ตอนที่ 8 : ขายดิบขายดี

ตอนที่

[8]

ขายดิบขายดี

          สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว...

ลั่วเฉียวฮุ่ยก็ได้เดินทางไปยังจวนตระกูลฉินอีกครั้งตามที่ได้นัดหมายไว้ ครั้งนี้เมื่อเซียวหลินวิ่งออกมารอต้อนรับนางด้วยรอยยิ้มที่สดใสเหมือนเช่นเคยหญิงสาวก็ไม่ได้เบี่ยงตัวหลบอีกต่อไป แต่กลับย่อตัวลงแล้วยอมให้เด็กน้อยจับจูงมือนางเข้าไปในจวนอย่างว่าง่าย การกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ทำให้เซียวหลินดีใจจนยิ้มไม่หุบ

เมื่อมาถึงห้องรับรองฉินฮูหยินก็ได้นั่งรออยู่ก่อนแล้วด้วยรอยยิ้มที่คาดหวัง

“ดูเหมือนว่าคุณหนูลั่วจะเตรียมตัวมาพร้อมแล้วสินะ”

“เจ้าค่ะ” ลั่วเฉียวฮุ่ยพยักหน้ารับ ก่อนจะส่งสัญญาณให้เลี่ยงซูนำหีบไม้ใบย่อมที่เตรียมมาวางลงบนโต๊ะ

“นี่คือสินค้าที่ข้าคิดจะนำเสนอในเบื้องต้นเจ้าค่ะ” นางกล่าวพลางเปิดฝาหีบออก เผยให้เห็นของสามสิ่งที่ถูกจัดวางอยู่อย่างสวยงาม

สิ่งแรกคือสบู่ก้อนหลากสีสันที่ถูกห่อด้วยกระดาษไขอย่างดี แต่ละก้อนส่งกลิ่นหอมที่แตกต่างกันออกไป ทั้งกลิ่นเหมยกุ้ยที่หอมหวาน กลิ่นโม่ลี่ฮวาที่ชื่นใจและกลิ่นสมุนไพรที่ให้ความรู้สึกสดชื่น

“นี่เรียกว่า ‘สบู่ชำระกาย’ เจ้าค่ะ” ลั่วเฉียวฮุ่ยหยิบก้อนสีชมพูอ่อนขึ้นมาแสดงวิธีการใช้งาน นางขออ่างน้ำเล็ก ๆ มาหนึ่งใบ ก่อนจะนำสบู่ลงไปถูในน้ำเพียงเล็กน้อย และแล้วฟองสบู่ที่นุ่มละเอียดก็ปรากฏขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์! สร้างความตกตะลึงให้กับฉินฮูหยินและเสวียนหงเป็นอย่างมาก!

“นะ นี่มันอะไรกัน!?” ฉินฮูหยินอุทานออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา “มัน...มันมีฟองหรือ”

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ” ลั่วเฉียวฮุ่ยยิ้มรับ

“สบู่ของข้าไม่เพียงแต่จะช่วยชำระล้างสิ่งสกปรกได้อย่างหมดจดเท่านั้น แต่ยังมีฟองที่นุ่มนวลและมีกลิ่นหอมติดกายอีกด้วย นอกจากนี้ข้ายังผสมน้ำมันบำรุงผิวลงไป ทำให้หลังใช้แล้วผิวพรรณจะไม่แห้งกร้าน แต่จะนุ่มชุ่มชื้นขึ้นอีกด้วยเจ้าค่ะ”

ฉินฮูหยินลองนำฟองสบู่นั้นมาสัมผัสที่หลังมือของตนเอง ความรู้สึกนุ่มลื่นและกลิ่นหอมที่ชื่นใจทำให้นางพยักหน้าอย่างพึงพอใจ คหบดีผู้มากฝีมือยามนี้ราวกับมองเห็นทองคำล้ำค่าอยู่ในสบู่ก้อนนี้ก็ไม่ปาน

ในยุคนี้มีสิ่งที่คล้าย ๆ กับสบู่ แต่กลิ่นก็ไม่ได้หอมและไม่ได้มีฟอง เอาไว้ชำระกายให้สะอาดขึ้นก็เท่านั้น

สิ่งต่อมาที่ลั่วเฉียวฮุ่ยนำเสนอคือ...ขวดกระเบื้องเคลือบใบเล็ก ๆ หลายใบที่บรรจุของเหลวใสสีสันแตกต่างกันไป

“และนี่คือ ‘เครื่องหอมแบบน้ำ’ เจ้าค่ะ” นางเปิดขวดหนึ่งออกกลิ่นหอมที่ไม่ฉุนแรงแต่กลับสดชื่นและติดทนนานก็ลอยฟุ้งไปทั่วห้อง “เพียงแค่หยดเล็กน้อยลงบนเสื้อผ้าหรือผิวกาย กลิ่นหอมก็จะติดทนนานไปตลอดทั้งวันเจ้าค่ะ ข้าใช้กรรมวิธีการสกัดกลิ่นแบบใหม่ ทำให้ได้กลิ่นที่บริสุทธิ์และเป็นธรรมชาติมากกว่าเครื่องหอมทั่วไป”

ฉินฮูหยินผู้ซึ่งคร่ำหวอดอยู่ในวงการค้าของสตรีมานาน ย่อมรู้ดีว่าของสองสิ่งนี้ มันจะสามารถสร้างความสั่นสะเทือนให้กับตลาดเครื่องประทินโฉมในเมืองหลวงได้มากเพียงใด!

