บทที่ 3 เจอกัน

09.00 น.

             แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามายังห้องนอนสีขาวสะอาดตา บ่งบอกให้รู้ว่าเช้าแล้ว แต่ร่างบางยังคงเคลิ้มหลับอยู่บนที่นอนนุ่มอย่างสบายใจ

             ตื้ดดด...ตื้ดดดด...

             เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูดังเป็นสิบๆสาย ร่างบางยังคงไร้ปฏิกิริยาตอบสนองใดๆทั้งสิ้น เสียงมันดังขึ้นเป็นระยะๆ จนคนที่นอนอยู่รู้สึกรำคาญและทนไม่ไหว ต้องควานหาโทรศัพท์อยู่บนหัวเตียงทั้งๆ ที่ตายังหลับอยู่

             "โอ้ยนี่! โทรมาทำอะไรแต่เช้าห๊ะ! คนจะหลับจะนอน"เสียงบ่นงัวเงียผ่านปลายสาย ทำให้คนฟังรู้เลยว่ายังไม่ตื่นแน่นอน นี่มันจะปาไปสิบโมงแล้ว เป็นคนนัดเราแท้ๆ แต่ดันสายเอง ไอรดาคิดในใจ

             "เช้าบ้าอะไรของแก นี่มันจะสิบโมงแล้วจะไปมั้ยห๊ะห้างเนี่ย"

             ไอรดาสวนกลับคืนบ้าง ทำให้คนที่กำลังงัวเงียอยู่ กระเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนทันที เออใช่ เธอเป็นคนนัดไอรดาตอนสิบโมง ว่าจะไปดูร้านห้องเสื้อที่ห้าง

             "แฮร่ๆ~โทษทีฉันนอนเพลินไปหน่อย ขอเวลาสามสิบนาที เดี๋ยวเจอกันที่ร้าน"พูดจบร่างบางไม่รีรอฟังเสียงไอรดาบ่นต่อ รีบก้าวขาลงจากเตียงแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว เพื่อจัดการธุระส่วนตัวให้เสร็จ

             โรสรินทร์เดินลงบันไดด้วยท่าทางรีบเร่ง วันนี้เธอใส่ชุดเดรสสีน้ำเงินรัดรูปช่างขับกับสีผิวขาวนวลของเธอ อีกทั้งรูปร่างสมส่วน จมูกโด่งเชิดรั้นบ่งบอกนิสัยเด่นชัดว่าเป็นคนไม่ยอมใคร ไหนจะใบหน้ารูปไข่ถูกแต่งแต้มด้วยลุคหวานอมเปรี้ยวตามสไตล์ของเธอ

             "ทำไมดูเร่งรีบขนาดนั้นลูก?"

             "หนูนัดกับยัยดาที่ห้างค่ะคุณแม่ ไปก่อนนะคะสายมากแล้ว"เธอเดินเข้าไปจุ้บแก้มคุณหญิงทิพย์ประภาที่นั่งอยู่โซฟา แล้วก็รีบมุ่งตรงไปหารถให้เร็วที่สุด ป่านนี้ไอรดาคงรอนานแน่ๆ

             ณ ห้างสรรพสินค้า

             "ไงย่ะ สามสิบนาทีของแก"มาถึงยังไม่ทันได้หายใจหายคอ ก็เจอไอรดาทำหน้ายุ่งยืนบ่นเป็นชุดๆจนหูชา

             "แหม~รถติดมากเลยแก โกรธบ่อยๆระวังหน้าแก่นะ ป่ะๆเข้าไปในร้านกันดีกว่า"โรสรินทร์รีบตัดบทสนทนาอย่างรวดเร็ว เพราะขี้เกียจฟังไอรดาบ่น

             เมื่อทั้งคู่เข้ามาในร้านห้องเสื้อก็มองดูด้วยความชื่นชม ในที่สุดความฝันก็เป็นจริงสักที บรรยากาศภายในร้าน ถูกตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิลสีเทาปนขาวช่างเรียบหรูเหลือเกิน นี่ขนาดยังไม่เปิดร้านเป็นทางการเลยนะเนี่ย มีลูกค้าเต็มร้านไปหมด

             "คุณโรส คุณดา สวัสดีค่ะ"เสียงผู้จัดการสาวเอ่ยทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

