ปฏิวัติภาพลักษณ์นางร้ายขี้เกียจ 1

ภายในห้องครัวเก่าซอมซ่อของบ้านตระกูลลู่ ผนังดินเหนียวเต็มไปด้วยคราบเขม่าสีดำพาดผ่านเป็นทางยาว แสงแดดรำไรยามเช้าตรู่ลอดผ่านรอยแตกของหลังคามุงจากที่ใกล้จะผุพังลงมา สะท้อนกับหยดน้ำค้างบนยอดหญ้าภายนอกหน้าต่างไม้

บรรยากาศยามเช้าในหมู่บ้านต้าเหอควรจะเงียบสงบและสดชื่น ทว่าที่ลานบ้านตระกูลลู่กลับอบอวลไปด้วยมวลอากาศแห่งความตึงเครียดและอึดอัดใจมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง

“นี่ยังไม่ตื่นอีกหรือ! สะใภ้รองบ้านเรานี่ช่างวาสนาดีเสียจริง แต่งเข้าบ้านวันแรกก็นอนกินบ้านกินเมืองเสียแล้ว! พระอาทิตย์จะแยงตาบอดอยู่แล้วยังไม่รู้จักลุกมาทำข้าวปลาอาหารปรนนิบัติพ่อแม่สามี!”

เสียงแหลมสูงปรี๊ดของหลิวเฟินสะใภ้ใหญ่ประจำบ้าน ดังก้องกังวานมาจากลานบ้าน มือที่กำลังสับหยวกกล้วยผสมรำข้าวเพื่อนำไปต้มให้หมูกินกระแทกปังๆ อย่างหงุดหงิด เธอจงใจตะโกนให้เสียงนั้นทะลุผ่านกำแพงไปถึงห้องหอของน้องสามีด้วยความอิจฉาริษยาที่อัดอั้นอยู่ในอก

เธอกับลู่เฉิงกวาน สามีของเธอต้องตื่นมาทำงานงกๆ ตั้งแต่ไก่โห่ ทั้งตักน้ำ ผ่าฟืน ให้อาหารไก่ แต่ยัยผู้หญิงแพศยาที่ใช้แผนสกปรกแกล้งตกน้ำเพื่อบังคับให้ลู่เฉิงโจวแต่งงานด้วย กลับยังมุดหัวอยู่ในผ้าห่มอุ่นๆ ในห้องหอ!

ใครบ้างในหมู่บ้านต้าเหอไม่รู้ว่ากู้อันหนิงคือยุวชนสตรีจากเมืองหลวงที่ขี้เกียจสันหลังยาวที่สุด! มือไม่พายเอาเท้าราน้ำ ทำงานแลกแต้มค่าแรงในคอมมูนได้ไม่ถึงครึ่งของเด็กสิบขวบ แถมยังหยิบโหย่งจนทำนาไม่ได้เรื่อง วันๆ เอาแต่แต่งตัวทาปากแดงร่อนไปร่อนมาให้ผู้ชายมอง

นางหลี่แม่สามีผู้มีใบหน้ากร้านแดดและเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นจากความยากลำบาก ถอนหายใจยาวเฮือกใหญ่พลางกวาดลานบ้านด้วยไม้กวาดทางมะพร้าวเก่าๆ แววตาของนางเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้มและปวดใจ

ลูกชายคนรองของนางเป็นถึงอดีตทหารลาดตระเวนที่เคยสร้างผลงานในกองทัพ ฝีมือดี ร่างกายกำยำ หน้าตาหล่อเหลาคมคายที่สุดในหมู่บ้านสิบลี้ร้อยลี้ หากไม่ใช่เพราะอาการบาดเจ็บที่ขาจนต้องปลดประจำการก่อนกำหนด เขาย่อมมีอนาคตที่ไกลกว่านี้ ชายหนุ่มที่เพียบพร้อมเช่นนี้ ควรจะได้แต่งกับลูกสาวบ้านกสิกรที่ขยันขันแข็ง รู้จักปรนนิบัติสามีและดูแลครอบครัว ไม่ใช่ผู้หญิงเอาแต่ใจที่ทำอะไรไม่เป็นแม้แต่การต้มน้ำแกงใสๆ อย่างกู้อันหนิง!

ในขณะที่ทุกคนในบ้านกำลังรอคอยการปรากฏตัวในสภาพหัวฟูขี้ตาเกรอะกรังของนางร้ายประจำหมู่บ้าน ที่เตรียมจะอาละวาดขอหย่าตามที่ชาวบ้านนินทากัน พวกนางหารู้ไม่ว่า แท้จริงแล้วกู้อันหนิงไม่ได้นอนกินบ้านกินเมืองอยู่ในห้องหออย่างที่คิด

ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน หลังจากที่กู้อันหนิงใช้มารยาหญิงออดอ้อนจนลู่เฉิงโจวชะงักงันและยอมถอยทัพ เดินหนีออกไปหาบน้ำที่ลำธารเพื่อสงบสติอารมณ์ หญิงสาวก็ไม่รอช้า รีบเก็บห่อเงินซ่อนไว้ใต้เตียงเตากัง ล้างหน้าล้างตา แล้วมุ่งหน้าเข้าสู่สมรภูมิห้องครัวที่แสนซอมซ่อทันที

‘เอาละ กู้อันหนิง ในยุค 70 ที่ขัดสนและทุกคนต้องดิ้นรนเพื่อปากท้องแบบนี้ สิ่งแรกที่จะมัดใจสามีจอมเย็นชาและลบล้างภาพลักษณ์แย่ๆ ในสายตาแม่สามีได้ ก็คือเรื่องอาหารนี่แหละ!’ หญิงสาวให้กำลังใจตัวเองในใจ

เธอเดินสำรวจวัตถุดิบที่มีอยู่น้อยนิดในครัวอย่างรวดเร็ว คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพความเป็นอยู่ของตระกูลลู่ ในโหลกระเบื้องบิ่นๆ มีเพียงแป้งข้าวโพดหยาบๆ สีเหลืองคล้ำครึ่งถุง ซึ่งคนยุคนี้รู้ดีว่ามันสากคอและกลืนลำบากแค่ไหนเวลาตักเข้าปาก ข้างกันมีไข่ไก่ใบเล็กๆ สองสามฟองที่นางหลี่แอบเก็บซ่อนไว้กะจะบำรุงลู่เฉิงโจว และผักป่าหน้าตาเหี่ยวเฉาอีกหนึ่งกำมือที่วางอยู่บนเขียงไม้

‘ขืนให้สามีกินแป้งข้าวโพดหยาบๆ ฝืดคอแบบนี้ตอนเมาค้าง มีหวังได้อาเจียนออกมาหมดแน่ๆ’

กู้อันหนิงลอบถอนหายใจ ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังกลัดกลุ้มใจอยู่นั้นเอง จู่ๆ บริเวณข้อมือซ้ายก็บังเกิดความรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา หญิงสาวก้มลงมองก่อนจะเบิกตากว้าง เมื่อพบว่ามีปานแดงรูปดอกบัวเล็กๆ ปรากฏขึ้นมาบนผิวขาวเนียน ซึ่งมันเป็นปานแบบเดียวกับที่เธอเคยมีในยุค 2024 ไม่มีผิดเพี้ยน!

ด้วยความประหลาดใจ กู้อันหนิงเผลอใช้นิ้วชี้ขวาแตะลงไปบนปานรูปดอกบัวนั้นเบาๆ

พรึ่บ!