แต่สิ่งที่ทำให้นางต้องประหลาดใจที่สุดกลับเป็นสินค้าชิ้นสุดท้าย...

มันคือ ‘กระเป๋า’ ที่ทำจากผ้าปักลวดลายงดงาม แต่กลับมีรูปทรงที่แปลกตา มีสายสะพายยาวสำหรับคล้องแขน และมีช่องใส่ของเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่ข้างในอย่างเป็นสัดส่วน

“และนี่คือ ‘กระเป๋าสารพัดประโยชน์’ เจ้าค่ะ” ลั่วเฉียวฮุ่ยอธิบายต่อเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายดูสนใจมาก

“ที่จริงแล้วสตรีเราเวลาออกไปข้างนอกก็มักอยากจะต้องพกพาของใช้ส่วนตัวจุกจิกออกไปด้วยมากมาย ทั้งถุงเงิน พัด เครื่องประดับหรือตลับแป้ง แต่ถุงผ้าแบบเดิม ๆ นั้นทั้งไม่สะดวกและไม่สวยงาม กระเป๋าใบนี้จะช่วยแก้ปัญหานั้นได้เจ้าค่ะ มันสามารถจุของได้หลายอย่างและรูปทรงของมันก็ยังถูกออกแบบมาให้เข้ากับอาภรณ์ของสตรีได้อย่างลงตัว จะถือเองหรือให้สาวรับใช้ถือก็ย่อมได้” สิ่งนี้เลี่ยงซูชอบมากกล่าวว่าจะได้ช่วยแบ่งเบานางยามออกไปข้างนอกได้

สิ้นเสียงการนำเสนอของนาง ฉินฮูหยินก็ถึงกับนิ่งอึ้งไปพร้อมมองสินค้าทั้งสามสิ่งสลับกับมองใบหน้าที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจของเด็กสาวตรงหน้า...

‘สวรรค์...ข้าไปเจออัจฉริยะมาจากที่ใดกันนี่’

“ข้าตกลง!” ฉินฮูหยินกล่าวออกมาโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว

“เราจะร่วมมือกัน เจ้าต้องการส่วนแบ่งเท่าไรว่ามาได้เลย!”

ลั่วเฉียวฮุ่ยได้ยินดังนั้นก็เผยรอยยิ้มออกมา

ไม่เสียแรงที่ชาติก่อนหาเวลาไปเรียนรู้งานอดิเรกพวกนี้เพราะยามนี้มันกำลังจะทำเงินให้นางอย่างมหาศาล

จากนั้นการเจรจาก็เป็นไปอย่างราบรื่น ลั่วเฉียวฮุ่ยขอส่วนแบ่งกำไรเพียงสี่ส่วน โดยที่ฉินฮูหยินจะเป็นผู้รับผิดชอบเรื่องหน้าร้านและการจัดจำหน่ายทั้งหมด ส่วนนางจะเป็นผู้รับผิดชอบในส่วนของการผลิตแต่เพียงผู้เดียว ซึ่งเป็นข้อตกลงที่ยุติธรรมสำหรับทั้งสองฝ่าย

ไม่นานนักสัญญาการค้าระหว่างคนทั้งสองก็ได้ถูกลงนามขึ้นอย่างเป็นทางการ

          ทั้งสองมองหน้ากันต่างยินดีที่ข้อตกลงเป็นไปในทิศทางเดียวกัน

หลังจากนั้นโรงงานนรกของลั่วเฉียวฮุ่ยก็ได้เริ่มต้นขึ้น!

ลั่วเฉียวฮุ่ยใช้เวลาอีกสามวันสามคืนหมกตัวอยู่แต่ในเรือนของตนเองเพื่อเร่งผลิตสินค้าให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ นางแทบจะไม่ได้หลับไม่ได้นอนมีเพียงเลี่ยงซูที่คอยช่วยเหลืออยู่ไม่ห่างกาย

“คุณหนูท่านไม่พักผ่อนเลยนะเจ้าคะ” เด็กสาวกล่าวด้วยความเป็นห่วง

“ข้ายังไหว” ลั่วเฉียวฮุ่ยตอบกลับขณะที่กำลังคนส่วนผสมของสบู่

“นี่คือโอกาสครั้งสำคัญของพวกเรานะเลี่ยงซู เราจะพลาดไม่ได้”

เลี่ยงซูได้แต่ทึ่งในความสามารถและความอดทนของผู้เป็นนายพลางสงสัย

คุณหนูไปแอบเรียนวิชาประหลาดเหล่านี้มาจากที่ใดกันนะ?

