บทนำ2

“ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าสุขสมไปง่ายๆ หรอก”

เสียงของเขากระซิบเย็นเยียบตรงข้างหู ราวกับใบมีดทิ่มแทงคนทรมานจนพรุนไปทั้งร่าง เขาขยับนำมือของนางมากุมที่แกนกลางกายของตนเอง ที่ซึ่งมังกรจำศีลกำลังขยายตัวอย่างช้า ๆ ภายใต้ผ้าเรียบเนื้อดี

“หากอยากปลดปล่อยตัวเองนัก จงช่วยข้าก่อนเถิด...อวี้เฟิน”

เสียงกระซิบข้างหูแผ่วต่ำ แต่เปี่ยมด้วยแรงกดขี่บงการที่ไม่อาจขัดได้ หลี่อวี้เฟินหอบหายใจระรัวอย่างอดกลั้น ดวงตาฉ่ำวาวด้วยพิษรักและฤทธิ์ยามองสบคนตรงหน้า ก่อนจะใช้มือเรียวเล็ก ลูบไล้ตามคำสั่งอย่างเงอะงะ ไม่คล่องแคล่ว

“ดี...เก่งขึ้นแล้ว” เขากระซิบอย่างพอใจ

ม่านบางที่ปลิวไหวในลมเหมือนจะปิดบังบาปอันหวามไหวที่กำลังดำเนินอยู่ เสียงเสียดสีแผ่วเบาของผ้าเนื้อดี สะท้อนจังหวะเร่งเร้าที่กำลังร้อนแรงขึ้นทุกขณะ

ฉีเหวินหยวนปล่อยให้หญิงสาวค่อย ๆ ลูบไล้เรียนรู้ โดยมีสายตาคมกริบจับจ้องไม่วางตา ราวกับเสือที่คอยสั่งสอนลูกแมวน้อยที่หนีจากตนไปนานปีให้ทำสิ่งที่ควรทำเสียที

สองมือน้อยบีบเคล้นท่อนแข็งที่กำลังตื่นตัวภายใต้ฝ่ามือนาง ทว่าความไร้เดียงสานั้นกลับกระตุ้นสายเลือดดิบในกายของฉีเหวินหยวนให้พลุ่งพล่าน

อวี้เฟินบีบเค้นจนรู้สึกปวดมือ นางก้มหน้าลงคลอเคลียและบดเบียดใบหน้าแดงซ่านเข้ากับแกนกายของเขาอย่างออดอ้อนโดยไม่รู้ตัว ดวงตาฉ่ำวาวเหลือบมองขึ้นมา ริมฝีปากเผยอครางแผ่วราวกับลูกแมวตัวน้อยที่อ้อนวอนเจ้าของให้ป้อนอาหารเสียที

“ได้โปรด...ช่วยข้าเถิด...นายท่าน...”

นางเอ่ยกระซิบเสียงหวานพร่า แววตาสั่นไหวสะท้อนความโหยหาที่ไม่อาจข่มได้อีกต่อไปแล้ว ร่างกายนางทรมารนเหลือเกิน

ท่าทีอ้อนวอนน่ารักน่าเอ็นดูนั้น ทำลายเสี้ยวสุดท้ายของเขาอย่างราบคาบ ฉีเหวินหยวนสบถในลำคอเบา ๆ ก่อนผลักร่างบอบบางนั้นลงบนเตียงให้นางหงานร่างกายลงภายใต้ร่างกายของเขา ลำแขนแข็งแกร่งคร่อมทับไว้แน่น ปิดกั้นทุกทางหนีของนาง

สิ่งแรกที่เขาทำคือปลดเปลื้องผ้าคาดเอวของนางออกอย่างรวดเร็ว ชุดนางกำนัลเนื้อบางหลุดลุ่ยออกจากเรือนกายเผยผิวขาวละเอียดลออราวกับหยก

นางเองก็ว่าง่ายยิ่งนัก นิ้วเรียวสั่นระริกเอื้อมมาดึงสายคาดเอวของเขาออกบ้าง ดวงตากลมโตเหลือบมองเขาด้วยแววตาตื่นตะลึงปนชื่นชม ว่าเรือนกายของเขานั้นแข็งแกร่งยิ่งนัก

ฉีเหวินหยวนตวัดจับข้อมือนางทั้งสองรวบขึ้นไปตรึงเหนือศีรษะ กดแนบกับหมอนอย่างไร้ปรานี

“เจ้าไม่มีสิทธิ์สั่งข้า ไม่ว่าด้วยเสียงหรือท่าทางเหล่านั้น!”

