ตอนที่ 7 : คุ้มค่าหรือไม่

ตอนที่

[7]

คุ้มค่าหรือไม่

          หลังจากที่ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะต้องสร้างฐานะของตนเองให้มั่นคงให้ได้ ลั่วเฉียวฮุ่ยก็ไม่รอช้า นางใช้เวลาในวันรุ่งขึ้นเพื่อเตรียมตัวไปยังร้านยงซื่อจินผิ่นทันที

โดยเลือกสวมใส่อาภรณ์ที่ดูเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน ไม่ได้หรูหราจนเกินงาม แต่ก็ไม่ได้ดูซอมซ่อจนน่าดูแคลน การแต่งกายในวันนี้ของนางมีจุดประสงค์เดียว นั่นคือการไป ‘ดูลาดเลา’ หาใช่การไปเจรจาการค้าอย่างเป็นทางการ

เมื่อเดินทางมาถึงหน้าร้านยงซื่อจินผิ่นพร้อมกับเลี่ยงซู ความโอ่อ่าและหรูหราของร้านก็ทำเอาให้รู้สึกตื่นตะลึงไม่น้อย แม้ว่าลั่วเฉียวฮุ่ยคนเดิมจะเคยมา แต่สำหรับนางที่เป็นคนใหม่นั้นเพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก ที่เป็นร้านที่ดูใหญ่โตและตกแต่งอย่างหรูหรางดงามไม่ด้อยงานในวังหลวงที่นางไปวันนั้นเลย นี่เป็นการบ่งบอกถึงฐานะและความร่ำรวยของเจ้าของร้านได้เป็นอย่างดี

ทว่าลั่วเฉียวฮุ่ยยังไม่ทันจะได้ก้าวเข้าไปในร้าน เสี่ยวเอ้อที่ยืนอยู่หน้าร้านก็รีบกุลีกุจอเข้ามาต้อนรับทันที แต่แทนที่เขาจะเชิญนางเข้าร้านกลับกล่าวด้วยความนอบน้อม

“ใช่คุณหนูลั่วเฉียวฮุ่ยหรือไม่ขอรับ?”

ลั่วเฉียวฮุ่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ “ใช่แล้ว มีอะไรหรือ”

“นายหญิงของข้าน้อย เอ่อ ฉินฮูหยินสั่งให้ข้าน้อยมารอรับคุณหนูเพื่อเชิญคุณหนูไปพบที่จวน ซึ่งอยู่ห่างจากที่นี่ไปเพียงสองตรอกเท่านั้นขอรับ”

ลั่วเฉียวฮุ่ยยิ่งประหลาดใจหนักกว่าเดิม

ฉินฮูหยินรู้ว่านางจะมา?

หรือคิดว่านางจะมาจึงได้สั่งการคนของตนไว้เช่นนี้

แม้จะดูเหมือนใส่ใจ แต่กระนั้นก็ทำให้ลั่วเฉียวฮุ่ยมีความระแวดระวังเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน

แต่นางไม่มีทางเลือกอื่นจึงจำต้องเดินตามการนำทางของเสี่ยวเอ้อไปยังจวนที่ว่า และเมื่อไปถึงนางก็ต้องตกตะลึงอีกครั้ง

จวนตระกูลฉินนั้นแม้จะไม่ได้ใหญ่โตเท่าจวนขุนนางชั้นสูงแต่กลับถูกสร้างและตกแต่งด้วยสถาปัตยกรรมที่งดงาม ทุกรายละเอียดล้วนบ่งบอกถึงความมั่งคั่งและอำนาจของเจ้าของจวนได้เป็นอย่างดี

และคนแรกที่ออกมารอต้อนรับนางกลับไม่ใช่บ่าวรับใช้ แต่เป็นเด็กชายหน้าตาน่ารักน่าชังที่นางเคยพบเจอที่อาราม...เซียวหลิน

“พี่สาวคนสวย ในที่สุดท่านก็มา!” เด็กน้อยยิ้มกว้างจนตาหยี ก่อนจะวิ่งเข้ามาหานางอย่างเป็นกันเอง “ท่านย่ารอท่านอยู่ข้างในนานแล้ว ไปเถิด ข้าจะนำทางท่านไปเอง”

เขากล่าวพลางถือวิสาสะยื่นมือเล็ก ๆ ของตนเองออกมาหมายจะจับจูงมือลั่วเฉียวฮุ่ยเข้าไปข้างใน...

