10

อลัน ทึ่งจัดหวังว่าจะได้เห็นหล่อนกรี๊ดกร๊าดโวยวายแต่ที่ไหนได้ แม่นางแบบสาวกลับนั่งกินข้าวเปล่าก่อนจะตบท้ายด้วยแก้วมังกรหน้าตาเฉย

“คุณ ฉันอิ่มแล้ว เราจะไปทำงานกันที่ไหนเหรอคะ” นางแบบสาวถามทันทีที่วางแก้วน้ำลงมือก็เก็บจานชามไปด้วย

“ตามมาเถอะ เดี๋ยวก็รู้เอง”

“เดี๋ยวสิคุณ.....ล้างจานตรงไหนคะ” ปานอัปสรไม่แน่ใจว่าห้องครัวตั้งอยู่ทิศไหน ค่าจ้างเดือนละแสนก็คงรวมเรื่องการดูแลบ้านช่องไปด้วยล่ะมั้ง เพราะไม่มีคนอื่นอีกแล้วนี่ ส่วนป้าเอิบเดาว่าน่าจะมาส่งกับข้าวเท่านั้น

“วางไว้นั่นแหละ เดี๋ยวมีคนมาจัดการเอง”

หญิงสาวกลอกตามองตามแผ่นหลังกว้างของคนที่ทำตัวลึกลับชอบกล...หญิงสาววางมือ รีบก้าวตามด้วยฝีเท้าไม่ค่อยมั่นคงนัก.....นึกก่นด่าตัวเองว่ารนหาที่แท้ ๆ ตามเขามาแค่เห็นว่ามีรถหรู แต่งตัวดูดี....แล้วนี่อะไร...จะโดนฆ่าชำแหละเลาะเหลือแต่กระดูกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

“คุณอลัน....เอ่อ.....คือฉัน...” ปานอัปสรมองรถมอเตอร์ไซด์วิบากที่เขาจูงออกมาจากด้านในของโรงจอดรถแล้วเพลียจิต....ไม่ได้อิดออดแต่จะปีนขึ้นไปนั่งท่าไหนดีวุ้ย.... แล้วไอ้กระโปรงรุ่มร่ามของหล่อนมีหวังได้เข้าไปพันกับล้อรถแหง ๆ

“เร็วสิ......แต่คงต้องนั่งคร่อมนะเพราะถ้าคุณตกไป ผมไม่รับประกันว่าแขนขาของคุณจะยังอยู่ดีหรือเปล่า” ชายหนุ่มสั่ง ตัวเขาเองนั่งคร่อมมอเตอร์ไซด์อย่างเท่ห์สะพายเป้เอาไว้ด้านหน้าส่วนเบาะหลังที่เหลืออยู่นิดเดียว ลาดเทเข้าหาคนขี่.....นมฉันคงบดบี้ขยี้หลังอีตานี่ไปตลอดทาง...กรรมของฉันจริง ๆ

ปานอัปสรจำต้องตัดใจวางหมวกสานปีกกว้างเอาไว้ ก่อนจะก้มลงรวบกระโปรงแล้วปีนขึ้นไปนั่งคร่อม ยังไม่ทันได้จัดท่าให้เข้าที่ ตั้งใจจะเอาแขนกันหน้าอกเอาไว้แต่ไม่ทันไร...อลันก็ออกรถกระชากจนหน้าหงาย แขนเรียวกอดรัดลำตัวของผู้ชายแน่นเพราะกลัวตกไปตาย มากกว่าจะมัวหวงหน่มหน๊ม...ฮึ...ก็แค่ถู ๆ ไถ ๆ ไม่ได้ตัดเอาของฉันไปเลยเสียที่ไหน.....ปานอัปสรปลุกปลอบใจตัวเองให้ฮึกเหิม......

