16

“หึหึ..ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง......มาไว ๆ เสียเวลา” อลันยื้อยุดแกะมือออกจากคอเสื้อแล้วจัดการมันได้ในที่สุด หญิงสาววี๊ดว้าย....ยกมือขึ้นปิดหน้าอก ที่มีเพียงบราตัวน้อยปิดบังอยู่ และรีบหันหลังให้เขาทันที

“อื้อหือ...แผ่นหลังคุณอาการหนักจริง ๆ ด้วย” ชายหนุ่มแกล้งอุทานเสียงดัง อยากเป็นโรคนักใช่ไหม เดี๋ยวหมออลันจัดให้.....

“ห๊า.!!...หลังฉันมีอะไร...” ปานอัปสรตกใจ ลืมตัวว่าโกหกอะไรเขาไว้บ้าง

“ไม่ใช่แค่ตกกระแล้วล่ะแบบนี้........” อลัน แสดงความกังวลออกมาทางน้ำเสียง เมื่อเห็นเจ้าหล่อนพยายามจะหันดูหลังตัวเองให้ได้ แต่ก็มองไม่เห็นจึงได้หันไปหันมาอยู่อย่างนั้น...น่าตลกสิ้นดี....ยัยตัวแสบลื่นเป็นปลาไหล จับไม่ได้ไล่ทันไม่มีทางยอมรับ

“นี่คุณ ตกลงเป็นอะไรกันแน่...บอกมาสิ” ปานอัปสรเริ่มจะหงุดหงิด หันมาเท้าเอวถามคุณหมอหนุ่มหน้านิ่วคิ้วขมวด

“สงสัยจะปอดบวม” สายตาคมปลาบจับจ้องอยู่ที่หน้าอกคู่งามขนาดเหมาะมือที่เจ้าตัวบอกว่าเล็กนิดเดียว....อืม....ความจริงก็ไม่นิดหรอก

“อร๊าย...คุณอลัน” พอรู้ตัวก็ยกมือขึ้นปิดไว้เหมือนเดิมเพิ่งจะรู้ตัวว่าโดนแกล้งทั้งที่รู้ว่าผิวพรรณขาวเนียนไร้ไฝฝ้ายังจะเสียรู้อีตาหมอเจ้าเล่ห์นี่จนได้….ไม่ใช่แระ...แบบนี้แกล้งฉันแหง ๆ

“ไหน...ผมขอดูก้นคุณหน่อย ที่คุณว่ามันด้านแล้วยัง มีโรคอื่นด้วยหรือเปล่า” ชายหนุ่มพยายามจะถอดชิ้นล่างให้ได้

“ม่ายยยยยยย.........ฉันยอมแล้ว....คุณอลัน...คุณออกไปก่อนนะ...นะ” หญิงสาวยอมจำนนน้ำตาคลอเบ้ามองเขาด้วยสายตาวิงวอน

“ยังไง?” อลันถามเสียงเข้มไม่มีแววตาล้อเล่นเหมือนเมื่อสักครู่

“เรื่องทั้งหมดฉันโกหกคุณ ...ฉะ..ฉันไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นอ่ะ....คือว่า.....มัน.......” ปานอัปสรจำเป็นต้องสารภาพ ก็เพราะโดนสายตากดดันซะขนาดนั้น...คนอะไรแค่หน้านิ่ง ๆ ก็น่ากลัวแล้วอ่ะ...ถ้าไม่หล่อ.....คงได้วิ่งป่าราบไปแล้ว....

“งั้นก็รีบอาบน้ำซะ อย่าตุกติก” อลันออกคำสั่งเสียงดุก่อนจะเดินออกไปไม่อยากเห็นน้ำตาใครทั้งนั้นถึงแม้จะเชื่อแน่ว่าทุกอย่างคือการแสดง

ปานอัปสรใช้เวลาทำใจอยู่นาน กว่าจะยอมออกจากห้องน้ำเพราะมัวแต่คิดหาทางรอด แต่พอได้ออกมาจริง ๆ ก็ต้องถอนหายใจโล่งอกเมื่อเห็นคุณหมอหนุ่มนอนอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาที่หล่อนยึดเป็นที่นอนเมื่อคืนนี้ ซ้ำยังอาบน้ำใส่ชุดนอนซะเรียบร้อยเชียว

นางแบบสาวใช้เวลาประทินโฉมอย่างสบายใจ ระหว่างนั้นก็แอบชำเลืองไปที่เรือนกายสูงใหญ่ที่ไม่ขยับเขยื้อนราวกับห้องนี้มีแค่เขาคนเดียว.......แบบนี้แสดงว่าให้เราไปนอนบนเตียงสินะ.....อื้อหือ.. คุณหมอสุดหล่อ พ่อพระของฉัน ช่างเป็นสุภาพบุรุษที่สุดในใจฉันจริง ๆ อ่ะ....อุ้ยเขิน.....ปานอัปสรสรรเสริญชายหนุ่มในใจ ก่อนจะคลานขึ้นเตียงอย่างถือวิสาสะ ดึงผ้าห่มขึ้นมาหลับตาพริ้ม.....

