19

ปานอัปสรยืนเหม่อลอยอยู่ในครัว ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำอะไรลงไป ทำไมถึงได้ยอมเขาง่ายแบบนี้.....เฮ้อ...แล้วจะมีหน้ากลับไปหาแม่ครูได้ยังไงเนี่ย.......หญิงสาวเติบโตมาในบ้านของแม่ครูดวงใจ ที่ท่านมีจิตคิดเมตตาเลี้ยงดูเด็ก ๆ ไว้หลายคน ไม่ต่างจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าด้วยความช่วยเหลืออุปถัมภ์จากเศรษฐีชาวยุโรปคนหนึ่ง และเด็ก ๆ ที่เติบโตมีงานมีการทำ ส่วนมากก็กลับมาช่วยเหลือน้อง ๆ ในรุ่นต่อไป ดังเช่นหล่อนที่ถึงแม้จะปกปิดสถานะว่าเติบโตมาจากที่นั่น แต่ก็ส่งเงินไปให้ไม่เคยขาด เงินทุกบาทที่หามาได้ หล่อนทุ่มเทให้กับน้อง ๆ ในบ้าน ยกเว้นเรื่องเดียวที่หล่อนตามใจตัวเอง คือสะสมของแบรนด์เนมที่ไม่รู้ทำไมถึงได้ชอบนักชอบหนา...เพราะแบบนี้ พอเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นกับชีวิต หล่อนจึงไม่มีเงินสดที่จะช่วยพยุงตัวเองไว้ได้….แม่ครูคงเสียใจ ลำพังข่าวฉาวก็เกินพอยังจะมีเรื่องนี้ซ้ำขึ้นมาอีก

“อุ้ย........คุณ......”

อลันสวมกอดหญิงสาวที่มีอาการเหม่อลอยอยู่นานแล้ว ขนาดเขาเข้ามายืนอยู่ตั้งนานหล่อนยังไม่รู้ตัวเอาแต่ทอดถอนใจ

“เมื่อไหร่ผมจะได้กินอาหารเช้าหึ.... ถ้าคุณเอาแต่จ้องมองกระทะอยู่อย่างนั้น” อลันก้มลงจูบหลังคอขาวผ่องแถมด้วยหอมแก้มอีกหนึ่งฟอด

“คุณอลัน...ฉัน...” หญิงสาวหันกลับมาหาเขา ยิ่งเห็นใบหน้าคมทรงเสน่ห์ ก็ยิ่งพูดไม่ออก ความรู้สึกหลากหลายมันอัดแน่นในอก

“มีอะไร”

“ฉัน...เอ่อ...เราเป็นอะไรกันคะ” โพล่งออกไปแล้วก็ให้โล่งใจ หล่อนไม่อยากคิดไปเอง หากเขาจะมองว่าหล่อนเป็นนางบำเรอชั่วคราวหรือว่าอะไร ก็พูดออกมาให้ชัดเจน

“ผู้ช่วยผมไง”

ปานอัปสรหน้าหมอง ไม่น่าไปถามเขาให้เจ็บเลยในเมื่อมันชัดเจนตั้งแต่ต้นแล้วนี่ เพราะความไม่ถี่ถ้วนของตัวเองจะโทษใครได้

“แล้วคุณอยากเป็นอะไรกับผมล่ะ” เมื่อเห็นหน้าหงอย ๆ ก็อดสงสารไม่ได้ทุกอย่างผิดแผนไปหมดหล่อนไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิดแต่แรก ที่ตั้งใจให้หล่อนมาช่วยผ่อนคลายช่วงพักผ่อนแต่ก็ต้องปรับแผนใหม่

“ฉันไม่ได้อยากเป็นอะไรทั้งนั้น และฉันก็ไม่ได้อยากเป็นนางบำเรอด้วย” ในดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความกังวล หญิงสาวพูดออกไปด้วยอารมณ์สับสนปนกับความกรุ่นโกรธซึ่งไม่แน่ใจว่าหล่อนโกรธเขาหรือโกรธตัวเองกันแน่