หมอหนุ่มกัดฟันสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่พลุ่งพล่านไปทั่วร่าง จากอารมณ์ขบขันที่ได้กลั่นแกล้งแม่นางฟ้าตกสวรรค์ แต่เหมือนกรรมติดจรวดเมื่อเจ้าก้อนเนื้อขาวอวบเป็นกระเปาะน่ารักบดอัดอยู่กลางแผ่นหลัง เรียกพลังที่หลับใหลภายในกายให้ลุกโชน

“จะเข้าสิงผมเลยหรือไง แม่คุณ” อลันกัดฟันบอกคนข้างหลัง

“...เชอะ....คนขี้แกล้ง” ปานอัปสรบ่นพร้อมกับแลบลิ้นปลิ้นตากับแผ่นหลัง ก่อนจะคลายอ้อมแขนกระเถิบออกห่าง แต่มันก็ไม่ได้ดีขึ้น เพราะพื้นที่มีจำกัด

“จะไปไหนเหรอคุณ มีแต่ป่า” หญิงสาวเอี้ยวตัวมาข้าง ๆ พยายามยื่นหน้าไปพูดคุยกับสารถีหนุ่มหล่อมาดเท่ห์ระเบิดระเบ้อ

“เอาไปฆ่าหมกป่ามั้ง”

“อื้อ......ไม่เอาสิคะคุณหมอ...อุ้ย...” ปานอัปรตกใจรีบกอดเอวหนาไว้แน่น เมื่อรถวิบากออกอาการแฉลบเกือบจะล้มเป็นเพราะเขาขี่จักรยานยนต์ลัดเลาะใต้ร่มเงาต้นไม้ใหญ่เข้าไปตามเส้นทางดินที่พอมีร่องรอยของเจ้าสองล้อขับผ่าน บางแห่งก็เป็นเนินหินเล็ก ๆ คับแคบขรุขระ จนร่างบางกระเด้งกระดอน จากที่กอดเอวอยู่ดี ๆ กลับกลายเป็นชะนีเกาะบ่าไปซะอย่างนั้น

“ถึงหรือยังคุณ...ฉันจะเป็นลม” เอ่ยถามเสียงแหบระโหย ตับไตลำไส้ใหญ่ลำไส้เล็กคงพัวพันกองรวมกันไปหมดแล้ว

อลันไม่ตอบ แต่เลี้ยวรถเข้าไปจอดโคนต้นไม้ใหญ่ขนาดหลายคนโอบพร้อมกับใช้ขายาว ๆ ค้ำรถมอเตอร์ไซด์ให้ทรงตัวอยู่ได้

“ลงไปสิคุณ” ชายหนุ่มเอ่ยเตือน เมื่อคนข้างหลังนั่งนิ่งจึงได้เอี้ยวไปมองข้างหลัง

“เฮ้ย ! คุณ.....” อลันหันไปเห็นใบหน้าซีดขาวราวกับผีจูออน จึงกระวีกระวาดลงจากรถด้วยความทุลักทุเลเพราะต้องคอยระวังคนข้างหลังไม่ให้เลื่อนตกหัวทิ่มหินด้านล่างเสียก่อนเนื่องจากร่างบางอ่อนปวกเปียกไม่มีแรงแม้แต่จะทรงตัว

หมอหนุ่ม ประคองร่างนางแบบสาวให้นั่งพิงโคนต้นไม้ ก่อนจะค้นหายาดม นำมาจ่อจมูกพร้อมกับเทน้ำจากขวดใสลงบนผ้าผืนเล็กบิดหมาด มือใหญ่จับปานอัปสรให้นอนราบหนุนตักกว้าง แล้วจึงนำผ้ามาซับใบหน้าอ่อนใสให้อย่างเบามือ ดวงตาคู่สวยปิดสนิทแลเห็นขนตางอนงามแลดูเป็นธรรมชาติ จมูกเชิดรั้นน้อยน่าบิด คนมองเผลอไผลงอนิ้วลากไล้ไปตามแก้มนวลที่เริ่มมีสีขึ้นนิด ๆ

“อะไรกัน....จะให้มามาช่วยงาน ดันมาเป็นภาระเสียได้ ปล่อยเอาไว้ให้เป็นอาหารของเสือแถวนี้ดีกว่ามั้ง” ชายหนุ่มเห็นเปลือกตาเริ่มขยับยุกยิก จึงพูดเหมือนหลอกเด็กแต่ก็ได้ผลเกินคาด

ปานอัปสรลืมตาโพลงกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งตัวตรง แต่สายตากวาดมองไปรอบ ๆ อย่างหวาด ๆ กำลังจะเคลิ้มแทบจะลืมหายใจ กลับมาทำลายความหวังกันได้.....เสียดายชะมัด

“หายแล้วค่ะ...จะให้ทำอะไรก็บอกมาสิ”