ในที่สุดสินค้าชุดแรกก็ถูกผลิตออกมาจนครบตามจำนวน และถูกส่งไปยังร้านยงซื่อจินผิ่นเพื่อรอวางจำหน่ายในวันรุ่งขึ้น

จากนั้นผลลัพธ์ที่ได้กลับมามันก็เกินกว่าที่ใครจะคาดคิด!

เพราะเพียงแค่วันแรกที่สินค้าใหม่ถูกวางขาย มันก็สร้างความฮือฮาและกลายเป็นที่กล่าวขานไปทั่วทั้งเมืองหลวง เหล่าฮูหยินและคุณหนูจากตระกูลต่าง ๆ ที่ได้มาทดลองใช้สินค้าตัวอย่างต่างก็พากันแห่ซื้อกลับไปราวกับกลัวว่าของจะหมด

สบู่หอมที่ให้ฟองนุ่ม เครื่องหอมแบบน้ำที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน และกระเป๋าสารพัดประโยชน์ที่ทั้งสวยงามและใช้งานได้จริง

ทุกอย่างขายดีเป็นเทน้ำเทท่า!

ภายในเวลาเพียงแค่สามวันสินค้าทั้งหมดที่ลั่วเฉียวฮุ่ยใช้เวลาทำแทบเป็นแทบตายก็ถูกขายออกไปจนหมดเกลี้ยง

เย็นวันนั้นฉินฮูหยินได้ส่งมอบเงินส่วนแบ่งก้อนแรกให้นางที่จวนของอีกฝ่ายยามที่พบกัน มันเป็นเงินจำนวนมหาศาลน่าจะมากกว่าเบี้ยหวัดที่คุณหนูรองแห่งจวนขุนนางขั้นสามจะได้รับตลอดทั้งชีวิตเสียอีกกระมัง

ลั่วเฉียวฮุ่ยถือถุงเงินที่หนักอึ้งนั้นไว้ในมือ นางรู้สึกเหมือนว่าประตูแห่งความร่ำรวยมันกำลังเปิดอ้ารอคอยนางอยู่เบื้องหน้าและการเอาคืนของนางที่มีโอกาสสำเร็จก็ใกล้เข้ามาเช่นกัน

ทว่านางก็ไม่มีเวลาได้ดีใจนานนัก เพราะนางรู้ดีว่าหากนางยิ่งช้าลูกค้าก็จะยิ่งรอนานและอาจจะเปลี่ยนใจไปได้

“เลี่ยงซูเราต้องไปตลาดเพื่อซื้อวัตถุดิบเพิ่มกันเดี๋ยวนี้เลย” หลังออกมาจากจวนฉินฮูหยินก็รีบหันไปพูดกับเลี่ยงซูทันที

หญิงสาวรีบเดินทางไปยังตลาดเพื่อซื้อสิ่งที่ยังขาดและระหว่างทางนั้นเอง ลั่วเฉียวฮุ่ยก็ได้เห็นภาพที่ทำให้นางต้องยกยิ้มมุมปากออกมา

จ้าวซงหยวนกำลังเดินเคียงคู่ไปกับหวังหงหรูทั้งสองดูเหมือนกำลังจะเข้าไปในโรงเตี๊ยมที่หรูหราแห่งหนึ่ง ท่าทีของจ้าวซงหยวนดูจะพยายามเอาอกเอาใจหวังหงหรูเป็นอย่างมาก เพราะเหตุนี้กระมังช่วงนี้จึงไม่มีเวลาจะแวะเวียนไปหา ‘ของเล่น’ ที่จวนตระกูลลั่วของนาง

ซึ่งนั่นก็ดีแล้ว ช่วงนี้นางไม่อยากเล่นละครนัก แต่กับลั่วหลิงเม่ยคงร้อนใจไม่น้อยที่ไม่เห็นหน้าบุรุษในดวงใจหลายวัน

เมื่อปัดเรื่องไม่จำเป็นออกจากหัวไป นางก็หันไปสนใจกับการเลือกซื้อของสำหรับทำสินค้าชุดต่อไปอย่างใส่ใจ โดยที่ลั่วเฉียวฮุ่ยไม่รู้เลยว่าเมื่อกลับไปถึงเรือนของตนเอง นางจะได้พบกับเรื่องราวที่ชวนให้คิ้วกระตุกรออยู่