             "สวัสดีค่ะพี่ปริม สินค้าของพวกเรากระแสตอบรับดีมั้ย"

             "ดีมากๆเลยค่ะ เสื้อผ้าที่คุณโรสกับคุณดาออกแบบมา ลูกค้าหลายท่านชอบมากๆ"ปริมรดาได้ทีเอ่ยชมเจ้านายสาวสวยด้วยความภูมิใจ ทั้งสองคิดออกแบบเสื้อผ้าได้ตรงตามความต้องการของผู้หญิงสมัยนี้มากๆ

             "จริงหรอคะ ถ้าอย่างนั้นอาทิตย์หน้า โรสจะจัดงานแฟชั่นโชว์เพื่อเป็นการเปิดตัวร้านของเราไปเลย แกว่าไงยัยดา?"

             "เป็นความคิดที่ดีจัดไป!"ไอรดาแทบไม่ต้องคิดรีบตอบตกลงอย่างไว เพราะว่าร้านของเธอจะได้เป็นที่รู้จักในสังคมเร็วๆ ต้องโด่งดังมากแน่ๆเลย

             "ดีมากเลยค่ะคุณโรสคุณดา เดี๋ยวพี่จะจัดการให้ยิ่งใหญ่อลังการเลย ถ้าไม่มีอะไรแล้วพี่ขอตัวไปดูลูกค้าก่อนนะคะ"

             “ค่ะ”โรสรินทร์ยิ้มตอบ

             "ไม่มีอะไรแล้วใช่มั้ยโรส งั้นฉันขอตัวไปหาพ่อก่อนนะ ตั้งแต่กลับจากลอนดอนยังไม่เจอท่านเลย"ไอรดาเมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วเลยหันมาถามเพื่อน และมีสีหน้าเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด โรสรินทร์เห็นก็อดสงสารเพื่อนไม่ได้

             "ไม่มีอะไรแล้วแหละ ฉันว่าจะไปหาคุณพ่อเหมือนกัน แล้วก็จะแวะไปหาพี่รักษ์สักหน่อย"โรสรินทร์พูดไปยิ้มไป ไอรดามองเพื่อนอย่างรู้ทัน

             "แหมๆ ไปหาพี่รักษ์หรือพี่วินกันแน่คะ"

             "ก็ทั้งสองนั่นแหละ ไปละนะ"เธอล่ะเกลียดคนรู้ทันจริงๆเชียว พูดจบร่างบางก็รีบเดินออกจากร้านทันที ไม่อยู่รอให้ไอรดาแซวไปมากกว่านี้หรอก มีหวังได้คุยกันยาว...

             โรสรินทร์มาถึงชั้นผู้บริหารเป็นที่เรียบร้อย ก่อนจะผลักประตูเข้าไป

             "คุณพ่อ~"ท่านปริชย์ที่กำลังนั่งเซ็นเอกสารอยู่ในห้องมองมาด้วยความดีใจ โรสรินทร์รีบเดินไปอ้อนบิดา

             "เป็นยังไงบ้างลูก ร้านโอเคมั้ย?"

             "กำลังจะสมบูรณ์แบบแล้วค่ะ โรสว่าอาทิตย์หน้าจะจัดแฟชั่นโชว์ คุณพ่อว่าไงคะ"

             "พ่อว่าก็ดีนะ เหมือนโปรโมทห้างไปในตัวด้วย"โรสรินทร์รู้สึกพอใจ ที่ท่านปริชย์ไม่เคยขัดขวางว่าเธอจะทำอะไรท่านตามใจทุกอย่าง

             "ขอบคุณนะคะคุณพ่อ เอ่อโรสต้องไปแล้ว อยากไปหาพี่รักษ์ใจจะขาดแล้วเนี้ย ตั้งแต่กลับมายังไม่เจอกันเลย"เมื่อเห็นว่าทุกอย่างโอเคแล้ว เธอก็จะไปหาหมอวิน เอ้ย! หมอรักษ์ใจจะขาดแล้ว

             "ไปเถอะลูกพี่เขาคงดีใจ รายนั้นจะรู้ยังเนี้ยว่าน้องสาวสุดที่รักกลับมาแล้ว"ท่านปริชย์พูดขึ้น เพราะตั้งแต่ที่โรสรินทร์ไปอยู่ลอนดอน ธนารักษ์ก็ดูซึมๆ คงคิดถึงน้องสาวมาก ก็มีกวินนี่แหละมาเล่นด้วยประจำเลยหายเหงา