แต่ด้วยสัญชาตญาณของนักต่อสู้ที่ถูกฝึกฝนมาอย่างหนักในชาติก่อนทันทีที่มือของเด็กน้อยกำลังจะสัมผัสถูกตัวนาง ลั่วเฉียวฮุ่ยก็ชักมือกลับและเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว

การกระทำนั้นทำเอาเซียวหลินถึงกับชะงักค้างไปรอยยิ้มที่เคยสดใสพลันเจื่อนลงเล็กน้อย เด็กน้อยได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ และดึงมือกลับไปอย่างเงียบ ๆ

ลั่วเฉียวฮุ่ยเมื่อรู้ตัวว่าตนเองเผลอทำอะไรลงไปก็รู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย นางไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาทกับเด็กน้อย มันเป็นเพียงปฏิกิริยาตอบสนองของร่างกายที่นางยังควบคุมได้ไม่ดีนัก โดยเฉพาะเมื่อต้องเจอกับ ‘เด็ก’ ที่เคยเป็นฝันร้ายของนางมาก่อน

หญิงสาวพยายามฉีกยิ้มที่ดูเป็นมิตรที่สุดส่งให้เขา “ขะ...ขอโทษทีนะข้าแค่...ตกใจนิดหน่อย”

ก่อนจะค่อย ๆ ย่อตัวลงให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับเขา “เจ้า...ช่วยนำทางข้าไปหาท่านย่าของเจ้าได้หรือไม่?”

เซียวหลินกลับมายิ้มกว้างได้อีกครั้ง ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างแข็งขันแล้วเดินนำทางนางเข้าไป ด้านหลังคือเลี่ยงซูที่กำลังกวาดสายตามองสำรวจความงดงามของจวนแห่งนี้ด้วยความตื่นตาตื่นใจ

เมื่อมาถึงโถงรับรองที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ฉินฮูหยินก็ได้เดินออกมารอต้อนรับด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น

“ในที่สุดคุณหนูลั่วก็มา ข้านึกว่าท่านจะเปลี่ยนใจไม่มาเสียแล้ว”

“ข้าต้องขออภัยที่มาช้าเจ้าค่ะ” ลั่วเฉียวฮุ่ยกล่าวตามมารยาท

“ไม่ต้องมากพิธีหรอก นั่งลงก่อนสิ” ฉินฮูหยินผายมือเชิญ

“คุณหนูลั่วตัดสินใจได้แล้วหรือ”

ลั่วเฉียวฮุ่ยพยักหน้าช้า ๆ “เจ้าค่ะ”

ทันใดนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าของฉินฮูหยินกว้างขึ้นกว่าเดิม

“ดีมาก! ข้าเชื่อว่าการตัดสินใจของท่านในครั้งนี้จะไม่ทำให้ท่านต้องผิดหวังอย่างแน่นอน”

“แต่ข้าก็อยากพูดคุยทำความเข้าใจกับท่านให้มากกว่านี้” เป็นลั่วเฉียวฮุ่ยที่กล่าวขึ้น คราแรกนางตั้งใจว่าจะมิได้ตกลงง่าย ๆ เช่นนี้ แต่เมื่อสบสายตาที่ดูจริงใจของอีกฝ่ายก็รับปากไปอย่างไม่รู้ตัว

 “เช่นนั้นเราคงจะต้องคุยกันยาวหน่อยแล้ว...”

จากนั้นทั้งสองก็ได้เริ่มพูดคุยถึงแนวทางการร่วมมือกัน ลั่วเฉียวฮุ่ยไม่ได้เปิดเผยถึงสินค้าที่นางคิดจะทำโดยละเอียด เพียงแต่บอกกว้าง ๆ ว่าเป็นสินค้าประเภทเครื่องประทินโฉมและของใช้สำหรับสตรีที่ไม่เคยมีมาก่อนในเมืองหลวง ซึ่งฉินฮูหยินก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรมากนัก นางเพียงแค่อธิบายถึงช่องทางการจำหน่ายและกลุ่มลูกค้าที่นางมีอยู่ในมือ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความเป็นมืออาชีพและเครือข่ายทางการค้าที่กว้างขวางของนาง

ที่ลั่วเฉียวฮุ่ยมาในวันนี้โดยที่ไม่ได้เตรียมสินค้าอะไรติดมือมาเลยนั้นก็เพราะนางเพียงต้องการจะมา ‘ดูเชิง’ เป็นครั้งสุดท้ายเพื่ออยากจะแน่ใจว่าคนผู้นี้จะไม่ทำให้นางต้องเสียเวลาไปโดยใช่เหตุหรือไม่

และเมื่อได้สนทนากันนางก็พบว่าฉินฮูหยินนั้น แม้จะดูมีชั้นเชิงและเป็นคนทำการค้าที่ฉลาดหลักแหลม แต่นางกลับไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัดหรืออยากจะถอยห่าง เหมือนเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับสองแม่ลูกตัวร้ายที่จวนนั่นเลยแม้แต่น้อย

