8

“คุณจะไม่ถามหน่อยเหรอคะว่าฉันไปเจอกับอะไรมา” ปานอัปสรเปลี่ยนจากตกใจมาเริ่มหงุดหงิดจิตใจของเขาทำด้วยอะไรหนอ ถึงได้ไม่รู้สึกรู้สากับความเดือดเนื้อร้อนใจของคนอื่น

“อืม...อยากเล่าก็ว่ามาสิ” อลันดึงเข็มขัดหนังออกจากกางเกงปลดกระดุมรูดซิป ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูมาพันเอวอย่างลวก ๆ แล้วก้มลงดึงกางยีนส์ออกทางปลายเท้า

“นี่คุณ จะไม่ให้เกียรติสุภาพสตรีหน่อยเหรอ... ใจคอจะแก้ผ้าโชว์กันให้ได้เลยใช่ไหม” หญิงสาวจิกตาใส่อย่างเหลืออดความโกรธเริ่มมาเป็นริ้ว ๆ

“ก็นุ่งผ้าขนหนูแล้วไง ปกติผมถอดเลยนะ” อลันชี้แจงหน้าตาย

“ตามสบายเถอะค่ะ” ปานอัปสรค้อนปะหลับปะเหลือก แต่ทันทีที่พูดจบผ้าขนหนูผืนใหญ่ก็ร่วงหล่นลงมากองที่ปลายเท้าขาวสะอาดคู่นั้น

“กรี๊ดดดดดด.......คนบ้า...ฉันประชด” ถึงแม้หล่อนจะค่อนข้างแน่ใจว่าอีกฝ่ายหัวใจเป็นสาว แต่ร่างกายของเขายังไงก็เป็นผู้ชายอยู่ดี ปานอัปสรยกมือขึ้นปิดหน้า อ้านิ้วออกอย่างลืมตัว…….เฮือก !......ไม่น่าเลย.....

“จะกรี๊ดอะไรนักหนาหึ...กินนกหวีดเข้าไปหรือไง” อลันส่ายหัวอย่างเอือม ๆ ก่อนจะใช้ผ้าขนหนูพาดบ่าเดินเฉียดคนที่ยืนปิดหน้า เข้าห้องน้ำไปอย่างสบายอารมณ์.....นี่แค่เริ่มต้น อย่าเพิ่งหัวใจวายไปซะก่อนล่ะ...ปานอัปสร....ชายหนุ่มคลี่ยิ้มแววตาเป็นประกาย ช่างเป็นการอาบน้ำที่เบิกบานใจสุด ๆ

ปานอัปสรเฝ้ามองเวลาที่ใกล้จะครบหนึ่งชั่วโมงเต็มทีอย่างกระวนกระวายใจ ขืนไฟฟ้าดับก่อนที่หล่อนจะอาบน้ำเสร็จคงไม่สนุกแน่....ไม่รู้ว่าเข้าไปตายในห้องน้ำหรือไงถึงได้นานแบบนี้ ปานอัปสรนั่งบ่นจนหน้ายู่เมื่อ อลันเปิดห้องน้ำออกมา นางแบบสาวแทบจะพุ่งหลาวสวนเข้าไปด้วยซ้ำ เพราะเกรงว่าจะไม่ทันเวลา แต่อนิจจา โชคไม่เข้าข้างคนสวยเอาเสียเลย

“อร๊ายยยย......คุณอลัน...คุณอลันช่วยฉันด้วย” ปานอัปสร ร้องเรียกชายหนุ่มเสียงหลง เมื่อจู่ ๆ ไฟฟ้าก็ดับพรึ่บมีแต่ความมืดมิดเข้ามาแทนที่

“เป็นอะไรของคุณ ก็แค่ไฟดับ” ชายหนุ่มส่งเสียงขุ่นกลับไปแต่ใบหน้ากลับมีรอยยิ้ม ไม่ยอมขยับลงจากเตียง

“มันมืด ฉันมองไม่เห็นขอไฟฉายหน่อยค่ะ”

“ผมไม่ได้มีหน้าที่รับใช้คุณ ออกมาไม่ได้ก็นอนในนั้นแหละ อีกไม่กี่ชั่วโมงก็สว่างแล้ว”

“คุณอลัน....ฉันกลัวความมืด” หญิงสาวอ้อนขอความเห็นใจ

“.........................”

