ตื่นมาก็มีสามีหล่อล่ำอยู่ตรงหน้า 3

ตั้งแต่เกิดมาจนอายุยี่สิบแปดปีในชาติก่อน เธอตั้งหน้าตั้งตาทำงานหาเงินจนขึ้นเป็นซีอีโอหญิงแถวหน้า ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยชายตามองผู้ชายคนไหน เพราะหาคนที่ถูกใจไม่ได้ แต่ผู้ชายตรงหน้านี้ แค่เห็นหน้าก็ทำเอาปณิธานการครองโสดของเธอพังทลายลงย่อยยับ!

ในขณะที่กู้อันหนิงกำลังกรีดร้องในใจ ลู่เฉิงโจวกลับมองหญิงสาวที่ยืนนิ่งค้างอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่ทั้งเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความผิดหวัง

ชายหนุ่มยกมือขึ้นนวดขมับหนาที่มี อาการปวดหัวตึบๆ จากความเมาค้าง เมื่อคืนนี้เธออ้างว่าอยากดื่มฉลอง และจงใจกรอกเหล้าขาวดีกรีแรงใส่เขาจนเขาเมามายไม่ได้สติเพื่อหลีกเลี่ยงการเข้าหอ เขาพยายามทำความเข้าใจและให้เกียรติเธอ

เช้าตรู่วันนี้ เขาฝืนลุกขึ้นไปหาบน้ำตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพื่อหวังจะให้สร่างเมา ทว่าเมื่อเขาผลักประตูห้องกลับเข้ามา สิ่งแรกที่เห็นคือภรรยาหมาดๆ ของเขากำลังรื้อค้นใต้เตียง และกำห่อผ้าเช็ดหน้าที่บรรจุเงินบำนาญก้อนสุดท้ายของครอบครัวเอาไว้แน่น

แววตาของลู่เฉิงโจวเต็มไปด้วยความสมเพช แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่ได้เต็มใจแต่งงานกับเขา แต่การที่เธอรังเกียจเขาถึงขั้นวางยามอมเหล้า และอาศัยจังหวะที่เขาออกไปทำงาน รื้อค้นขโมยเงินเพื่อจะหนีไปประเคนให้ชู้รักตั้งแต่รุ่งสางหลังคืนเข้าหอ มันก็เกินกว่าที่ลูกผู้ชายคนหนึ่งจะรับได้

"ได้เงินไปแล้วหรือยัง" ลู่เฉิงโจวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งอารมณ์ ทว่ากลับกดดันจนน่าขนลุก

"ขโมยเงินบำนาญของฉันไป คิดว่ามันจะพอเลี้ยงดูไอ้หน้าขาวของเธอไปได้สักกี่น้ำล่ะ? ถ้าได้สิ่งที่ต้องการแล้วก็รีบไสหัวไปซะ แล้วอย่ากลับมาให้คนตระกูลลู่เห็นหน้าอีก"

คำพูดที่เย็นชาและบาดลึกนั้นไม่ได้ทำให้กู้อันหนิงสลดเลยแม้แต่น้อย สมองของเธอกำลังประมวลผลหาทางรอดอย่างหนัก ร่างกายของนางร้ายอาจจะเคยรังเกียจผู้ชายคนนี้ แต่จิตวิญญาณของกู้อันหนิงคนใหม่กำลังกรีดร้องประท้วงอย่างบ้าคลั่ง!

หนีงั้นหรือ? จะบ้าหรือไง!

สวรรค์อุตส่าห์ส่งผู้ชายที่หล่อล่ำ งานดี ดุดันกร้าวใจ แถมในอนาคตยังจะรวยล้นฟ้ามาประเคนให้ถึงเตียงขนาดนี้ ใครจะโง่ทิ้งไปหาไอ้หน้าขาวขี้ก้างหลอกลวงที่ไหนก็ไม่รู้เล่า! ดอกบัวขาวในนิยายเรื่องนั้นเตรียมตัวไสหัวไปไกลๆ ได้เลย ผู้ชายคนนี้กู้อันหนิงคนนี้ขอรับไว้ดูแลเอง!

ตุบ!

