บทนำ ปรมาจารย์เต๋าร่วงหล่น - 3

เพล้ง!

เสียงแตกร้าวแผ่วเบา ทว่ากลับดังกึกก้องในโสตประสาทดังขึ้นจากเอวของเขา มู่เฉินก้มลงมองด้วยดวงตาที่เบิกกว้างจนแทบจะฉีกขาด หยกพกสีขาวบริสุทธิ์ซึ่งสลักอักษรคำว่าซีเอาไว้ หยกคู่ชีวิตที่ผูกพันธะวิญญาณระหว่างเขากับหลินซี บัดนี้ได้ปรากฏรอยร้าวลึก และแตกสลายออกเป็นสองซีก ร่วงหล่นลงบนกองหิมะอย่างไร้เยื่อใย

"ซีเอ๋อร์..."

น้ำเสียงของมู่เฉินสั่นพร่า หัวใจหล่นวูบลงสู่หุบเหวลึก รังสีอำมหิตระเบิดออกจากร่างอย่างไม่อาจควบคุม พลังปราณที่บ้าคลั่งพวยพุ่งทะลุชั้นฟ้า หิมะในรัศมีสิบลี้ละลายกลายเป็นไอในพริบตา ท้องฟ้าเหนือด่านมารแปรปรวนอย่างหนัก เมฆดำก่อตัวฟ้าผ่าคำรามกึกก้อง ตอบรับโทสะของผู้บรรลุเต๋าขั้นสูงสุดที่กำลังจะเสียสติ

"หลีกไปให้พ้น!!!"

มู่เฉินคำรามลั่น สลัดคราบปรมาจารย์ผู้เยือกเย็นทิ้งไปจนหมดสิ้น เขากัดนิ้วตัวเองจนเลือดไหลริน ใช้นิ้วแทนพู่กัน วาดอักขระสีเลือดกลางอากาศอย่างบ้าคลั่ง

ค่ายกลมิติโลหิตคลุ้มคลั่ง นี่คือวิชาต้องห้ามขั้นสูงสุดซึ่งผลาญอายุขัยและแก่นเลือดของตนเองเพื่อเปิดประตูมิติ!

ทันทีที่ค่ายกลทำงาน ร่างของเขาพุ่งทะยานฝ่ามิติอันบ้าคลั่ง ท่ามกลางกระแสพายุห้วงมิติที่เชี่ยวกราก ลมปราณมิติแหลมคมดุจใบมีดกรีดบากเนื้อตัวของเขาจนเกิดแผลเหวอะหวะ เลือดสีสดไหลซึมชโลมอาภรณ์สีดำ ทว่ามู่เฉินกลับไม่สนความเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย ดวงตาของเขาแดงก่ำ หัวใจมีเพียงสิ่งเดียว... ต้องกลับไปหานาง! ต้องกลับไปให้ทัน!

ณ ยอดเขาหมอกเร้นลับ อากาศถูกฉีกขาดเป็นรอยแยกสีดำสนิท เมื่อค่ายกลมิติสีเลือดเปิดออก ร่างของมู่เฉินก็ก้าวพรวดออกมาอย่างร้อนรน ทว่าสิ่งที่รอรับเขาอยู่กลับไม่ใช่รอยยิ้มสว่างไสวของสตรีที่เขารักสุดหัวใจ ไม่ใช่เสียงหวานใสที่คอยเรียกขานนามของเขา

แต่เป็นความเงียบสงัดที่ชวนให้ใจสลาย และกลิ่นคาวเลือดที่แสนคุ้นเคย... คุ้นเคยจนทำให้เขาแทบหยุดหายใจ

ลานหินที่เคยงดงามพังทลายกลายเป็นหลุมลึก ร่องรอยของค่ายกลมารยังคงหลงเหลือจางๆ มู่เฉินก้าวเดินโอนเอนโซเซไปข้างหน้า ขาที่เคยมั่นคงราวกับขุนเขากลับอ่อนแรงลงอย่างน่าประหลาดเมื่อดวงตาปะทะเข้ากับสิ่งของที่ตกอยู่บนพื้น

กระบี่ไม้ท้อที่หักเป็นสองท่อน และกองเลือดสีคล้ำที่อาบชโลมลานหิน ซึ่งยังคงส่งกลิ่นอายปราณวิญญาณอันเป็นเอกลักษณ์ของหลินซี

"ซีเอ๋อร์... หลินซี! เจ้าอยู่ที่ใด! ออกมาหาข้า!"

มู่เฉินตะโกนเรียกเสียงแหบพร่า เขาทรุดตัวลงคุกเข่าบนกองเลือดอย่างหมดสภาพ มือที่เคยถือกระบี่สังหารมารโดยไม่กะพริบตา บัดนี้สั่นเทาอย่างรุนแรงขณะเอื้อมไปแตะกระบี่ไม้ท้อที่หักสะบั้น เขาพยายามใช้สัมผัสวิญญาณกวาดหาร่องรอยของนาง

ทว่า... ไม่มีความรู้สึกใดๆ ตอบกลับมา ไม่มีร่องรอยของวิญญาณนางหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ราวกับนางถูกลบหายไปจากกฎเกณฑ์ของฟ้าดินตลอดกาล

"ไม่... ไม่จริง..."

หยดน้ำใสๆ ทะลักออกจากหางตา น้ำตาของบุรุษผู้ไม่เคยหลั่งน้ำตาให้สิ่งใด ไม่เคยพ่ายแพ้ต่อศัตรูหน้าไหน บัดนี้ร่วงหล่นกระทบพื้นหิน ผสมผสานเข้ากับหยาดเลือดของสตรีที่รัก

มู่เฉินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีเลือด ดวงตาที่เคยนิ่งสงบดั่งสระน้ำลึก บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับมารร้ายที่หลุดจากขุมนรกโลกันตร์ ความโศกเศร้าสุดแสนแปรเปลี่ยนเป็นความเคียดแค้นชิงชังที่ลุกโชน รังสีฆ่าฟันพวยพุ่งขึ้นสู่สวรรค์ชั้นฟ้า ทำให้เมฆาแตกฉาน หมอกบนภูเขาสลายหายไปในพริบตา กลิ่นอายของเขาเปลี่ยนจากเทพเซียนผู้สูงส่ง กลายเป็นมารร้ายที่พร้อมจะทำลายล้างทุกสรรพสิ่ง!

"ข้าขอสาบาน..."

น้ำเสียงของมู่เฉินแหบพร่า ทว่าดุดันและเย็นเยียบจนจับขั้วหัวใจ เสียงนั้นแฝงไปด้วยพลังปราณมหาศาล สะท้อนก้องไปทั่วยุทธภพ ทำให้ผู้ฝึกตนทั้งใต้หล้าต่างหวาดผวา

"ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดิน ทลายสวรรค์ หรือดำดิ่งลงสู่ขุมนรกอเวจี ข้าก็จะตามหาวิญญาณของเจ้าให้พบ และผู้ใดก็ตามที่บังอาจทำร้ายเจ้า ข้าจะสับพวกมันเป็นหมื่นๆ ชิ้น! ข้าจะลอกหนัง เลาะกระดูก ให้วิญญาณพวกมันต้องทนทุกข์ทรมานในเพลิงเผาวิญญาณไปชั่วนิรันดร์!!!"