บทที่ 2 การกลับมาของโรสรินทร์

             ณ ประเทศไทย

             ท่ามกลางสนามบินสุวรรณภูมิ มีผู้คนมากหน้าหลายตาทั้งชาวต่างชาติและชาวเอเชีย ต่างพากันสัญจรไปมาอย่างไม่ขาดสาย

             อีกฝั่งทางด้านผู้โดยสารขาเข้าก็เช่นกัน โรสรินทร์และไอรดาเดินทางมาถึงประเทศไทยเป็นที่เรียบร้อย เธอทั้งสองรู้สึกตื่นเต้นมาก ที่ไม่ได้กลับมาไทยตั้งแต่ไปเรียนต่อที่ลอนดอน นี่ก็ยี่สิบปีแล้วที่ไม่ได้กลับ ทุกอย่างเปลี่ยนไปตามกาลเวลาจริงๆ

             "ถึงสักที ไม่ได้กลับมาตั้งนาน อะไรๆดูทันสมัยไปหมดเลยว่ามั้ยแก” โรสรินทร์ถามไอรดาไปอย่างที่ตาเห็น

             "ก็แหงล่ะ ไม่ได้กลับมาตั้งยี่สิบกว่าปี อะไรๆก็เปลี่ยน...ใจคนก็น่าจะเปลี่ยนไปแล้วมั้ง"ไอรดาตอบตามความจริง และไม่ลืมที่จะแกล้งยั่วโมโหเพื่อนรักตามสไตล์ของเธอ

             "แกว่าอะไรนะ!"ด้วยความที่เธอเป็นคนขี้โมโหเร็ว พอได้ยินสิ่งที่เพื่อนพูด ถึงกับควันออกหูเลยทีเดียว

             "ก็พี่วินของแกไง ไม่ได้เจอกันตั้งยี่สิบกว่าปี ป่านนี้มีแฟนก่อนแกละมั้ง"

             คำพูดนี้ไอรดาพูดกรอกหูทุกวันจนชิน ตลอดระยะเวลาที่อยู่ลอนดอน มีผู้ชายเข้ามาจีบเธออย่างไม่ขาดสาย แต่เธอกับเลือกที่จะปิดกั้นตัวเองเพื่อรอเขาคนเดียว

             "ช่างสิมีได้ก็เลิกได้ เพราะฉันกลับมาเพื่อทวงของฉันคืนแล้ว”โรสรินทร์ตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจัง เธอไม่เคยสนว่าเขาจะมีใครหรอก

             "มันต้องอย่างนี้สิ"

             ไอรดายกยิ้มอย่างชอบใจในความไม่ยอมคนของโรสรินทร์ ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกไปที่ลานจอดรถพร้อมกัน

             "นี่โรสแกจะไม่บอกป้าทิพย์หน่อยหรอ ว่าแกกลับมาก่อนกำหนด”

             "ถ้าบอกก็ไม่เซอร์ไพรส์สิ"

             "ย่ะ ตามใจแกละกัน นั้นลุงหมายมาแล้วเรากลับกันดีกว่า พ่อฉันเหมือนเดิมให้คนขับรถมารับ ท่านไม่เคยมีเวลาว่างให้ฉันสักที"ไอรดาพูดด้วยความน้อยใจ

             "โอ๋ๆ ยัยเด็กขี้แย คุณลุงคงติดธุระสำคัญจริงๆ แหละ” โรสรินทร์ปลอบเพื่อนด้วยความรัก เพราะตั้งแต่แม่ของไอรดาเสียไป พ่อของไอรดาก็เอาแต่ทำงานไม่เคยมีเวลาให้สักที...