             "งั้นโรสไปก่อนนะคะคุณพ่อ สวัสดีค่ะ"โรสรินทร์ลุกขึ้นมากอดบิดา แล้วเดินออกจากห้องไปด้วยความตื่นเต้น พลางคิดในใจ 'เราจะได้เจอกันแล้วนะพี่วิน'

---------------------------

ณ โรงพยาบาล

             โรสรินทร์ก้าวขาลงจากรถด้วยความตื่นเต้นและประหม่าเอาเสียมากๆ พอจะได้เจอกันจริงๆ ทำไมเธอถึงสั่นขนาดนี้นะ ร่างบางถอนหายใจยาวตลอดทางเดินจนเข้ามาในโรงพยาบาล แล้วเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ทันที

             "เอ่อ ไม่ทราบว่าห้องพักนายแพทย์ ธนารักษ์ ภักดิ์ไพศาลย์อยู่ตรงไหนคะ?"

             พยาบาลที่อยู่หน้าเคาเตอร์หันมามองโรสรินทร์อย่างเหยียดๆ แล้วคิดในใจ เอาอีกแล้วสินะ สาวๆในสต๊อกของคุณหมอที่ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้ประตูดิน ประจำโรงพยาบาลอย่างหมอรักษ์มาอีกคนแล้ว เมื่อวานยังไม่เข็ดรถไฟชนกัน ทำเอาวุ่นวายทั้งโรงพยาบาล วันนี้ก็อีกคน ยอมใจจริงๆ แต่ปกติคนที่มาถามบ่อยๆ ไม่ใช่สไตล์นี้หนิ หมอรักษ์ชอบแบบน่ารักใสๆ มีคนนี้แหละเซ็กซี่แหวกแนวสุด พยาบาลสาวมองโรสรินทร์ตั้งแต่หัวจรดเท้า นี่แต่งตัวมาโรงพยาบาลหรือมาเดินแบบกันแน่แต่งเปรี้ยวเชียว

             โรสรินทร์รู้ว่าพยาบาลคนนี้กำลังมองและนินทาเธอในใจแน่ๆ สายตานางฟ้องซะขนาดนั้น แต่เธอเลือกที่จะไม่สนใจอะไรมาก เพราะไม่อยากมีเรื่อง

             "ไม่ทราบว่าได้นัดไว้มั้ยคะ ถ้าไม่ได้นัดคงต้องขออภัย "พยาบาลพูดแบบส่งๆ เพราะคงจะเป็นสาวๆของหมอรักษ์ ปกติถ้ามาหาหมอตรวจโรคหรือปรึกษาก็จะอยู่แค่ห้องตรวจ ไม่เคยให้บุคคลภายนอกเข้าไปยุ่มย่ามวุ่นวายบนชั้นห้องพักแพทย์เด็ดขาด ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากแพทย์คนใดคนหนึ่ง

             "ไม่ได้นัดค่ะ! ดิฉัน โรสรินทร์ ภักดิ์ไพศาลย์ พอจะไปพบได้มั้ยคะคุณพยาบาล"เมื่อเห็นสายตาลังเลของพยาบาลคนนั้น เธอจึงเกิดอาการหงุดหงิด อุตส่าห์วันนี้จะไม่วีนไม่โมโหแล้วนะ

             พยาบาลคนนั้นได้ยินนามสกุลก็ถึงบางอ้อ ที่ไหนได้คนในครอบครัวนี่เอง

             "เอ่อๆ ห้องพักแพทย์อยู่ชั้นสิบแปดค่ะ"เธอเห็นสายตาของโรสรินทร์จึงตอบไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ รู้สึกว่าเหมือนจะโดนตบ เพราะในแววตานั้นเหมือนมีรังสีอำมหิตตลอดเวลา

             "แค่นี้ก็สิ้นเรื่อง ขอบใจ!"พูดจบเธอก็รีบเดินหนีไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด เพราะกลัวว่าจะอดใจตบพยาบาลคนนี้ไม่ไหว...

