บทที่ 1 คนเดียวที่คิดถึง

ณ กรุงลอนดอน

ณ ผับชื่อดังใจกลางกรุงลอนดอน เป็นที่อโคจรที่มีผู้คนมากหน้าหลายตาพากันมาเที่ยวอย่างไม่ขาดสาย อีกทั้งเสียงเพลงดังกระหน่ำคึกคัก ทำให้ผู้คนโยกย้ายตามจังหวะเสียงดนตรีกันอย่างมีความสุข เป็นดั่งสวรรค์น้อยๆ ของคนที่นี่เลยก็ว่าได้ ทำให้ผู้คนมาใหม่ต่างนึกครื้นขึ้นมา

ร่างบางระหงประดุจดั่งเทพธิดา กำลังย่างกายเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ ด้วยความสวยของเธอบวกกับรูปร่างที่สมส่วน สีผิวขาวนวล ช่างเข้ากับชุดเกาะอกสีดำรัดสั้นเหลือเกิน อีกทั้งหน้าตาออกไปทางโซนเอเชีย ทำให้ผู้คนเเถวนั้นมองด้วยความหลงไหลและชื่นชม เพราะน้อยครั้งนักที่พวกเขาจะเจอคนเอเชียแถวย่านนี้

ร่างระหงเดินผ่านสายตานับร้อยอย่างไม่สะทกสะท้าน ก็แหงล่ะ...เธอชินกับสายตาแทะเล็มพวกนั้นเสียแล้ว

เมื่อเดินมาถึงตรงกลางฟอร์ เหมือนเธอกำลังมองหาอะไรสักอย่าง ท่ามกลางเสียงเพลงและผู้ชายแถวนั้นกำลังเคลื่อนกายเข้ามาใกล้ ร่างบางถอยหลบรู้สึกรำคาญ

"โรสทางนี้ๆ"ใบหน้าสวยหันไปตามเสียงเรียกนั้นทันที

“กว่าฉันจะเดินเจอแกยัยดา เล่นเอาเหนื่อยแทบแย่"เมื่อเดินมาถึงโต๊ะ มือเล็กก็จับแก้วน้ำพรั้นจากมือไอรดาไปดื่มเสร็จปุปก็บ่นชุดใหญ่ ทำเอาไอรดาอดขำกับท่าทางหอบเหนื่อยของเพื่อนไม่ได้

"ก็แหม~แกเล่นแต่งตัวจัดเต็มขนาดนี้ รอดมาถึงนี่ก็ดีแค่ไหนแหละ"

"แหมก็นิดนึง~"ร่างบางตอบกลับด้วยท่าทางเหนียมอายเล็กน้อย

โรสรินทร์และไอรดาต่างก็เป็นเพื่อนรักกันตั้งแต่สมัยประถม ทั้งคู่ตัดสินใจมาเรียนต่อที่ลอนดอนด้วยกัน และเลือกเรียนดีไซเนอร์ เพราะชื่นชอบด้านแฟชั่นเหมือนกัน แล้วปีนี้เป็นปีสุดท้าย ที่ทั้งคู่จะได้กลับไปทำตามความฝันสักที

"เรื่องแบรนด์ห้องเสื้อของเราไปถึงไหนแล้ว"ไอรดาถามด้วยความตื่นเต้น

"ตอนนี้ก็เสร็จเกือบหมดแล้วแหละ สิ้นปีนี้เราน่าจะเปิดตัวทัน"โรสรินทร์บอกไอรดาตามที่เธอได้คุยกับพ่อเรื่องที่ขอเปิดร้านที่ห้างสรรพสินค้าของตัวเอง

"ว้าว! ความฝันของเราใกล้เป็นจริงแล้วสินะ"ท่าทางโอเวอร์แอ็คติ๊งของไอรดา ทำให้โรสรินทร์หลุดหัวเราะออกมา

"ไม่ต้องมาหัวเราะเลยนะ! ว่าแต่เรื่องแกกับพี่วินไปถึงไหนแล้วคะ ได้ข่าวว่ากลับไปครั้งนี้ เพื่อนสาวแสนสวยของฉัน ต้องกลับไปเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวนี่นา"

ถ้อยคำของไอรดาทำเอาโรสรินทร์ที่กำลังหัวเราะ มีอาการหน้าแดงร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีที่คิดถึงเรื่องนั้น

จริงสิ...ป่านนี้กวินจะเป็นยังไงบ้างนะ ตั้งแต่ที่เธอมาอยู่ลอนดอนก็ไม่ได้ติดต่อกับเขาอีกเลย รู้แค่ว่าเขาเป็นหมอประจำโรงพยาบาลในเครือข่ายของครอบครัว เขาจะคิดถึงเธออย่างที่เธอคิดถึงเขาตลอดเวลามั้ยนะ...ยังไงต้องคิดถึงสิ! เขาได้ให้สัญญากับเธอไว้แล้วหนิ...