“ถ้าไม่อยากเป็นนางบำเรอก็เป็นเมีย” ชายหนุ่มตอบเรียบง่าย

“เป็นเมีย !....เหรอคะ...เอ่อ..มันง่ายไปไหมอ่ะ.....” ปานอัปสรควรจะดีใจไหมเนี่ย..เป็นเมียลำดับที่เท่าไหร่กันแน่ ทำไมเขาถึงพูดมันออกมาง่ายดาย ถ้าย้อนเวลากลับไปก่อนจะเจอมรสุมชีวิต หล่อนคงโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงที่มีใครบังอาจมาพูดจาล้อเล่นกับหล่อนแบบนี้

“แล้วทำไมต้องทำให้ยาก” คิ้วเข้มเลิกขึ้นเป็นคำถาม

“ก็...ไม่รู้สิคะ” ปานอัปสรก็หาเหตุผลไม่ได้เช่นกัน

“ขอเพียงแต่คุณห้ามท้องเด็ดขาด” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แม้ไม่ได้รักแต่ก็ไม่อยากดึงหล่อนมาพบกับความยุ่งยาก การที่จะมีผู้หญิงอย่างปานอัปสรข้างกายมันก็น่าจะทำให้ชีวิตมีสีสันขึ้นไม่น้อย ส่วนหล่อนจะเรียกตัวเองว่าอะไรก็สุดแล้วแต่เอาที่สบายใจเลยก็แล้วกัน

“ฉันว่าแล้ว........ความจริงก็แค่คำพูดที่ทำให้นางบำเรอดูดีขึ้นมาก็เท่านั้น” ปานอัปสรคิดอย่างนั้นเพราะมีที่ไหนกันคู่สามีภรรยาจะไม่อยากมีลูก นอกเสียจากว่าเขามีอยู่แล้ว....ฮือ..นี่ฉันต้องกลายเป็นเมียน้อยไปแล้วเหรอเนี่ย.....ทำไมถึงซวยอย่างนี้วะ ก่อนนี้โดนกล่าวหาลอย ๆ ไม่นานก็กลายเป็นจริงเสียแล้ว ซวยจริง ๆ เลยฉัน

“เมียก็คือเมีย หรือว่าคุณอยากเป็นนางบำเรอก็ได้นะผมไม่เกี่ยง” ไม่ต้องบอกก็รู้ ว่ายัยบ๊องส์กำลังคิดฟุ้งซ่านไปไกลและเพื่อความสบายใจของหล่อนเขาจะยกตำแหน่งเมียให้ก็ได้ในเมื่อเขาก็ไม่คิดจะมีใคร ส่วนหล่อนสบายใจจะอยู่กับเขานานแค่ไหนก็แค่นั้นเอาที่สบายใจก็แล้วกัน

“บ้า...ใครจะโง่เป็นนางบำเรอกันเล่า” เอาเถอะ ยอมก็ได้อย่างน้อยสามีก็หล่อโฮก.....

“หึหึ...ผมเพิ่งรู้ว่าคุณก็ฉลาดเหมือนกัน”

“แล้วทำไมถึงต้องห้ามฉันท้อง หรือว่าคุณมีเมียหลายคนคะ” เพราะความไม่รอบคอบ ทำให้หล่อนต้องตกเป็นรองเขาอยู่อย่างนี้....เพราะฉะนั้นครั้งนี้หล่อนควรจะต้องถามให้หมดข้อสงสัย

“ผมมีคุณคนเดียวตราบใดที่คุณไม่ละเมิดข้อตกลง ผู้หญิงที่ผ่านมาแค่ซื้อกินในเมื่อคุณไม่ขายอยากได้ตำแหน่งเมียก็เอาไป..... ส่วนเรื่องห้ามท้องผมขอไม่ตอบ”

พูดได้ตรงมากพ่อคุณ...เฮอะ...ซื้อกิน ...พูดออกมาได้ไม่อายปาก....แล้วตำแหน่งเมียที่ให้ฉันเนี่ยโคตรจะเลื่อนลอยเลย แต่ก็เอาเถอะยังฟังรื่นหูกว่านางบำเรอตั้งเยอะ

“แล้วถ้า...”

“พอ ๆ .....ไม่อย่างนั้นผมจะกินคุณแทนอาหารเช้า” ดวงตาสีน้ำเงินเข้มจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากสีชมพูจาง ๆ อืม....ชักอยากกินหล่อนแทนอาหารเช้าจริง ๆ เสียแล้วสิ