำ” แพรวายิ้มกริ่ม นึกถึงสูตรอาหารบำรุงสมรรถภาพท่านชายที่เธอเคยศึกษาไว้ (เผื่อเอาใจลูกค้า) “อยากจะจับเสือ ก็ต้องรู้จักเอาเหยื่อไปล่อ... และเหยื่อของข้าในวันพรุ่งนี้ รับรองว่าท่านแม่ทัพจะต้อง ‘กลืน’ ไม่ลง... แต่ก็ ‘คาย’ ไม่ออก!”

คืนนี้ปล่อยให้เขานอนฝันร้ายไปก่อน... แต่พรุ่งนี้เช้า... แม่ทัพหยางเฟย จะได้เจอกับ ‘นางร้ายสายบด’ ของจริง!