บทที่ 4 กำเนิดนางมารร้าย

ไม่จริงเป็นไปไม่ได้! ทำไมกวินถึงทำร้ายจิตใจเธอได้ขนาดนี้ แล้วที่เธอรอมายี่สิบกว่าปีมันคืออะไร ณ ตอนนี้อารมณ์ของโรสรินทร์ไม่ต่างอะไรกับภูเขาไฟที่กำลังจะปะทุ เธอโกรธจนเลือดขึ้นหน้า มือทั้งสองข้างสั่นและกำหมัดแน่น

"นี่มันอะไรกัน! ไหนพี่วินบอกว่าจะรอและแต่งงานกับโร....อุป!..อื้ออ่อย...อะ...อี่...อัก...(ปล่อยนะพี่รักษ์) "ธนารักษ์รีบยกมือปิดปากโรสรินทร์เอาไว้อย่างรวดเร็ว เขากลัวเรื่องมันจะบานปลายไปมากกว่านี้ เห็นท่าทางของน้องสาวแล้วรู้สึกเหมือนกำลังจะเกิดสงคราม

"จะไปกินข้าวไม่ใช่หรอ รีบๆไปดิ ฉันขอคุยกับน้องสาวเป็นการส่วนตัวนะ ไม่เจอกันนานคิดถึง"พูดจบธนารักษ์ก็รีบลากโรสรินทร์เข้าไปในห้องพักทันที ท่ามกลางความงุนงงของทั้งสามคน

"แต่งงานกับใครคะวิน? แพรงงไปหมดแล้ว"แพรไพลินรู้สึกงงสับสนกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่

"ไม่มีอะไรหรอกแพร คนที่ผมจะแต่งงานด้วยคือแพรคนเดียวเท่านั้น"กวินไม่ได้ใส่ใจอะไรกับคำพูดของโรสรินทร์ เพราะมันเป็นคำพูดของเด็กน้อยที่ยังไม่รู้ความหมายของคำนั้นเลยด้วยซ้ำ จนป่านนี้เธอยังคิดว่าเขาจะรออยู่อีกหรือ

อีกด้านหนึ่งในห้องพักแพทย์ หลังจากโรสรินทร์ถูกธนารักษ์ลากเข้ามา ร่างบางก็พยายามดิ้นออกจากการพันธนาการของพี่ชายทันที

"พี่รักษ์จะลากโรสเข้ามาในห้องทำไม โรสยังเคลียร์ไม่จบเลยนะ!"พอธนารักษ์ปล่อยให้เป็นอิสระ โรสรินทร์ก็บ่นเป็นชุดใหญ่ ทำให้เขาต้องกุมขมับ

"ถ้าพี่ปล่อยให้โรสเคลียร์จบ มีหวังโรงพยาบาลแตกแน่ๆ”ถ้าเขาปล่อยให้โรสรินทร์เคลียร์เองมีหวังได้ดังเป็นข่าวหน้าหนึ่งแน่นอน เพราะรู้จักนิสัยเธอดี

"ตอนนี้โรสต้องการคำอธิบายด่วนเลย! ถ้าพี่รักษ์ไม่ยอมอธิบาย โรสจะพังห้องนี้ให้แตกเลยคอยดูสิ"ไม่พูดเปล่าขาเรียวรีบก้าวไปหาแจกันทันที ธนารักษ์แทบลมจับ นี่มันนางมารร้ายชัดๆ

"โอเคๆ พี่จะอธิบายให้ฟังนะน้องรัก ตอนนี้วางแจกันแล้วไปนั่งสงบสติอยู่บนโซฟาก่อนนะคร้าบ~"ธนารักษ์เกือบแย่งแจกันในมือเธอแทบไม่ทัน

โรสรินทร์ยอมทำตามอย่างว่าง่าย แต่อารมณ์โกรธของเธอยังค้างอยู่

"พูด!"ธนารักษ์สะดุ้งไปกับน้ำเสียงเกรี้ยวกราดของน้องสาวขี้วีน ‘งานนี้จะรอดมั้ยเนี้ยไอ้รักษ์’

"คะ...คือ...แพรกับไอ้วินเป็นแฟนกันจริงๆ"ธนารักษ์พูดติดๆ ขัดๆ เพราะกลัวท่าทางของน้องสาวที่เตรียมจะแปลงร่างอยู่ตลอดเวลา

"ตั้งแต่เมื่อไร!"ตอนนี้อารมณ์โกรธของเธอกำลังพุ่งถึงจุดสุดขีดแล้ว

"เอ่อ...ตั้งแต่พวกพี่เรียนอยู่มหาลัยแล้ว"ประโยคสุดท้ายธนารักษ์รีบก้มหน้ามีความผิดที่ไม่ได้บอกเรื่องนี้ให้น้องสาวรับรู้

"แล้วไม่คิดจะบอกกันเลยใช่มั้ย! เห็นโรสเป็นอะไรห๊ะ! "โรสรินทร์รู้สึกเสียใจมากที่ทุกคนปิดบังเรื่องนี้กับเธอ

“พี่ขอโทษ”

นี่เธอถูกหลอกมายี่สิบกว่าปีสินะ ช่างโง่นัก คิดว่าคนอย่างโรสรินทร์จะยอมง่ายๆ อย่างนั้นหรอ เรื่องนี้ต้องมีคนรับผิดชอบ เธอจะไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่าอย่างแน่นอน

"อย่าคิดว่าโรสจะยอมแพ้นะ โรสรอมาตั้งยี่สิบกว่าปีแล้ว ตอนนี้ล่ะถึงเวลาสักที"

"แต่เขารักกันมากนะโรส พี่ว่าโรสอย่าเข้าไปยุ่งเลยดีกว่า มีแต่จะเสียใจเปล่าๆ"ธนารักษ์เตือนน้องสาวด้วยความหวังดี เพราะเขารู้ว่าสองคนนี้รักกันมากขนาดไหน เขากลัวว่าน้องสาวจะเสียใจ สู้ถอดใจตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่า ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินแก้ เพราะสุดท้ายคนที่ผิดหวังเป็นใครไปไม่ได้นอกจากน้องสาวเขา

"ไม่! รักได้ก็เลิกได้! คอยดูสิโรสจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ของของโรสคืน"โรสรินทร์มั่นใจว่าเธอต้องทำให้กวินแต่งงานกับเธอให้ได้ งานนี้ที่พึ่งสุดท้ายคงต้องเป็นคุณหญิงเกศแก้วเท่านั้นที่จะช่วยเธอได้

"พี่เตือนเราแล้วนะ อย่ามาเสียใจทีหลังแล้วกัน"ธนารักษ์เหนื่อยใจกับความดื้อรั้นของน้องสาว เรื่องนี้ต้องแล้วแต่บุญกรรมแล้วแหละ เขาช่วยได้เท่านี้จริงๆ ‘งานเข้าแล้วไอ้วินเพื่อนรัก’

"โรสไม่ขอความช่วยเหลือจากพี่รักษ์แล้วก็ได้ ชิส์!"

"อ้าวเดี๋ยวก่อนยัยโรส! พี่หวังดีกับเรานะ!"

โรสรินทร์ไม่รอฟังธนารักษ์พูดจบ ร่างบางรีบลุกและสะบัดผมยาวสลวยไปอย่างไม่แคร์ ตอนนี้ที่พึ่งสุดท้ายของเธอคงเป็นคุณหญิงเกศแก้วคนเดียวแล้วแหละ...