ตอนที่ 4 .. นายแบบจำเป็น

“นายแบบของเรามาแล้วค่ะ..” บรรณาธิการสาวเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น มัสยาหันไปมองตามสายตาของปิ่นกมลก็ต้องแปลกใจ

(“เขาน่ะหรือจะมาถ่ายแบบกับเธอ!”) นางแบบสาวมองแล้วคิดอย่างไม่แน่ใจ

“น้องเมย่าคะ..นี่บอส..คุณรินณภัทรจะมาเป็นนายแบบจำเป็นคู่กับน้องเมย่าแทนคุณแอนดริวค่ะ”

“สวัสดีค่ะ..”

“สวัสดีครับ”

ทั้งคู่เอ่ยทักทายกันพอเป็นพิธี แต่ภายในใจยังคงคิดติดใจสงสัยบางอย่าง

“ทุกคนพร้อมแล้วนะครับ.. เพื่อไม่ให้เสียเวลา ระหว่างรอคุณฟิคเปลี่ยนชุดเซ็ทผม พี่จะขอเก็บภาพเดี่ยวของน้องเมย่ากันก่อน”

“ครับ | ค่ะ”

เมื่อทศวินถ่ายภาพเก็บภาพเดี่ยวของมัสยาได้ภาพจนเป็นที่น่าพอใจแล้ว เขาก็สั่งให้ทีมงานพามัสยาไปเปลี่ยนชุดเพื่อถ่ายภาพเซ็ทถัดไป รินณภัทรที่เซ็ทหน้าทำผมเรียบร้อยแล้วชายหนุ่มเดินเข้ามายืนรอข้างๆทศวินที่กำลังเช็กภาพในกล้องถ่ายรูป

“สวยมั้ยครับคุณฟิค” ทศวินเอ่ยถามรินณภัทรที่ยืนจ้องมองภาพในจอมอนิเตอร์แสดงภาพตัวอย่างในคอมพิวเตอร์อย่างไม่กะพริบตา

“ครับ..ก็ดูสวยดี(แต่โป๊มากเกินไปหน่อย)” ตอนท้ายนั้นเขาเพียงแค่คิดและตอบไปในใจ

รินณภัทรกับทศวินยืนมองภาพอยู่เพลินๆก็ได้ยินเสียงหญิงสาวเอ่ยขึ้น

“พี่บิ๊กคะ เมย่าพร้อมแล้วค่ะ..” รินณภัทรกับช่างภาพหนุ่มใหญ่ก็หันไปมองตามเสียงใสๆ ของนางแบบสาวพร้อมกัน

“น้องเมย่าสวยมาก..” ทศวินเอ่ยชมออกมาตรง ๆ

รินณภัทรยืนมองอย่างตะลึงกับภาพตรงหน้า แม้หน้าของเขาจะขรึมๆนิ่งเฉย แต่สายตากลับมองสำรวจร่างงามตรงหน้าอย่างละเอียดตั้งแต่หัวจรดเท้า ผู้หญิงคนนี้ใบหน้ามีเสน่ห์สวยเนียนเป็นธรรมชาติ หุ่นดีไร้ที่ติ แต่ละสัดส่วนโค้งเว้ารับกันอย่างลงตัว สวยทั้งตัวจริงๆ ชุดสีเงินระยิบระยับที่แนบพอดีกับเรือนร่างสมส่วนก็ยิ่งทำให้เธอดูสง่างามราวกับนางพญา รินณภัทรคิดไปก็รู้สึกว่าหัวใจของเขาเริ่มจะเต้นผิดจังหวะ?

“เริ่มถ่ายกันเลยไหมคะ” มัสยาเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงยืนนิ่งงัน

“ครับ.. เริ่มได้เลย”

รินณภัทรกับมัสยาก้าวออกไปยืนเก้อเก้ๆกังๆหน้าฉากที่เซ็ทไว้

“ฉบับพิเศษนี้คอนเซปต์คือเป็นคู่รักที่รักกัน หวานๆซึ้งๆ แนว Anniversary พี่อยากให้ทั้งคู่พยายามสื่อออกมาทางดวงตา พอจะทำได้หรือเปล่า..”

“ค่ะ..ได้ค่ะ”

“คุณฟิค?”

“ครับ..ได้”

“น้องเมย่ายืนแนบชิดลำตัวคุณฟิคแล้วเงยหน้าขึ้นมอง คุณฟิคเอามือโอบเอวน้องเมย่าแล้วก้มหน้ามองตากันนะครับ” ทศวินอธิบายให้ทั้งคู่ฟัง

มัสยาขยับตัวเข้าไปใกล้รินณภัทร ทำอย่างที่ช่างภาพบอก แต่ชายหนุ่มกลับถอยห่างอย่างอัตโนมัติ ปฏิกิริยาเหมือนหวงตัวของเขายิ่งทำให้มัสยานึกแปลกใจ