             ณ คฤหาสน์ภักดิ์ไพศาลย์

             เสียงรถยนต์คันหูสีดำแล่นเข้าสู่คฤหาสน์หลังใหญ่ ทำให้คนงานอยู่แถวนั้นมองด้วยความงุนงง เพราะไม่คุ้นชิน ถ้าเป็นแขกของท่านปริชย์ประมุขของบ้านคงไม่น่าใช่ เพราะท่านต้องนัดคุยกันแค่ในห้าง หรืออาจจะเป็นแขกของคุณหญิงทิพย์ประภากันแน่นะ

             ร่างบางระหงก้าวขาลงจากรถด้วยความมาดมั่น มองดูบ้านของตัวเองด้วยความคิดถึง ไม่ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใดก็ยังเหมือนเดิม

             ทางด้าน อรอิน หัวหน้าคนรับใช้เก่าแก่ของที่บ้าน มองด้วยความสงสัยว่าคุณผู้หญิงคนสวยคนนี้คือใครเลยเดินเข้ามาถามด้วยความอยากรู้

             "เอ่อ..ไม่ทราบว่ามาหาใครคะ”

             "ป้าอรนี่โรสเอง จำกันไม่ได้แล้วหรอคะ”โรสรินทร์อดขำไม่ได้ จริงสิใครเขาจะไปจำได้เนอะ นี่ก็ผ่านไปยี่สิบปีแล้ว ยัยตุ้ยน้ยแสนซนประจำบ้าน ได้โตเป็นสาวสวยขนาดนี้

             "คุณหนูโรสจริงๆหรอคะ! แหมโตเป็นสาวสวยขนาดนี้ ป้าก็จำไม่ได้นะสิ แล้วนี่กลับมาตั้งแต่เมื่อไรทำไมไม่บอกป้า”ป้าอรอินพุ่งตัวเข้ากอดร่างระหงด้วยความคิดถึง

             "ถ้าบอกก็ไม่เซอร์ไพรส์สิคะ เอ่อแล้ววันนี้คุณแม่อยู่บ้านมั้ย”เมื่อเธอกอดป้าอรจนหายคิดถึงแล้ว เธอก็อยากเจออยากกอดอยากหอมมารดาเช่นกัน

             "คุณผู้หญิงอยู่ห้องนั่งเล่นค่ะ”

             "งั้นโรสฝากป้าอรเอาของไปเก็บบนห้องให้ด้วยนะคะ โรสจะไปหาคุณแม่”

             “ได้เลยค่ะคุณหนู”

             โรสรินทร์รีบเร่งฝีเท้าไปยังห้องนั่งเล่นอย่างรวดเร็ว

             "คุณแม่ขา~คิดถึงจังเลย”ด้านคุณหญิงทิพย์ประภากำลังนั่งอ่านนิตยสารอยู่ ก็ตกใจทันทีที่เห็นลูกสาวกลับมาก่อนกำหนด

             "โรส! ไหนบอกว่าจะกลับอาทิตย์หน้าไงลูก?”ร่างบางถลาเข้ากอดมารดาด้วยความคิดถึง จมูกเล็กเชิดรั้นหอมแก้มมารดาด้วยความรัก

             "แหม~ก็โรสคิดถึงคุณแม่ไงคะเลยรีบกลับมาก่อน”คุณหญิงทิพย์ประภากอดตอบคนขี้อ้อนด้วยความเอ็นดู

             "คุณพ่อกับพี่รักษ์ล่ะคะ?”

             "พ่อเราก็อยู่ห้างนั่นแหละ ส่วนเจ้ารักษ์น่ะหรอ เคสผ่าตัดเยอะอาทิตย์หนึ่งเจอกันครั้ง”

             คงสงสัยว่าทำไมธนารักษ์ถึงเรียนหมอแทนที่จะเรียนบริหารมาช่วยครอบครัว ก็เพราะว่าท่านปริชย์กับคุณหญิงทิพย์ประภา ให้อิสระและเคารพการตัดสินใจของลูกทุกคน ใครจะเป็นอะไรก็ได้ ขอแค่ไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนก็พอ โรสรินทร์กับธนารักษ์ รู้สึกโชคดีมากๆ

             "งั้นวันพรุ่งนี้โรสไปหาคุณพ่อกับพี่รักษ์ดีกว่า”เธอถือโอกาสนี้เพื่อที่จะได้พบกวินนั่นเอง

             "จ้ะแม่ว่าโรสมาเหนื่อยๆ ไปพักผ่อนเอาแรงดีกว่า เดี๋ยวเย็นๆ ค่อยลงมาทานข้าวกัน”

             "ค่ะคุณแม่”แล้วเธอก็ขึ้นไปพักผ่อนตามคำบอกกล่าวของมารดา