“เอ๊ะ!...อ้าว.....คุณจะนอนบนเตียงเหรอคะ...ได้ๆ ๆ เดี๋ยวฉันลงไปนอนที่โซฟาเอง” หญิงสาวกุลีกุจอลุกขึ้นรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อยเพราะอุตส่าห์ฝันหวาน แท้จริงไม่ได้เป็นอย่างที่คิดสักนิด เมื่อร่างหนาก้าวขึ้นเตียงมาจนที่นอนยวบลง....ฮือ ๆ ....อุตส่าห์ชื่นชม

“ไม่ต้อง.....นอนที่นี่แหละ” ไม่พูดเปล่า แขนแกร่งยังคว้าเอวคอดดึงเข้าหาตัวจนแทบจะจมหายเข้าไปในอกกว้าง

“ไม่เป็นไรค่ะ...ตามสะดวกเลยคุณ....ฉันไม่รบกวนหรอก” หญิงสาวดิ้นขลุกขลัก แต่ดูเหมือนจะยิ่งโดนกอดรัดแน่นเข้าไปอีก

“ผมสะดวกแบบนี้” ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดอยู่ที่ต้นคอ จากที่ตั้งใจจะแกล้งกอดเฉย ๆ ก็เริ่มเลยเถิดซุกไซ้กลิ่นหอม ๆ ชวนหลงใหลปล่อยใจไปตามความต้องการอยากจะดอมดมทุก ๆ ที่บนร่างกายนี้เขาก็จะทำ

“ดะ...เดี๋ยวค่ะ”เสียงห้ามปรามขาดห้วง เมื่อมือใหญ่สอดเข้ามาในเสื้อนอนดันบราตัวน้อยที่แสนจะเกะกะ ออกจนพ้นดอกบัวตูมถึงแม้ช่อจะไม่ใหญ่บิ๊กเบิ้มแต่ก็ครัดเคร่งดีดเด้งน่ามันเขี้ยว.....ร่างหนาพลิกขึ้นก่ายเกยฟอนเฟ้นดูดเม้มอย่างเมามัน....มือบางที่ผลักดันไหล่บ่า เปลี่ยนมาเกาะกำขยำจนเล็บจิกลงไปในเนื้อแข็ง ๆ

“คุณโอเคไหม....” อลันเอ่ยถามงึมงำอยู่ชิดใบหูคล้ายไม่ได้ต้องการคำตอบนักเพราะเขาพร้อมพรักมาก ๆ ริมฝีปากหยักเลื่อนมาประกบจูบดูดดื่มปิดเสียงครางแผ่วหวาน

ปานอัปสรมึนงงสับสนตัวเองทำไมแทนที่จะผลักไสกลับเต็มอกเต็มใจเบียดกายอ่อนนุ่มเข้าหาร่างกายแกร่ง จนแทบจะไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน....ชายหนุ่มยิ่งได้ใจมือใหญ่ตะโบมโลมไล้ผิวกายเนียนละมุนนุ่มลื่นชื่นใจ ซอกซอนสำรวจซอกแซกล้วงลึกซอกหลืบเร้นลับก็ไม่ได้รับการยกเว้น...ต่อเมื่อนิ้วร้ายจุ่มจ้วงลงมา นางแบบสาวถึงกับสะดุ้งเฮือกกระเสือกกระสนดิ้นหนี วิมานจอมปลอมก่อนหน้าพังครืนลงมาไม่เป็นท่า

“ยะ...อย่าค่ะ....ได้โปรด.......” พอได้สติเพิ่งจะรับรู้ว่ากำลังจะโดนโจมตีเมืองหน้าด่านขืนปล่อยเอาไว้มีหวังโดนประชิดติดเมืองหลวง โดนตีแตกพ่ายยับเยินแน่นอน

“ปานอัปสร คุณชอบผมรู้”

“ตะ....แต่ฉันยังไม่พร้อม”

“คุณพร้อมแล้ว” อลันกระซิบอยู่ชิดใบหู ในขณะที่มือใหญ่สัมผัสกับความฉ่ำชื้นพร้อมพรัก