ยี่สิบปีก่อน

"พี่วินนน~"เสียงเด็กหญิงตุ้ยนุ้ยตัวอ้วนกลมวัยสี่ขวบ กำลังวิ่งมาหากวินวัยแปดขวบ ที่กำลังนั่งทำการบ้านอยู่ในห้องนั่งเล่นกับแม่ของเขา

หมับ! เด็กชายกวินรีบวิ่งมารับเด็กสาวตุ้ยนุ้ยด้วยความหมั่นเขี้ยว

"ฟอด~ คิดถึงจังครับ ช่วงนี้ไม่เห็นมาเล่นกับพี่เลย"กวินหอมแก้มป่องซ้ายขวาสลับกันไปมาด้วยความคิดถึงน้องสาวตัวกลม

ด้านคุณหญิงทิพย์ประภาที่พึ่งเดินตามเข้ามา มองภาพตรงหน้าด้วยความรักใคร่และเอ็นดู ท่านทั้งสองมองหน้ากันอย่างรู้ใจ

"โรสก็คิดถึงพี่วินม๊ากมากค่า ป้าเกศสวัสดีค่า"โรสรินทร์ตัวน้อยยิ้มตาหยี

"มาให้ป้ากอดให้หายคิดถึงหน่อยเร็ว~"เด็กน้อยตัวกลมรีบเดินไปอ้อนคุณหญิงเกศแก้ว

"คุณน้าสวัสดีครับ"

"ไหว้พระเถอะลูก"

"แล้วนี่ไปไงมาไง ถึงว่างล่ะทิพย์"คุณหญิงเกศแก้วถามขึ้น

"ก็ทุกอย่างที่ห้างเริ่มลงตัวแล้วจ้ะ เลยมีเวลาว่างน่ะ"

"งั้นก็ดีนะสิ จะได้พาหนูโรสมาหาตาวินบ่อยๆ "คุณหญิงเกศแก้วพูดขึ้นอย่างสบายใจ แต่คุณหญิงทิพย์ประภานี่สิกับมีสีหน้าเอื่อยลง

"คงไม่ได้พามาอีกแล้วล่ะเกศ ทิพย์ต้องพายัยโรสไปเรียนต่อต่างประเทศ"

"เฮ้อ~ฉันคงคิดถึงยัยหนูมากนะสิ"คุณหญิงเกศแก้วทำหน้าเศร้าใจ ก่อนจะคิดอะไรในใจออก เธอต้องทำอะไรสักอย่างแล้วล่ะ ก่อนที่โรสรินทร์จะไปต่างประเทศ

"ตาวินพาน้องไปเล่นในสวนนะครับ เดี๋ยวแม่ขอคุยธุระกับน้าทิพย์ก่อน"

"ครับ ป่ะยัยตุ้ยนุ้ยไปจับผีเสื้อกัน"

"ผีเสื้อๆ โรสอยากจับผีเสื้อไปๆ"แล้วทั้งคู่ก็เดินจับมือกันออกไปข้างนอก...

"ทิพย์ เกศอยากขอหมั้นหนูโรสให้ตาวิน"คุณหญิงเกศแก้วพูดขึ้นมาด้วยท่าทางจริงจัง

"เอ่อจะดีหรอเกศ ลองถามความสมัครใจของตาวินก่อนดีมั้ย ส่วนเรื่องโรสทิพย์พอรู้"คุณหญิงทิพย์ประภาพอจะรู้ว่าลูกสาวของเธอชอบพอกวินมาก ถึงแม้ยังเด็กก็ตาม

"เกศว่าดีที่สุดแล้วล่ะ เราเลือกสิ่งที่ดีให้ลูก สักวันเขาต้องเข้าใจ"

"เกศว่าไงทิพย์ก็ตามนั้นละกัน"

"ถ้าอย่างนั้นเกศขอหมั้นหนูโรสไว้ก่อนนะจ้ะ เมื่อหนูโรสเรียนจบเมื่อไร เกศจะไปสู่ขอทันที"คุณหญิงเกศแก้วยิ้มอย่างพอใจ ทั้งสองตกลงกันเสร็จเรียบร้อย ก็ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันตามประสาเพื่อนรัก...

