18

“จะยั่วกันให้ได้เลยใช่ไหมแม่คุณ....” อลันตัดสินใจรวบร่างบางเข้ามากอดเอาไว้ ไม่เช่นนั้นคืนนี้คงไม่ได้นอน....แต่ก็น่าแปลกที่อาการฟุ้งซ่านนอนไม่หลับกลับหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อมีผู้หญิงคนนี้อยู่ในอ้อมแขน

“อื้อ...อื้ม.....” ปานอัปสรครางในลำคอ ทีแรกก็ขัดใจที่หมอนข้างใบใหญ่ทำท่าจะกลิ้งหลุดมือ จึงต้องกอดล็อคไว้ทั้งแขนทั้งขาที่เกาะเกี่ยวเอาไว้แน่นหนา จนเจ้าหมอนข้างดิ้นได้สิ้นฤทธิ์

“ปล่อย...ยัยบ๊องส์” เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหู แต่หาได้ทำให้หล่อนละความตั้งใจไม่ เรื่องอะไรจะปล่อย คนกำลังนอนหลับสบาย...แต่...เอ๊ะ..โอว... หมอนข้างพูดได้

อลันหมั่นไส้คนนอนหลับสบาย แต่ทำให้เขาปวดเกร็งแทบตาย ทำอะไรก็ไม่ได้ ไม่นิยมลักหลับเสียด้วย

“อืม....” ปานอัปสรออกเสียงแสดงอาการพึงใจ แต่ไม่รู้ตัวเลยว่ากดหัวหมอหนุ่มจนแทบจะจมหายเข้าไปในอก

“โอ้ย.!.....” หญิงสาวสะดุ้งหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง เมื่อโดนงับเข้าไปที่ยอดอกอย่างแรง ถึงแม้จะเป็นการกัดนอกเสื้อก็ตาม

“เป็นบ้าอะไรเนี่ย กัดฉันทำไม”

“ผมไม่ใช่หมอนข้างของคุณนะ ที่จะมากกกอดได้ตามอำเภอใจ”

“บอกกันดี ๆ ก็ได้ป่ะ” หญิงสาวเถียงไม่ออก ในเมื่อหลักฐานเต็มอ้อมแขน หล่อนคลายพันธนาการทั้งหมดทันที แต่ดูเหมือนหมอนข้างของหล่อนจะไม่เต็มใจกับอิสรภาพเสียแล้ว เขากลับซุกมือใหญ่เข้ามาใต้ร่มผ้าแล้วจัดการลอกคราบอย่างชำนาญ

“คุณ...คุณ...คู๊ณ......ฉันปล่อยแล้ว” ปานอัปสรร้องเตือนพลางดิ้นหนีคนตัวใหญ่ยักษ์ที่คร่อมทับเอาไว้ทั้งตัว แต่ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเรือนร่างใหญ่โตที่ท่านเรียก หมอหนุ่มยังตั้งหน้าตั้งตารุกรานทั้งปากทั้งฝ่ามือร้อนที่ลูบไล้สำรวจทั่วทุกอณูของร่างกายทั้งที่ลมหายใจถี่กระชั้น อิ่มเอมกับทุกส่วนสัดที่สัมผัสนุ่มลื่นมือ

“คุณหมอขา ปล่อยฉันเถอะนะคะ” ดิ้นรนไปก็ไร้ผล จึงเปลี่ยนมาใช้ลูกอ้อนแทน

“ได้...จะให้ปล่อยในหรือปล่อยนอก”

“อะ...อะไรนอก ๆ ใน ๆ” หญิงสาวถามปากคอสั่น ประสาทตึงเครียดไม่อยากอยู่กับความหวาดหวั่น...เอาวะเป็นไงเป็นกัน ยังไงก็ไม่มีทางหนีรอดยอมรับสภาพให้มันจบ ๆ ไป....ฉันไม่ได้ใจง่ายสักหน่อย...หญิงสาวปลอบตัวเองให้รู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อย อย่างน้อยมันก็ยังพอจะมีความจริงอยู่บ้างแหละน่า....

“อยากรู้ก็อยู่นิ่ง ๆ”

“ก็คุณไม่นิ่ง ฉันจะนิ่งได้ไหมเล่า......โอ๊ะ...โอแม่เจ้า” ปานอัปสรตะลึงปากอ้าตาค้าง เมื่อชายหนุ่มผละออกไปจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเอง ปล่อยตัวตนออกมาผงาดง้ำอวดความอหังการก่อนเจ้าตัวจะฉีกฟรอยด์ถุงยางอนามัยจัดการครอบเครื่องป้องกันบางเฉียบลงไป........อลันกลับมาทาบทับใช้เข่าดันขาเรียวให้แยกออกห่างเปิดทางจดจ่อตัวตนเตรียมหลวมรวมเป็นหนึ่งเดียว

“เดี๋ยวคุณ....ฉะ..ฉันจะตายไหม.....” ปานอัปสรเพิ่งได้สติหลังจากอึ้งไปนาน หล่อนดิ้นหนีจนสิ้นหวัง หวาดกลัวจับใจถามว่ารังเกียจไหมคำตอบคือไม่ ออกจะปลื้มเขาด้วยซ้ำแต่คำว่ารักนวลสงวนตัวที่ถูกฝังไว้ดั่งโดนฝังชิปก็ทำให้ยากที่จะยอมเขาโดยง่าย...และสิ่งที่ทำให้ลำบากใจก็เพราะตัวตนที่ใหญ่โตของเขาจะถึงตายไหมวะเนี่ย.....