             ตึ่ง...ลิฟท์ถูกเปิดออกที่ชั้นสิบแปด โรสรินทร์ก้าวขาออกมาจากลิฟท์ แล้วมองดูผู้คนรอบๆ ในชั้นนี้ จากที่เธอดูแล้ว น่าจะเป็นห้องพักของหมอทุกคนในโรงพยาบาล เพราะส่วนมากมีแต่คนใส่ชุดกราวน์เดินอยู่บนชั้นนี้กับพยาบาลบางส่วน

             เธอเดินดูไปเรื่อยๆ จนไปพบกับพี่ชายของตัวเองกำลังยืนคุยกับพยาบาลสาวสวยสองคน จากท่าทางที่เธอมองธนารักษ์กับพยาบาลสาว รู้เลยไม่ใช่เรื่องงานแน่ๆ นิสัยยังเจ้าชู้เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนจริงๆ ร่างบางยืนกอดอกมองดูอยู่นานสองนาน

             ธนารักษ์เมื่อพูดคุยเสร็จก็กำลังเดินมุ่งหน้าไปยังห้องพัก แต่สายตาพลันสะดุดกับสาวสวยชุดเดรสสีน้ำเงิน ที่กำลังมองมาทางเขาด้วยสายตาเหมือนโกรธกันเป็นสิบๆชาติ

             ด้วยความสงสัยว่าเธอเป็นใครกัน ถึงกล้ามองเขาแบบนั้น จึงเดินตรงมายังที่ที่เธอยืนอยู่ ถ้าเป็นสาวๆของเขาไม่ใช่ไตล์นี้แน่ๆ ร่างแกร่งเดินมาเรื่อยๆ จนถึงตัวเธอ ตาคมเบิกขึ้นอย่างตกใจ

             "เฮ้ยโรส! ยัยโรสจริงๆด้วย กลับมาตั้งแต่เมื่อไร ทำไมไม่บอกพี่ พี่โคตรคิดถึงเราเล้ย~” เมื่อเห็นว่าเป็นน้องสาวสุดที่รัก ธนารักษ์ก็รีบพุ่งตัวเข้ามากอดโรสรินทร์อย่างเต็มแรง

             "แฮ่กๆ เบาๆหน่อยพี่รักษ์ โรสหายใจไม่ออก"โรสรินทร์ดิ้นพล่านๆเหมือนคนกำลังจะขาดอากาศหายใจก็ไม่ปาน

             ทางด้านกวิน แพรไพลินและประกิต ที่กำลังจะเลี้ยวเข้าลิฟท์เพื่อที่จะไปรับประทานอาหารเที่ยง ทั้งสามถึงกับหยุดเดินในทันที เมื่อเห็นภาพชายหญิงกอดกันกลางชั้นห้องพักแพทย์ จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากหมอรักษ์เจ้าเก่า นี้ยังไม่เข็ดจากเมื่อวานใช่มั้ย

             "เอ๊ะนั่นหมอรักษ์นี่คะ แล้วนั่นกำลังกอดกับใครอยู่ ดูท่าทางคนนี้จะสวยกว่าคนอื่นเป็นพิเศษ"แพรไพลินเป็นคนทักก่อน

             "ว้าวไอ้รักษ์~ เปลี่ยนรสนิยมตั้งแต่ตอนไหนเนี้ย คนนี้แจ่มมากบอกเลย”

             ประกิตก็พูดเสริมทัพ ทำให้กวินมองไปยังหญิงสาวที่กอดกับหมอรักษ์ด้วยความอยากรู้ มองไกลๆสวยอยู่นะ แต่แต่งตัวแรงไปหน่อย ปกติธนารักษ์ไม่ชอบแนวนี้นะ กวินคิดในใจ

             "อย่างนี้ต้องไปทำความรู้จักซะหน่อย ป่ะพวกเรา! "ประกิตพูดขึ้นด้วยความอยากรู้ แล้วทั้งสามก็เดินตรงไปยังที่ธนารักษ์กับโรสรินทร์ยืนอยู่

             "อะแฮ่ม! นี่เล่นกลางแจ้งเลยหรอครับคุณหมอรักษ์~” เมื่อไปถึงประกิตก็อดที่จะแซวเพื่อนไม่ได้