“คุณอลันคนเก่ง คุณอลันสุดสวย....ได้โปรด”

ปานอัปสร หมดหวังเมื่อมีแต่ความเงียบตอบกลับมา จากเสียงอ้อนวอนก็เปลี่ยนเป็นคำต่อว่าต่อขาน...คนใจร้าย คนไม่มีน้ำใจ อีเจ๊ใจหิน......ยิ่งบ่นก็ยิ่งโมโหจนเกิดแรงฮึด.....ไม่ง้อก็ได้วะ......เชอะ...อย่าให้ถึงทีฉันบ้างก็แล้วกัน.....ปานอัปสรคลำหาผ้าขนหนู พอเจอก็รีบคว้ามานุ่งกระโจมอก ค่อย ๆ คลำหาทางออก พอสายตาเริ่มชินกับความมืดก็พอมองเห็นเงาตะคุ่ม ๆ

โชคดีที่หล่อนค้นหาหมอนกับผ้าห่มมาเตรียมไว้ที่โซฟาตัวใหญ่แล้ว พอออกมาเจอโซฟาได้ก็รีบลงไปนอนคว้า ผ้าห่มมาคลุมโปง ไม่ไหวแล้วหัวใจจะวาย หูยังแว่วเสียงหัวเราะหึหึ...ของใครก็ไม่รู้...น่ากลัวชะมัดหญิงสาวหลับหูหลับตาพยายามจะเข้าสู่ห้วงนิทราให้เร็วที่สุด แม้จะกำหนดไม่ได้อย่างใจแต่ร่างกายที่อ่อนล้าจากการเดินทางไม่นานก็หลับปุ๋ย......

“คุณ...ตื่นได้แล้ว”

“โอ๊ย....อย่ากวนได้ไหมริชชี่”

“ตื่นมาทำงานได้แล้ว” อลันใช้ท่อนไฟฉายเขี่ยก้อนเนื้อก้อนกระดูกภายใต้ผ้านวมผืนใหญ่

“มีงานที่ไหนกันล่ะริชชี่ เขายกเลิกหมดแล้วจำไม่ได้หรือไง” ปานอัปสรตลบผ้านวมก่อนจะลุกขึ้นมานั่งอย่างหงุดหงิดขนาดเคลิ้มหลับ หล่อนยังไม่ลืมเลยว่าช่วงนี้ต้องเผชิญกับภาวะงานหด หมดตังค์ ถังแตก น่าอเนจอนาถ

“เฮ้ย !...ทำบ้าอะไรของคุณ” อลันตกใจจนเสียอาการ ถอยหลังไปถึงสามก้าว

ปานอัปสร ลืมตามองอย่างตกใจกว่าที่เห็นว่านอนห้องเดียวกับผู้ชายแปลกหน้าก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าหล่อนมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

“จะนั่งยั่วกันอีกนานไหม” ชายหนุ่มกัดฟันกรอด

หญิงสาวขมวดคิ้วงุนงง ก่อนจะค่อย ๆ ก้มลงมองตัวเอง “....อร๊ายยยย..........หันกลับไปเดี๋ยวนี้นะ...คนบ้า...คนลามก” หญิงสาวก้มลงไปควานหาผ้าเช็ดตัวที่คงหลุดอยู่ในผ้าห่มนั่นแหละ พอหาเจอแล้วก็รีบเอามากระโจมอกอย่างเร่งรีบ เสร็จแล้วจึงได้เงยหน้ามาเจอเข้ากับสายตาคมกริบ….สายตานั่น อิจฉารูปร่างฉันล่ะสิ...หญิงสาวเห็นแล้วก็อารมณ์ดีขึ้นเล็กน้อย

“ฉันบอกให้หันหลังไปยังไงเล่า ยังจะยืนมองอยู่ได้” ต่อให้เป็นผู้หญิงด้วยกันหล่อนก็ยังอายอยู่ดี ที่จะให้ใครมายืนจ้องมองร่างกายเปลือยเปล่า

“ไม่เห็นมีอะไรน่ามอง รีบ ๆ แต่งตัวเข้าจะได้รีบไปทำงาน” อลันสั่งเสร็จ ก็เดินกระแทกเท้าออกจากห้องไป ปล่อยให้ยัยตัวแสบจัดการกับตัวเองให้เรียบร้อย