“ไม่เป็นไรหรอกน่า...คุณรับผมได้อยู่แล้ว เด็กตัวใหญ่กว่านี้ตั้งเยอะยังออกมาได้เลย” หมอหนุ่มให้เหตุผลที่พอฟังขึ้น...ก่อนจะเริ่มต้นเล้าโลมเตรียมความพร้อมให้หล่อนอีกครั้ง...ครั้งนี้ได้รับความร่วมมือเป็นอย่างดี จนชายหนุ่มแปลกใจที่หล่อนพยายามจะจูบตอบเขาทั้งที่ไม่เป็นสับปะรด แต่ก็ให้ความรู้สึกดีไม่น้อย

“คุณ...ฉันไม่ไหว...เอาออกไปก่อนนะ” ปานอัปสรมีปัญหาอีกจนได้ ทั้งที่ทำใจหลับหูหลับตาจะให้เขาทำให้มันจบ ๆ ไม่ต้องมาอกสั่นขวัญแขวนอยู่อย่างนี้

“ไม่ได้หรอก ไม่อย่างนั้นคุณจะเจ็บกว่านี้” ถึงแม้จะสงสารแต่จะทำยังไงได้ ถ้าให้หยุดตอนนี้ ฆ่ากันให้ตายเสียยังดีกว่า....อลันลดกายลงทาบทับล่อลวงหญิงสาวเจ้าปัญหาด้วยจุมพิตดูดดื่มอีกครั้งในขณะที่สะโพกสอบค่อย ๆ ขยับอย่างไม่เร่งร้อนกระทั่งคนใต้ร่างหลงเพริด เขาจึงอาศัยจังหวะนั้นดันพรวดจนสุดทาง

หญิงสาวกรีดร้องก่อนจะกัดริมฝีปากสะกดกลั้นเสียงร้องของตัวเอง หยิกข่วนระบายความเจ็บปวดไปทั่วหยาดเหงื่อเกาะพราวไปทั้งใบหน้า ไหนใครว่ากิจกรรมแบบนี้น่ารื่นรมย์...อยากถามว่าตรงไหน ปานอัปสรเจ็บแทบขาดใจ

ก้อนเนื้อคู่สวยถูกไล้เลียดูดเม้มอย่างปลอบประโลมช่วยให้เธอผ่อนคลาย ถึงแม้ไม่ได้คาดหวังพรหมจรรย์จากหญิงสาวที่ทำงานในวงการที่เต็มไปด้วยเสือสิงห์กระทิงแรด แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ ว่าหล่อนเก็บรักษามันไว้ได้อย่างไร ...แต่พอคิดอีกที อาจเป็นเพราะความประหลาดของหล่อนก็เป็นได้ จึงไม่ค่อยมีใครเข้าถึง....นึกว่าแกล้งโยกโย้เรียกราคาเสียอีกชายหนุ่มอดยิ้มออกมาไม่ได้

“ยังเจ็บมากอยู่หรือเปล่า” กระซิบถามเสียงนุ่ม

“มะ....ไม่มากแล้วค่ะ”

เมื่อได้คำตอบแบบนั้น อลันจึงเดินหน้าปฏิบัติภารกิจที่ค้างคา เอวสอบขยับเข้าออกเร็วขึ้นจนเธอครางออกมา ยิ่งทำให้เขาได้ใจออกแรงกระแทกกระทั้นถี่ระรัว ส่งเธอขึ้นแตะฝั่งฝันก่อนที่ตัวเองจะโจนจ้วงทะยานตามไปติด ๆ

“คุณอลัน.......อ๊า....” ความรู้สึกซ่านเสียวดั่งนั่งรถไฟผาดโผน ร่างกายเกร็งกระตุกตอดรัดลมหายใจสะท้อนถี่ ในขณะที่ร่างหนาทิ้งตัวซบนิ่งปลดปล่อยทุกหยาดหยดลงกระเปาะถุงยางอนามัย

“เจ็บมากไหม” อลันถามอย่างอาทร

“ถามว่าฉันรอดตายมาได้ไงดีกว่า...” หญิงสาวค้อนคมใส่เขา หมั่นไส้ทำมาเป็นห่วงใยทีเมื่อกี้โหมเข้าใส่กระแทกไม่ยั้ง ทำอย่างกับเป็นศัตรูกันมาแต่ชาติปางไหน

“อืม...ยังปากเก่ง งั้นต่อเลยนะ”

“ห๊า...ฉันยังหายใจไม่อิ่มเลยนะ” ปานอัปสรหน้าตาแดงก่ำ เมื่อเห็นเขาจะเอาจริง

“ผมก็ยังไม่อิ่มเหมือนกัน” อลันทำอย่างที่พูด ถึงแม้คนปากเก่งจะโวยวายไม่หยุด แต่เพียงพักเดียว เสียงนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางหวานแว่วพลางกอดรัดเกี่ยวกระหวัดหยัดกายเข้าหาอย่างเต็มใจ