(“ยังมีผู้ชายแบบนี้อยู่อีกหรือบนโลกใบนี้..ผู้ชายที่หวงตัวยิ่งกว่าผู้หญิง”) มัสยาอมยิ้มนึกขัน ยิ่งรินณภัทรจะถอยหนีเธอก็ยิ่งขยับเข้าใกล้ถึงเนื้อถึงตัวแนบชิดเขายิ่งขึ้น จนเขายืนนิ่งทำตัวแข็งทื่อ นางแบบสาวเลื่อนมือไปจับเอวชายหนุ่มไว้แล้วเงยหน้ามองตาเขา ปฏิกิริยาต่อต้านของเขายิ่งทำให้เธอกล้าที่จะท้าทาย

(“ผู้หญิงอะไรกล้าก๋ากั่นซะเหลือเกิน!”) รินณภัทรคิดพร้อมกับขมวดคิ้วทำหน้าดุขรึมใส่อีกฝ่าย

“คุณฟิค..คุณฟิค!”

“ครับ..พี่บิ๊ก..อะไรนะครับ”

“โอบเอวน้องเมย่าแล้วมองตากันซึ้งๆนะครับ”

“อ๋อ..ครับ..” รินณภัทรเอ่ยรับคำแล้วเอื้อมมือไปโอบเอวบางและมองคางเรียวไล่ขึ้นมายังริมฝีปากอิ่มสีชมพูจมูกรั้นจนมาถึงดวงตาที่เป็นประกายระยิบระยับสดใส

“พร้อมนะครับ..มองตาและพยายามนึกถึงคนที่เรารัก แสดงให้เห็นถึงความสุขความอบอุ่นอ่อนโยนรักใคร่”

เมื่อทศวินเริ่มกดชัตเตอร์เก็บภาพ มัสยาสังเกตเห็นชายหนุ่มตรงหน้ายังคงทำหน้าขรึมคิ้วขมวด เธอจึงอมยิ้มยักคิ้วส่งสัญญาณให้เขาเพื่อเป็นการเตือน รินณภัทรเมื่อคิดได้ว่ากำลังทำงานอยู่ก็พยายามลืมสิ่งที่ครุ่นคิดแล้วค่อยๆอมยิ้มออกมา ใบหน้าที่ขรึมๆก็ดูมีเสน่ห์น่าหลงใหลน่าค้นหามากยิ่งขึ้นทันที

(“ทำไมผู้ชายคนนี้ยิ้มแล้วทำให้ใจของเธอเต้นแรงแบบนี้นะ..”) มัสยาคิดอย่างใจสั่นเต้นแรงผิดปกติ ต่างคนก็ต่างมองตาของอีกฝ่ายอย่างอยากรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดสบตาประสานกัน

“โอเค! ถ่ายเซ็ทต่อไป..” เมื่อได้ยินเสียงช่างภาพเรียกสติเขากลับมา รินณภัทรก็เลื่อนมือออกและหลบตาจากสายตาเป็นประกายที่มีเสน่ห์เหมือนมีมนต์สะกดอยู่ตรงหน้าทันที

“เซ็ทต่อไป..พี่อยากได้รอยจูบแบบรอยริมฝีปากของน้องเมย่าจริงๆ ได้มั้ยครับ”

“คะ!” มัสยาตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน แม้ว่าเธอจะเติบโตมาในสังคมฝรั่ง เธอก็ไม่เคยจูบผู้ชายมาก่อน แต่คนที่ตกใจยิ่งกว่าเธอก็คงจะเป็นรินณภัทรนายแบบจำเป็นของงานนี้

“ไม่ต้องก็ได้นะครับพี่บิ๊ก ผมคิดว่า..ให้ช่างแต่งหน้าแต่งเอาก็น่าจะได้”

“เหรอครับ แต่ผมอยากได้ภาพแบบสมจริง” ทั้งสองโต้ตอบข้อเสนอกันไปมา มัสยาที่ยืนนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งเธอก็เอ่ยออกมา

“เอ่อ..ฉันไม่มีปัญหาค่ะ ฉันทำได้” มัสยาตัดสินใจบอกออกมาเพราะอยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะมีปฏิกิริยายังไง รู้สึกอยากจะแกล้งชายหนุ่ม ซึ่งก็ได้ผล รินณภัทรหันมามองหน้าเธอทำตาดุอย่างเคร่งขรึมขุ่นเคืองในทันที

“ดีเลย น้องเมย่าไม่มีปัญหา คุณฟิคโอเคนะครับ..”

“เอ่อ..ครับ พี่บิ๊ก”

ทศวินจัดแจงให้รินณภัทรนั่งลงบนเก้าอี้และกำกับให้มัสยาที่ทาริมฝีปากด้วยลิปสติกสีแดงสด ยื่นหน้าไปกดริมฝีปากจูบให้เกิดรอยลิปสติกในตำแหน่งที่เขาต้องการ รินณภัทรนั่งนิ่งกลั้นหายใจตัวแข็งทื่อ มัสยาก็ยิ่งรู้สึกอยากจะแกล้งเข้าใกล้แกล้งยั่วเขาเล่น เธอกดริมฝีปากจูบแก้มทั้งสองของเขาอย่างหนักหน่วงตามที่พี่บิ๊กช่างภาพสั่ง แล้วประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากของเขา กิริยาท่าทางที่มัสยาทำ รินณภัทรรู้สึกว่ามันดูวาบหวิวยั่วยวนซะเหลือเกิน ชุดที่เธอใส่ก็คว้านคอลึกเห็นไปถึงไหนต่อไหน..เขาไม่ได้ตั้งใจอยากจะมอง แต่เธอโน้มตัวลงมาตรงหน้าอยู่ในระดับสายตาของเขาพอดีจึงไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

“พี่ขออีกที่เดียว..”