“เช่นนั้นข้าขอเวลาอีกสามวันนะเจ้าคะ ข้าจะนำสินค้าตัวอย่างมาให้ท่านได้ดูด้วยตัวเอง” ลั่วเฉียวฮุ่ยกล่าวหลังจากที่การสนทนาสิ้นสุดลง

แต่ก่อนที่จะเดินทางกลับนางก็ตัดสินใจที่จะพูดบางอย่างออกไปตามตรง

“ฉินฮูหยินก่อนที่เราจะเริ่มร่วมมือกัน ข้ามีเรื่องหนึ่งที่อยากจะบอกกับท่านก่อนเจ้าค่ะ” นางกล่าวด้วยสีหน้าที่จริงจัง

“อันดับแรก ข้าชื่อลั่วเฉียวฮุ่ย เป็นคุณหนูรองแห่งจวนรองเจ้ากรมพิธีการลั่วฉู่หวัง”

กล่าวแล้วหยุดเว้นช่วงเล็กน้อยแล้วกล่าวต่อ

“ชื่อเสียงของข้าในเมืองหลวงนั้นไม่ได้ดีงามนัก...หากท่านได้ยินเรื่องราวของข้าจากคนภายนอก พวกเขาก็คงจะบอกว่าข้าเป็นสตรีที่เอาแต่ใจและร้ายกาจ ข้าเลยกลัวว่าหากท่านได้ยินเรื่องเหล่านี้ในภายหลังท่านอาจจะเปลี่ยนใจ ข้าจึงขอชิงบอกท่านไว้ก่อนตรงนี้หากมีอะไรเปลี่ยนแปลงจะได้แก้ไขได้ทัน” นางหมายถึงหากคนผู้นี้ยอมรับไม่ได้การร่วมมือครั้งนี้ก็คงจะไม่ได้เกิดขึ้น

ทว่าฉินฮูหยินที่ได้ฟังเช่นนั้นกลับหัวเราะออกมาเบา ๆ

“คุณหนูลั่วบนโลกใบนี้จะมีสักกี่คนกันเชียวที่ไม่ร้ายกาจบ้าง?” นางกล่าวพลางจิบชา “แม้แต่ตัวข้าเองก็ร้ายกาจไม่น้อยไปกว่าใครหรอกนะ”

สตรีวัยกลางคนวางถ้วยชาลงก่อนจะมองลึกลงไปในดวงตาของหญิงสาวที่ตนรู้สึกถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็น “แต่ว่านะ...คนที่กล้ายอมรับและพูดออกมาตรง ๆ ว่าตัวเองร้ายกาจได้น่ะมีน้อยคนนัก ส่วนใหญ่ที่ข้าเจอมักจะมีแต่พวกดอกบัวขาวที่ภายนอกดูบริสุทธิ์ แต่ภายในกลับเน่าเฟะเสียยิ่งกว่าอะไร”

“ดังนั้นเจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก ข้าไม่ชอบคนประเภทนั้นและข้าก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจด้วย” ในตอนนี้ฉินฮูหยินเริ่มพูดคุยแบบเป็นกันเองมากขึ้น ทำให้ลั่วเฉียวฮุ่ยที่ได้ฟังเช่นนั้นก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกว่าเหมือนได้พบเจอคนที่ ‘ประเภทเดียวกัน’ เข้าเสียแล้ว

หญิงสาวลุกขึ้นยืนแล้วโค้งศีรษะให้อีกฝ่ายเล็กน้อย “เช่นนั้นอีกสามวันพวกเราค่อยพบกันอีกครั้งนะเจ้าคะ”

“ได้สิ ข้าจะรอนะ”

‘นี่สิถึงจะเรียกว่าคู่ค้าของข้าได้!’ 

ลั่วเฉียวฮุ่ยคิดในใจอย่างพึงพอใจขณะที่เดินออกจากจวนไป

หลังลั่วเฉียวฮุ่ยกลับไปเซียวหลินที่ยืนฟังอยู่เงียบ ๆ ก็เอ่ยขึ้น

“ท่านย่าขอรับพี่สาวคนสวยดูจะระวังตัวมากจริง ๆ เลยนะขอรับ”

ฉินฮูหยินหันไปพูดกับหลานชายตัวน้อยด้วยรอยยิ้ม

“นี่แหละคือหนึ่งในสิ่งที่ทำให้ย่าสนใจในตัวนาง จงจำไว้นะหลินเออร์การรู้จักระแวดระวังแต่ไม่หวาดกลัวจนเสียเรื่อง คือสิ่งที่คนที่จะทำการใหญ่ต้องมี”