เขากระซิบเสียงต่ำราวกับสัตว์ร้าย ริมฝีปากหยักลึกกดจุมพิตลงมาอย่างรุนแรง ปลายลิ้นร้อนผ่าวลากไล้ไปยังซอกคอหอมหวาน จนเรือนกายบางสั่นสะท้าน เขาไล้เลียไปจนถึงกกหู ซอกซอนไล้เล็มอย่างเร้าอารมณ์ เสียงหวานครางกระเส่าแว่วดังสะท้อนในห้องเงียบงันทันที

อวี้เฟินดิ้นเร่าใต้ร่างอย่างรัญจวนใจแต่นางก็ไม่อาจขยับไปไหนได้ เมื่อสองมือยังถูกตรึงแน่นเหนือศีรษะ ความทรมานยิ่งทวีคูณปอีกจนทนไม่ไหว

นางเบียดหน้าท้องนุ่มนิ่มที่เปลือยเปล่าแนบชิดกับท่อนแข็งตึงของเขาอย่างไร้ความยั้งคิด ริมฝีปากน้อยเผยอร้องครางอย่างโหยหา

“ข้า...ทรมานเหลือเกิน......ช่วยใส่มันมาด้วยเถิด...”

นางสะอื้นหวาน ทั้งแววตาและกายบางบอกความต้องการอย่างโจ่งแจ้งชัดเจน เมื่อสัมผัสได้ว่ากายเล็กของนางเบียดเสียดไถลถูท่อนกายของตนเองอย่างวิงวอน ฉีเหวินหยวนก็แค่นเสียงต่ำในลำคออย่างคนพอใจแต่ปิดบังความรู้สึกทันที

“ข้าต้องลงโทษเจ้าเสียแล้ว ที่กล้าเย้าแหย่ข้าเช่นนี้...”

กล่าวจบ มือใหญ่ก็ตวัดพลิกร่างนางให้คว่ำหน้าลง สะโพกกลมกลึงที่เด้งสวยราวกับลูกท้อถูกตบด้วยฝ่ามือหนักแน่นเสียงดัง เพียะ!

“...ลงโทษที่เจ้าทิ้งข้าไป” เสียงทุ้มต่ำก้องกังวานด้วยแรงแค้นที่ซุกซ่อน

มือใหญ่ตบสะโพกงามงอนซ้ำอีกครั้ง แรงพอดีจนสะโพกนุ่มเด้งไหวพร้อมเสียงครางหวานและสะอึกสะอื้น

“และนี่...ลงโทษที่เจ้าดื้อนัก ไม่ฟังคำสั่งข้า!”

หลี่อวี้เฟินสะท้านไปทั้งร่าง แต่กลับแอ่นสะโพกถูไถกับท่อนกายแข็งขืนของเขาอย่างยินดี เสียงครางหวานหลุดออกจากริมฝีปากแดงช้ำคราแล้วคราเล่า

“อื้อ...ได้โปรด...อย่าหยุด...ได้โปรด...นายท่าน...”

นางดิ้นเร่าอย่างน่าเวทนา มือน้อย ๆ พยายามควานหาเขาอย่างไร้สติ ดวงตาฉ่ำวาวด้วยพิษกำหนัดเหลือบมองเขาด้วยสายตาโหยหาจนแทบจะหลอมละลายสติของผู้ชายตรงหน้าทั้งคน

ฉีเหวินหยวนจ้องมองหญิงสาวใต้ร่าง ดวงตาแดงก่ำด้วยเปลวไฟแห่งแรงปรารถนา เขาคร่อมทับร่างบาง ตรึงนางไว้แน่นด้วยเรือนกายแข็งแกร่งไม่ให้หนีไปไหน

ในราตรีที่ม่านแพรปลิวไหวและแสงจันทร์ถูกบดบัง ท่ามกลางเสียงหอบหายใจเร่งเร้า เสียงสะท้านหวานหูก้องสะท้อนอยู่ในตำหนักหรูแห่งนั้นไม่ขาดสาย...