"พี่วิน โรสอยากได้ผีเสื้อตัวนั้นสีสวยจัง~"เด็กหญิงตุ้ยนุ้ยวิ่งไล่จับผีเสื้อตัวสีฟ้า กวินกลัวว่าเธอจะหกล้มเหลือเกิน

ตุบ!...นั่นไงไม่ทันขาดคำ

"พี่วินโรสเจ็บฮือๆ"เด็กหญิงตัวกลมเบะปากร้องไห้ทันที พี่ชายรีบวิ่งมาดู

"ไหนพี่ขอดูหน่อยสิ โอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะครับคนเก่ง"เมื่อกวินดูแผลใกล้ๆ เห็นแค่รอยถลอกนิดหน่อย

"โอมเพี้ยง~หายแล้วครับ”เด็กหญิงตุ้ยนุ้ยมองดูท่าทางของพี่ชายด้วยความงงงวย แล้วก้มลงไปดูแผลตัวเอง

"หายแล้วจริงด้วย โรสไม่เจ็บแล้วพี่วินเก่งที่สุดเล้ย~"กวินยิ้มด้วยความเอ็นดูแล้วลูบศีรษะน้อยเบาๆ

เด็กน้อยโรสรินทร์มองดูพี่ชายสุดที่รักด้วยความหลงไหล ถึงแม้จะไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่เธอกับรู้สึกดีทุกครั้งเมื่อได้อยู่ใกล้เขา

"พี่วิน โรสต้องไปเรียนต่างประเทศแล้วนะ"กวินมองหน้าน้องสาวด้วยความรัก

"พี่คงคิดถึงเราแย่เลย~"กวินตอบตามความจริงเพราะเขาเป็นลูกชายคนเดียว ไม่ค่อยมีเพื่อนหรือน้องสาวที่เป็นผู้หญิง ไม่มีเธอมาเล่นด้วยคงเหงาน่าดู

"โรสกลัวว่าพี่วินจะลืมโรส"เด็กสาวตัวน้อยพูดเหมือนจะร้องไห้

"พี่จะลืมโรสได้ไง โรสเป็นน้องสาวของพี่นะครับ"กวินพลางปลอบและเช็ดคราบน้ำตาออกจากดวงตาแป๋วอย่างเอ็นดู

"จริงหรอ~พี่วินจะไม่ลืมโรสจริงๆนะ"เธอยิ้มและตอบอย่างดีใจ

"ครับผม"

"งั้นพี่วินสัญญากับโรสได้มั้ยคะ ว่าจะรอและแต่งงานกับโรสแค่คนเดียว"

กวินอึ้งกับความคิดของเด็กวัยสี่ขวบที่คิดจริงจังไปถึงเรื่องแต่งงาน แต่เขาก็ไม่คิดถือสาอะไร เพราะเห็นว่าเธอยังเด็กอยู่ คงไม่เข้าใจความหมาย

"ครับ พี่จะรอและแต่งงานกับโรสแค่คนเดียว"

"จริงนะ"

"จริงครับ"เธอชูนิ้วก้อยขึ้นมาเกี่ยวก้อยกับพี่ชาย แล้วอมยิ้มกรุ้มกริ่ม

"เย้ เย้ โรสจะได้เป็นเจ้าสาวของพี่วินแล้วเย้เย้!"สาวน้อยตุ้ยนุ้ยกระโดดโลดเต้นดีใจ ท่ามกลางเสียงหัวเราะของพี่ชายสุดที่รัก...

"โรส...โรส...ยัยโรสรินทร์!"ไอรดาเห็นโรสรินทร์นั่งเหม่ออยู่นานเลยเรียกสติ

"ห๊ะ อะไร?"เธอมัวแต่คิดเรื่องในอดีตจนลืมเพื่อนรัก

"แกเหม่ออะไรย่ะ เห็นนั่งเหม่อตั้งแต่ฉันถามเรื่องพี่วินแล้ว"

"แหม~คิดอะไรเพลินไปหน่อย"เธอตอบเลี่ยงๆ

"เหรอคะ!"ไอรดาประชดอย่างรู้ทัน

"ดาฉันว่าเรากลับกันดีกว่า ฉันง่วงมากเลยอะ"

"โอเคฉันก็เริ่มไม่ไหวแล้วเหมือนกัน"แล้วทั้งคู่ก็กลับคอนโดพร้อมกัน

ด้านโรสรินทร์เธอคิดอะไรเพลินๆ ระหว่างขับรถกลับคอนโด

‘อีกหนึ่งอาทิตย์เราจะได้เจอกันแล้วนะคะ...โรสคิดถึงพี่วินจัง~’โรสรินทร์คิดในใจ ก่อนระบายยิ้มออกมาอย่างมีความสุข...