“ตรงไหนคะพี่บิ๊ก..”

“ริมฝีปาก!”

“อะไรนะ!” ทั้งคู่เอ่ยออกมาพร้อมกันอย่างตกใจ

“แค่กดริมฝีปากให้เห็นรอยลิปสติกที่มุมปากน่ะครับ”

“อ๋อ..ค่ะ” มัสยาพึมพำออกมาอย่างโล่งใจ เพราะที่เธอทำอยู่นี่ก็เปลืองเนื้อเปลืองตัวมากที่สุดเท่าที่เคยถ่ายแบบมาแล้ว

“ผมว่าพอแค่นี้ก็ได้นะ..”

“ไม่เป็นไรค่ะ งานก็คืองาน”

มัสยาทำเป็นเก่งกล้า เธอกลั้นหายใจยื่นหน้าไปกดริมฝีปากจุมพิตที่มุมปากของรินณภัทรแต่กลับเป็นฝ่ายตื่นเต้นใจเต้นรัวซะเอง?

(“ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ ก็ฉันไม่เคยหวั่นไหวกับใคร นายแบบที่ว่าหล่อที่สุดในประเทศฉันก็ยังรู้สึกเฉยๆ แต่กับผู้ชายคนนี้..ทำไมเขาทำให้ใจฉันเต้นผิดปกติ”) มัสยาถอนริมฝีปากออกแล้วครุ่นคิด รินณภัทรก็ใจเต้นผิดจังหวะไม่ต่างกัน แต่เขาบอกตัวเองว่าที่เขารู้สึกอย่างนั้นเป็นเพราะว่าเขาไม่ชอบผู้หญิงที่ทำงานแบบนี้..

ขณะถ่ายแบบเซ็ทสุดท้าย ทศวินสั่งให้ทั้งคู่จ้องตากันในระยะประชิด ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงแค่เล็กน้อยไม่ถึงเซ็นติเมตร มัสยาจ้องมองดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นที่มีเสน่ห์ มองแล้วก็ใจสั่น ใบหน้าเขาหล่อเหลาขาวตี๋สะอาดสะอ้าน บุคลิกสุขุม นิ่งขรึม อย่างน่าค้นหา

(“หรือว่าเขาจะไม่ใช่ผู้ชาย..ไม่ใช่สิ! ไม่มีกลิ่นเก้งกวางเลย ต้องแมนเป็นผู้ชายแท้100% แต่ทำไมถึงพยายามหลบตาทำเหมือนรังเกียจไม่อยากแตะผู้หญิงแบบนี้นะ..”) มัสยาคิดอย่างรู้สึกสงสัยข้องใจ

ขณะที่มัสยากำลังคิดเพลินๆ ทศวินก็เข้ามาแตะไหล่ทั้งคู่ จนมัสยาสะดุ้ง จมูกรั้นของเธอไปสัมผัสเข้ากับริมฝีปากหนาของรินณภัทร เขาก็ชะงักไปเช่นกัน

“อุ๊ย!” มัสยาผละหน้าออกห่าง ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อขึ้นโดยอัตโนมัติ

“ยืนสบายๆ อย่าเกร็ง หน้าชิดกันอีกนิด จมูกแตะกันเบาๆก็จะดีมาก..” ทศวินบอกไปพร้อมกับจัดท่าทางจับมือรินณภัทรขึ้นมาโอบเอวมัสยา ทั้งคู่ก็ออกอาการประหม่าอย่างที่ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้กันมาก่อน

ยิ่งรินณภัทรอยากหนี อยากอยู่ให้ห่างๆ แต่เหมือนมีบางสิ่งบางอย่างดึงดูดให้ทั้งคู่ต้องใกล้ชิดแนบสนิทกัน

(“เฮ้อ! กว่าการถ่ายแบบจะจบจะเสร็จสิ้นลง”)? รินณภัทรถอนหายใจออกมา เขาต้องระงับอารมณ์ความร้อนรุ่มที่นางแบบสาวคอยปลุกปั่นเขาให้ปั่นป่วนตลอดการถ่ายแบบ

เมื่อการถ่ายแบบจบลงด้วยดี มัสยาเอ่ยกล่าวลาทุกคนด้วยความอ่อนโยนเป็นกันเอง รินณภัทรยืนนิ่งขรึมมองพิจารณาการกระทำของเธออย่างครุ่นคิด

(“นี่คงจะเป็นหน้ากากอีกหนึ่งการแสดงของเธอสินะ!”)

จนกระทั่งทุกคนแยกย้ายกันกลับ ชายหนุ่มจึงเดินกลับไปยังห้องทำงานของตัวเอง..