บทที่ 1 นางร้ายลืมตา - 2

ดวงตาดอกท้อคู่นั้นซึ่งเคยเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและโง่เขลา บัดนี้กลับดำมืดลึกล้ำราวกับสระน้ำไร้ก้น ทอประกายรังสีอำมหิตที่เข้มข้นจนแทบจะจับต้องได้ จิตสังหารที่หล่อหลอมจากการเข่นฆ่าปีศาจนับไม่ถ้วนของปรมาจารย์หลินซี พุ่งทะลวงเข้าใส่ดวงตาของสาวใช้อย่างจัง!

ตึง!

สาวใช้หรงผิงเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความรู้สึกหวาดกลัวอย่างรุนแรงพุ่งพล่านจากปลายเท้าขึ้นสู่สมอง ราวกับถูกมัจจุราชบีบคอ ขาของนางอ่อนยวบจนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ลืมสิ้นซึ่งคำสั่งของผู้เป็นนาย

"จะ... เจ้าเป็นอะไรไปหรงผิง! ลุกขึ้นมาสิ!" สตรีชุดชมพูถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่าสายตาของพี่สาวต่างมารดาที่มองมานั้น เปลี่ยนแปลงไปราวกับคนละคน มันคมกริบ เยือกเย็น และแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้แผ่นหลังของนางเย็นวาบ

หลินซีค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืน แม้เสื้อผ้าจะเปียกปอนลู่แนบเนื้อ เส้นผมยุ่งเหยิงเปรอะเปื้อนโคลน ทว่ากลิ่นอายรอบกายกลับสูงส่งและน่าเกรงขามจนกดข่มผู้คนให้น่าผวา

"จ้องหน้าข้าทำไม!" สตรีชุดชมพูแสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือ ตวาดเสียงแข็ง

"ซูเหมย! เจ้าอย่าคิดว่ารอดขึ้นมาได้แล้วจะไปฟ้องท่านพ่อได้นะ! ชื่อเสียงของเจ้ามันเน่าเฟะไปหมดแล้ว ไม่มีใครเชื่อคำพูดของนางร้ายอย่างเจ้าหรอก! รอให้เจ้าหนาวตายอยู่ที่นี่เถอะ หรงผิง! กลับ!"

สตรีชุดชมพูรีบหมุนตัวเดินหนีไปอย่างรวดเร็วราวกับหนีผี โดยมีสาวใช้ที่ลุกขึ้นลุกลนวิ่งตามไปติดๆ ทิ้งให้หลินซียืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางลมหนาว

เมื่อเงาร่างของทั้งสองลับสายตา ร่างกายที่ฝืนทนจนถึงขีดสุดของหลินซีก็ไม่อาจทรงตัวได้อีกต่อไป นางทรุดลงนั่งกับพื้นหินเย็นเฉียบ มือเรียวกุมขมับแน่นเมื่อความเจ็บปวดแปลบปลาบพุ่งจู่โจมสมอง พร้อมกับกระแสความทรงจำสายหนึ่งที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง!

มันคือความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม... ซูเหมย

ภาพเหตุการณ์มากมายไหลวนราวกับภาพสไลด์ ซูเหมย คือคุณหนูใหญ่สายตรงแห่งจวนเสนาบดีซู มารดาของนางเป็นถึงฮูหยินเอกผู้สูงศักดิ์ที่แต่งเข้าจวน ทว่ากลับอายุสั้น ด่วนจากไปตั้งแต่ซูเหมยยังแบเบาะ บิดาจึงได้ยกหลิ่วซื่ออนุภรรยาคนโปรดขึ้นมาเป็นฮูหยินเอกแทน

หลิ่วซื่อผู้นี้ ภายนอกดูใจดีมีเมตตา เลี้ยงดูซูเหมยราวกับไข่ในหิน ตามใจทุกสิ่งอย่าง ทว่าแท้จริงแล้วมันคือแผนการเลี้ยงดูให้เสียคน หลิ่วซื่อปลูกฝังให้ซูเหมยมีนิสัยเย่อหยิ่ง จองหอง เอาแต่ใจ และมักจะยุยงให้นางทำเรื่องโง่เขลาเพื่อเรียกร้องความสนใจจากบิดาอยู่เสมอ

ผลที่ตามมาคือ ซูเหมยกลายเป็นคุณหนูที่ผู้คนในเมืองหลวงต่างเอือมระอา ขนานนามนางว่าเป็นนางร้ายอันดับหนึ่ง ผู้ไร้สมอง ชอบกลั่นแกล้งน้องสาวต่างมารดาผู้แสนดีอย่างซูหว่าน

ทว่าความจริงแล้ว ซูเหมยเป็นเพียงเด็กสาวหัวอ่อนที่โหยหาความรักจากครอบครัว นางถูกแม่เลี้ยงและน้องสาวปั่นหัว ใช้เป็นเครื่องมือ และถูกจัดฉากใส่ร้ายป้ายสีครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกครั้งที่เกิดเรื่อง ซูหว่านจะบีบน้ำตาแสร้งทำเป็นผู้ถูกกระทำ ส่วนซูเหมยที่โวยวายด้วยความอัดอั้น กลับกลายเป็นมารร้ายในสายตาทุกคน แม้แต่บิดาแท้ๆ ยังรังเกียจและทอดทิ้งนางให้อยู่ในเรือนท้ายจวนอันซอมซ่อ

และเหตุการณ์ในวันนี้ ซูหว่านจงใจล่อลวงซูเหมยมาที่สระบัว หลอกว่าจะคืนปิ่นหยกของดูต่างหน้ามารดาให้ ทว่ากลับฉวยโอกาสที่ไม่มีคน ผลักซูเหมยตกน้ำ และสั่งให้สาวใช้กดหัวนางจนขาดใจตายอย่างโหดเหี้ยม เพียงเพราะซูหว่านต้องการแย่งชิง สัญญาหมั้นหมายขององค์รัชทายาทที่เคยหมั้นหมายกับซูเหมยตั้งแต่เด็ก!

"ช่างเป็นชีวิตที่บัดซบและน่าสมเพชเสียจริง..."

หลินซีแค่นยิ้มหยันให้กับชะตากรรมของเจ้าของร่างเดิม หยาดน้ำตาหยดหนึ่งซึ่งเป็นความโศกเศร้าสุดท้ายของวิญญาณซูเหมย ไหลรินลงมาอาบแก้ม

สตรีผู้อ่อนแอที่ถูกคนที่ไว้ใจที่สุดหลอกลวงจนตัวตาย ถูกแย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่างไป ชะตากรรมของซูเหมย ช่างคล้ายคลึงกับอดีตปรมาจารย์เต๋าอย่างนางเสียเหลือเกิน คล้ายคลึงจนหัวใจของหลินซีเดือดพล่านไปด้วยไฟแค้น!