ห่อผ้าเช็ดหน้าที่บรรจุเงินในมือของกู้อันหนิง ร่วงหล่นลงบนพื้นดินอย่างแนบเนียน ก่อนที่เท้าเล็กๆ ของเธอจะรีบขยับไปเหยียบทับมันเอาไว้เพื่อซ่อนหลักฐานอย่างรวดเร็ว

ลู่เฉิงโจวขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นด้วยความประหลาดใจ ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะขยับตัว หรือเอ่ยปากไล่อีกรอบ ร่างบอบบางของภรรยาหมาดๆ ก็ทำในสิ่งที่เขาไม่คาดฝัน!

กู้อันหนิงสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับเปลี่ยนสีหน้าให้ดูอ่อนหวานและเปราะบางที่สุดในชีวิตการเป็นซีอีโอ ดวงตาหงส์ที่เคยเย่อหยิ่งและร้ายกาจ

บัดนี้ช้อนขึ้นมองชายหนุ่มด้วยแววตาหยาดเยิ้มและเว้าวอน น้ำใสๆ รื้นขึ้นมาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร ร่างบางก้าวพรวดเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะทิ้งตัวเอนซบลงบนแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามอย่างแนบเนียน!

"หนี? หนีอะไรกันคะเฉิงโจว"

น้ำเสียงหวานหยดย้อยราวกับเคลือบน้ำผึ้งเดือนห้าดังขึ้นข้างหู ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ตัวแข็งทื่อเป็นหินไปในทันที ลมหายใจของเขาชะงักงันเมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มและความอบอุ่นจากเรือนร่างเล็กที่เบียดเสียดเข้าหา

สองแขนเรียวบางของกู้อันหนิงตวัดขึ้นโอบรอบเอวสอบของเขาแน่นราวกับกาวชั้นดี ศีรษะเล็กถูไถไปมาบนหน้าอกที่ชื้นเหงื่อของเขาอย่างออดอ้อนไร้ความรังเกียจ

สองแขนเรียวบางของกู้อันหนิงตวัดขึ้นโอบรอบเอวสอบของเขาแน่นราวกับกาวชั้นดี ศีรษะเล็กถูไถไปมาบนหน้าอกที่ชื้นเหงื่อของเขาอย่างออดอ้อนไร้ความรังเกียจ

"ฉันไม่ได้จะขโมยเงินหนีไปไหนสักหน่อย ฉันตื่นมาไม่เห็นคุณก็ตกใจแทบแย่ คิดว่าคุณโกรธจนทิ้งฉันไปแล้ว แต่พอคิดได้ว่าเมื่อคืนคุณดื่มไปเยอะ เช้านี้ต้องปวดหัวแน่ๆ ฉันก็เลยรื้อหาห่อเงินของคุณใต้เตียง กะว่าจะหยิบเงินสักสองสามเหมาไปขอแลกไข่ไก่กับน้ำตาลทรายแดงจากเพื่อนบ้าน มาทำอาหารเช้าสร่างเมาให้คุณต่างหากล่ะคะ!"

หญิงสาวช้อนตาขึ้นมองเขาอีกครั้ง ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันราวกับเด็กสาวที่กำลังน้อยใจ

"เมื่อคืนฉันดีใจไปหน่อยที่ได้แต่งงานกับคุณ เลยเผลอรินเหล้าให้คุณเยอะไปนิด คุณเป็นสามีของฉันแล้วนะคะ จะให้ฉันทิ้งสามีที่หล่อและขยันแบบนี้ไปได้ยังไง ฉันไม่ยกคุณให้ใครหน้าไหนทั้งนั้นแหละค่ะ!"

ประโยคสุดท้ายกู้อันหนิงไม่ได้แค่พูดเพื่อให้เขาตายใจ ทว่าเธอประกาศกร้าวในใจอย่างหนักแน่น ลู่เฉิงโจวเบิกตากว้าง มองหญิงสาวในอ้อมกอดด้วยความตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก อาการเมาค้างปวดหัวเมื่อครู่ปลิวหายไปในพริบตา

โลกทั้งใบของอดีตนายทหารหนุ่มผู้แสนเย็นชา กำลังถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง ด้วยปลายนิ้ว การสวมกอด และคำหวานๆ ของนางร้ายจอมเอาแต่ใจคนนี้เสียแล้ว