             โรสรินทร์ได้ยินเสียงแซว ร่างบางจึงหันหลังกลับมาดู จู่ๆ ร่างกายของเธอก็แข็งทื่อไปชั่วขณะ เมื่อสายตาพลันพบกับชายหนุ่มในดวงใจ หัวใจดวงน้อยสั่นระรัวจนแทบจะกระเด็นออกมาข้างนอก เธอขยี้ตาไปมา นี่คือความจริงหรือฝันกันแน่ นี่มันเทพบุตรชัดๆ แม้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน เธอยังจำเขาได้เสมอมา

             กวินรู้สึกเหมือนถูกมอง เลยมองตอบเช่นกัน ขนาดมองไกลๆว่าสวยแล้ว มองใกล้ๆสวยกว่าอีก แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกคุ้นหน้าเหมือนเคยเจอกันที่ไหน แต่คิดเท่าไรก็จำไม่ได้

             เมื่อเห็นกวินมองมาที่เธอ ร่างบางจึงผละออกจากอ้อมกอดของหมอรักษ์ แล้วมุ่งตรงไปหากวินทันที

             หมับ!

             โรสรินทร์พุ่งตัวเข้าไปกอดกวินด้วยความคิดถึง ทำให้กวินที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวอึ้งและตกใจมาก แพรไพลินก็ตกใจไม่ต่างจากกวิน ที่จู่ๆสาวสวยคนนี้ก็เปลี่ยนเป้าหมายจากหมอรักษ์มาหาแฟนเธอ

             "น้อยๆหน่อยยัยโรส พี่แกยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ มันน่าน้อยใจนัก”ธนารักษ์เห็นว่ากอดกันนานเกินไปแล้ว ต่อมหวงน้องสาวก็เริ่มทำงาน

             "ก็คนเค้าไม่ได้เจอกันนานอะ~”โรสรินทร์ตอบกลับธนารักษ์ทั้งๆที่ยังซุกอยู่บนอกกวิน

             กวินเมื่อรู้ว่าเป็นโรสรินทร์ก็ตกใจมาก นี่เธอเปลี่ยนไปขนาดนี้เชียวหรือ จากเด็กหญิงตุ้ยนุ้ยแสนซนกลายมาเป็นสาวสวยเซ็กซี่จนเขาแทบจำไม่ได้ มือแกร่งจึงค่อยๆจับใบหน้าสวยขึ้นมาดูชัดๆ เพื่อความแน่ใจ

             "ใช่โรสจริงๆด้วย กลับมาตั้งแต่เมื่อไร?”โรสรินทร์ได้ยินดังนั้นรู้ดีใจมากที่เขาจำเธอได้

             "โรสกลับมาได้สามวันแล้วค่ะ~”ร่างบางตอบไปเขินไป คนอะไรหล่อเป็นบ้าเลย ตัวก็ห๊อม หอม

             "พอๆ แล้วนี่จะพากันไปไหนก็ไป"ต่อมหวงน้องสาวเริ่มทำงานอีกครั้ง มันน่าน้อยใจนัก เห็นคนอื่นดีกว่าพี่ตัวเอง

             "แหมๆ พี่เขยครับ จะไม่ให้แนะนำตัวหน่อยหรอครับ”ประกิตเห็นธนารักษ์หวงน้องสาว เลยพูดกวนประสาทขึ้นมา

             "ใครพี่เขยแกห๊ะ!”นั่นไงได้ผล ประกิตไม่สนใจ เขายื่นมือไปทักทายโรสรินทร์อย่างหน้าตาเฉย โรสรินทร์ไม่ได้คิดอะไรมากจึงยื่นมือทักทายตอบเช่นกัน

             "พี่ชื่อกิตนะครับ หรือเรียกว่าพี่หมอกิตก็ได้ครับ”

             "ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ โรสค่ะ"โรสรินทร์ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร จู่ๆ สายตาของเธอก็มองเลยไปหาคุณหมอสาวสวยคนหนึ่งที่มาด้วยกัน เธอเห็นยืนอยู่ข้างหลังกวินตั้งนานแล้วนะ

             เมื่อกวินเห็นแววตาสงสัยของโรสรินทร์ที่มองมายังแพรไพลิน เขาจึงรีบแนะนำให้เธอรู้จักทันที

             "เอ่อนี่...แพรคือคนรักของพี่” สิ้นเสียงกวิน โรสรินทร์ถึงกับช็อกเหมือนมีมีดนับล้านมาผ่าตรงกลางใจของเธอทันที